آگوستو پينوشه اوگارته در سال 1915 متولد شد و بزرگترين فرزند در ميان شش خواهر و برادر بود. او پس از تحصيلات نظامی در 18 سالگی به ارتش پيوست. گفته می شود مادرش مشوق او به اين کار بود. او در سال 1973 به درجه ژنرالی رسيد و فرمانده کل نيروهای مسلح شد. آن زمان تقريبا سه سال از آغاز رياست جمهوری سالوادور آلنده می گذشت. او از معدود مقامات بلندپايه ارتش بود که آلنده تصور می کرد می تواند به او اعتماد کند.

اما کمتر از سه هفته پس از انتصاب به فرماندهی ارتش، پينوشه نقش اصلی را در کودتايی که سازمان اطلاعات مرکزی آمريکا، سيا، حامی آن بود ايفا کرد. حملات به رهبری ارتش با انفجار کاخ رياست جمهوری پايان يافت. جسد آلنده زمانی که نيروهای ارتش وارد کاخ رياست جمهوری شدند در آنجا پيدا شد که تصور شد خودکشی کرده است.

دو روز بعد پينوشه به عنوان رئيس حکومت نظامی معرفی شد. گرچه او بسرعت در صحنه بين المللی به عنوان رهبر کودتا سوء شهرت پيدا کرد، ماهها طول کشيد تا در داخل کشور به عنوان رهبر شناخته شود. او ابتدا موضع آشتی جويانه داشت. اما قدرت او بسرعت تحکيم يافت. در اواسط سال 1974 او "رهبر ملت" شد و در ماه دسامبر به رياست جمهوری رسيد.

رويکرد پينوشه نسبت به مخالفانش سختگيرانه تر شد. طی چند هفته مانوئل کنترراس دوست شخصی او پليس مخفی را تاسيس کرد. پارلمان تعطيل و فعاليت اتحاديه های کارگری ممنوع شد. شيلی همچنين با ديگر رژيمهای ديکتاتوری آمريکای جنوبی پيمانی مبنی بر تعقيب و قتل چپگراها بست. اما پينوشه که در اين عکس با هوگو بانزر ديکتاتور بوليوی ديده می شود بعدها گفت که هيچ اطلاعی از آن پيمان نداشته است.

سرکوب مخالفان توسط رژيم پينوشه در نخستين سالهای حکومت وی اوج گرفت و همچنان در تمام سالهای حکومت او ادامه يافت بويژه در زمانی که رکود اقتصادی اعتراضهايی را برانگيخت. در سال 1996 گزارشی منتشر شد که رژيم پينوشه را مسئول 3000 مورد قتل و ناپديد شدن افراد کرد که همه موارد تاييد شده بود. گزارش ديگری ادعاهای شکنجه سی هزار نفر را ثبت کرد. هنوز هم گورهای دسته جمعی پيدا می شود. اينجا زنی بر جمجمه برادرش که به تازگی کشف شده بوسه می زند.

از سال 1975 به بعد ژنرال پينوشه تحت تاثير گروهی از کارشناسان اقتصاد آزاد قرار گرفت. با راهنمايی های آنان هزينه های دولتی کاهش يافت، خدمات دولتی خصوصی شد و محدوديتهای سرمايه گذاری مستقيم خارجی برداشته شد. يکی از طرفداران اين اقدامات مارگارت تاچر نخست وزير وقت بريتانيا بود. عکس در سال 1999 گرفته شده است.

در سال 1980 ژنرال پينوشه همه پرسی برگزار کرد تا قانون اساسی جديدی که طبق آن احزاب دست راستی از سياست منع می شدند، اختيارات رياست جمهوری افزايش می يافت و او حداقل هشت سال ديگر بر سر قدرت باقی می ماند تصويب شود. وضعيت اقتصادی رو به وخامت گذاشت.اعتراضها و اعتصابهايی که در پی داشت سرکوب شد. در سال 1988 ژنرال پينوشه از سوء قصد جان سالم به در برد. در سال 1988 او در رفراندومی که برای تمديد مقامش برای هشت سال ديگر برگزار شد بشدت شکست خورد.

سال بعد برای اولين بار در طی بيست سال او در انتخابات شکست خورد اما سمت فرماندهی ارتش را حفظ کرد. اين مقام او را از تعقيب قضايی مصون می داشت و به اين وسيله او تلاش ها برای تحقيق در باره نقض حقوق بشر در زمان حکومتش را سرکوب می کرد. او در سال 1998 مقامش را کنار گذاشت و به عنوان سناتور دائمی در پارلمان شيلی عضويت يافت. او اين پست را برای خود ساخته بود تا همچنان از تعقيب قضايی مصون بماند.

در اکتبر 1998 ژنرال پينوشه برای جراحی کمر به لندن سفر کرد اما در پی درخواست اسپانيا برای استرداد او به اتهام شکنجه، پليس بريتانيا او را دستگير کرد که تظاهرات موافق و مخالفی به همراه داشت. کشمکش قضايی ادامه يافت اما در ماه مارس 2000 پس از اينکه او دو بار دچار سکته مغزی شد، جريان خاتمه يافت.

اما تلاش برای تحت تعقيب قرار دادن پينوشه بسرعت در شيلی آغاز شد. او در دفاع از خود می گفت که بيگناه است و تلاش داشته کشورش را از کمونيسم و جنگ داخلی قريب الوقوع "نجات" دهد.

هنگامی که در سال 2001 دادگاهی اعلام کرد که او توانايی جسمی برای حضور در دادگاه را ندارد، تلاش برای محاکمه ژنرال پينوشه به اتهام نقض حقوق بشر با شکست مواجه شد. اما در سال 2004 بار ديگر تلاشها آغاز شد. در ماه مارس 2005 با انتشار گزارشهايی ژنرال پينوشه به هنگام مرگ هنوز با مجموعه ديگری از دعاوی روبرو بود که عمده ترين آنها به آنچه ادعا می شود يک کلاهبرداری چند ميليون دلاری مالياتی بود مربوط می شد. آگوستو پينوشه در دسامبر 2006 در پی سکته قلبی در سن 91 سالگی درگذشت.