 | | | | | | | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
عاشقی در ۷ سالگی: گفتگو با بهرام عظيمی | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
بهرام عظيمی ، هنرمندی نام آشنا در زمينه کاريکاتور و انيميشن در ايران است که تاکنون توانسته بيش از ۷۰ جايزه ملی و بين المللی را کسب کند. او خالق محبوب ترين شخصيت های کارتونی در مجموعه انيميشن هايی است که بنام " تيزرهای راهنمايی و رانندگی" در ايران معروف هستند. اين تيزرها، که با هدف فرهنگسازی در خصوص رعايت قوانين راهنمايی و رانندگی توليد شده، در ميان جوانان و نوجوانان ايرانی با اقبال گسترده ای روبرو شده است. امروزه، بسياری از جوانان و نوجوانان ايرانی از تکيه کلامهای شخصيت های کارتونی اين تيزرها به نام "سيا ساکتی"، "داود خطر"، هوتن، جواد و ... در صحبت های خود بهره می برند و از بينندگان پر و پا قرص اين تيزرها هستند. انيميشن های بهرام عظيمی يکی از پربيينده ترين برنامه های تاريخ صدا و سيمای ايران بشمار می رود که تأثير عميقی در کاهش جرائم رانندگی داشته است. بر اساس نظر سنجی ها ، ۹۷ درصد از ايرانيان موافق تاثير مثبت اين تيزرها بر رعايت فرهنگ ترافيک و ۸۸ درصد نيز مستقيما تأثير مثبت آنها را در اصلاح رفتار خودشان به هنگام رانندگی تأييد کرده اند. جناب آقاب عظيمی لطفا خودتان را معرفی فرماييد؟ بهرام عظيمی هستم متولد ۱۳۴۵ در تهران و فارغ التحصيل رشته صنايع دستی از دانشگاه هنر تهران. کارگردان انيميشن و کاريکاتوريست. چند سال است که بطور حرفه ای کار می کنيد؟ از حدود سال ۱۳۷۰ بطور حرفه ای در زمينه کاريکاتور کار ميکنم و از اوايل سال ۱۳۷۲ تا به امروز در زمينه انيميشن. در حال حاضر هم در سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران مشغول بکارم. عمده فعاليت های شما در رابطه با انيميشن و کاريکاتور است، لطفاً بفرماييد چه سنی مخاطب کارهای شما هستند؟ در زمينه کاريکاتور کارهای من مخاطب سنی خاصی ندارد و بغير از کودکان، همه مخاطب کارهای من هستند؛ هر چند که نوجوانان و جوانان بيشتر به ديدن کارهای من علاقه نشان می دهند. ولی، من در حدود ۹ سال است که در خانه کاريکاتور ايران به آموزش جوانان و نوجوانان می پردازم و تاکنون شاگردهای بسيار زيادی در اين زمينه داشته ام. می توان گفت که در زمينه انيميشن، مخاطب کارهايم از کودک ۳ ساله تا پيرمرد ۷۰ ساله را شامل می شود؛ ولی بطور ميانگين ، جوانان و نوجوانان بخاطر شرايط سنی خاصی که دارند و همينطور موضوع انيميشن ها استقبال بيشتری از کارهايم داشته اند. کمی راجع به انيميشن هايتان بگوييد؟ من ۱۲ سال در يک شرکت خصوصی بنام حور کار کردم و در طی اين زمان انيميشن های زيادی ساخته ام. يک سری از اين انيميشنها مربوط به توليدات مختلف تجاری بوده است ولی عمده فعاليت های من مربوط می شده به ساخت انيميشن هايی بمنظور فرهنگسازی و مهمترين آنها انيميشن های راهنمايی و رانندگی بوده است. يعنی همان داود خطر و سيا ساکتی ؟ بله تا حالا ۵ کارگردان روی اين کارها کار کرده اند و من بعد از آقای دهستانی دومين کارگردان اين مجموعه بودم . در زمانی که من کار می کردم کاراکترهای داود خطر، سيا ساکتی، جواد، بهاره و… به مردم معرفی شدند که جوانان و نوجوانان استقبال بسيار زيادی از اين کاراکترها درحقيقت اين انيميشن ها کردند.
وضعيت نوجوانان به نظر شما در ايران چگونه است ؟ بنظر من نسبت به ده يا پانزده سال گذشته وضعيت بهتری دارند و امکانات زيادی در اختيار آنهاست . کسانی که من با آنها سر وکار دارم اکثراً عاشق کارهای هنری هستند؛ قدرت ياد گيريشان خيلی سريعتر است. امروزه پدر و مادرها خيلی بيشتر به فرزندانشان اهميت می دهند و فرزندانشان را در کلاسهای مختلف ثبت نام می کنند. اکثر آنها امکانات آموزشی خوبی دارند . جوانی و نوجوانی سنی است که انسان دوست دارد خودش را مطرح کند. امروز در ايران شرايط برای ابراز وجود آنها آماده است. زمان نوجوانی و جوانی شما چطور؟ اوضاع چگونه بود؟ من هنوز هم جوان هستم . نگاه به ريش و موهای بلند من نکنيد! بله با توجه به کارهايتان حداقل روح جوانی داريد ، ولی آنموقع که جوانتر بوديد شرايط زندگی گونه بود؟ دوران نوجوانی و جوانی من زياد خوب نبود همه درگير جنگ بودند . جوانان جايی برای ابراز وجود نداشتند . وضع مردم به اندازه حالا خوب نبود . نه کلاسی، نه آموزشگاهی، نه تفريحی، نه کامپيوتری، نه DVD ، نه MP۳، هيچ چيز نبود. فکر و ذکر همه جنگ بود . خوب پس شما چگونه رشد کرديد؟ به سختی و آرامی. زمان بسيار زيادی طول کشيد تا من و همدوره های من بتوانيم تا حدودی وضعيت خودمان را تثبيت کنيم . يادم می آيد من آنموقع ها آرزوی داشتن يک مداد رنگی ۳۶ رنگ داشتم ! الان اگر آنرا به يک نوجوان بگويی باور نمی کند و خنده اش می گيرد. بهترين امکانات درسی، ماهواره ،دستگاههای صوتی و تصويری پيشرفته و… جزءامکانات اوليه يک نوجوان و جوان فعلی است. بنظر شما آيا جوانان و نوجوانان امروز قدر اين چيزها را ميدانند؟ نه! اکثر آنها قدر موقعيت خود را نمی دانند. من در خانه کاريکاتور شاگردهايی داشته ام که پدر و مادرانشان با اتومبيلهای گرانقيمت فرزندانشان را به آنجا می آوردند، حداقل ۱۰۰ هزار تومان پول کفش و لباسهايشان بود- البته بغير از موبايلی که در جيب داشتند- بهترين لوازم نقاشی، بهترين کاغذ .. ولی اکثر آنها قدر امکانات و موقعيت خود را نمی دانستند. باهوش بودند ولی از هوششان استفاده نمی کردند. به نظر شما چه کارهايی بايد صورت بگيرد تا اين قشر از جامعه قدر موقعيت خود را بدانند؟ قبل از اينکه جواب سئوال شما را بدهم بايد عرض کنم که تعداد جوانان و نوجوانان محروم هم کم نيستند مثل اکثر جوامع ديگر. ولی در کل سطح زندگی بالاتر رفته . از طرفی خانواده ها بزرگترين نقش را در موقعيت فرزندانشان دارند . بنظرم همه چيز را نبايد براحتی در اختيار فرزندانمان بگذاريم . اگر احساس کرديم شرايطی را که برای فرزندانمان مهيا می کنيم می تواند در زندگی او نقش داشته باشد نبايد کوتاهی کنيم . ولی توجه بيش از حد و خارج از حد معقول نيز باعث می شود تا فرزندانمان لوس و بی خاصيت بار بيايند . خود شما ازدواج کرده ايد ؟ فرزند داريد؟ خوب اين سوال شما نشان می دهد که من هنوز جوانم و شايد به سن ازدواج نرسيده باشم. نه نه! خيلی از هنرمندها ازدواج نمی کنند و يا دير ازدواج می کنند برای همين در ازدواج شما شک داشتم ؟ خوب انگار شما شناخت کافی از هنرمندان نداريد اکثر هنرمندها هم زود ازدواج می کنند هم چند بار! منظورتان بازيگران هستند؟ بگذريم، موضوع اصلی دارد فراموش می شود! انشاء الله يکروز می نشينيم با هم درباره بحث شيرين ازدواج صحبت می کنيم . من در سال ۱۳۷۲ ازدواج کردم . ۲ فرزند هم دارم: دريا ۱۰ ساله و دانيال ۲ ساله.
ميانه تان با دريا چگونه است؟ خزر يا خليج فارس ؟ منظورم دخترتان است! آيا دوست داريد او هم هنرمند شود؟ بله آرزوی من اين است که او هنرمند شود . او علاقه خاصی به طراحی لباس و نويسندگی دارد . من زياد با او کاری ندارم . از کارهای من بطور غير مستقيم تأثير می گيرد . بيشتر همسرم با او کار می کند. همسرتان هم هنرمند است؟ بله . فارغ التحصيل رشته صنايع دستی است و در حال حاضر دبير هنرستان است . دوست داريد به دوران نوجوانی بر می گشتيد ؟ دوست داريد الان ۱۶ ساله بوديد؟ نه! به دوران نوجوانی نه ،نمی خواهم دوباره سختی بکشم . من موقعيت های خوبی را آنموقع از دست دادم. اگر پدر ومادرم نبودند و به من کمک نمی کردند شايد مثل خيلی از همسن و سالهای خودم يک زندگی ساکن و سخت داشتم. تا به حال با يک نوجوان درگير شده ايد؟ برخوردتان با او چگونه بوده است ؟ سئوال عجيبی است. نمی دانم چه بايد بگويم . اکثر شاگردهای من ، همانطور که گفتم جوانان و نوجوانان هستند. بارها شده که سر مسائل مختلف با آنها درگير شوم . جوانان و نوجوانان امروز حجب و حيای جوانان گذشته را ندارند و کمتر به بزرگترهای خود احترام می گذارند. من هميشه سعی کرده ام بطور غير مستقيم آنها را نسبت به عملکرد بدشان راهنمايی و يا بهتر بگويم آگاه کنم ، بعضی وقتها هم دوست دارم با مشت به صورت آنها بکوبم ! ولی معمولاً برای خاتمه مسئله ، حق را به آنها داده ام و خودم را کنار کشيده ام ! آيا ايران کشور خوبی برای رشد يک نوجوان است؟ قرار نشد سئوالهای سياسی بپرسيد !
سياسی نيست اگر می خواهيد جواب ندهيد؟ حقيقت اينست که هر کس خودش شرايط زندگی را برای خود تعيين می کند. ايران کشوری است که برعکس کشورهای ديگر يا بهتر بگويم خيلی از کشورهای ديگر آزادی محض به جوانان و نوجوانان نمی دهد . در ايران يک جوان مختار نيست هر کاری را که دلش می خواهد انجام دهد . در اين سنين ميل خلافکاری در جوانان بسيار وجود دارد . قانون کشور، ما را محدود می کند و به نظر من اين خيلی خوب است . درست است که در اين محدوديت شايد مشکلاتی هم پيش آيد ولی در کل محدود بودن خوب است. اگر شما قانون گذار بوديد چه قانونی را برای جوانان و نوجوانان وضع می کرديد؟ اگر من قانون گذار بودم اول مقرر می کردم که به هيچ وجه به اين افراد يعنی جوانان و نوجوانان سيگار نفروشند . دوم اگر ديدند جوانی سيگار می کشد پليس مشخصات او را گرفته و به خانواده اش اطلاع دهد. سوم؟ سوم اينکه قانونی وضع شود که فرزندان به زور هم شده قدر پدر و مادرشان را بدانند! يعنی هر نوجوانی قدر پدر ومادرش را ندانست به زندان برود؟ بله ! و اگر باز نداشت؟ اعدام شود !! آقا تسليم! چه خوب است که شما قانونگذار نشديد!! شما قدر پدر ومادرتان را می دانيد؟ بله، نه نمی دانم! بايد اين سوال را از آنها کنيد که آيا من قدر آنها را می دانم يا نه و يا تا حالا چگونه از آنها قدردانی کرده ام. تصويری که از يک نوجوان در ذهن داريد بيان کنيد. يک آدم لاغر ، عصبی با جوشهايی بر پيشانی ، دماغی گنده ، احساساتی ، غرغرو و نمک نشناس …
کافيست! کافيست! اميدوارم نوجوانان اين مطلب را نخوانند ، خود شما هم همين مشخصات را داشتيد؟ بله من در حقيقت نوجوانی خودم را داشتم می گفتم ولی شما اجازه نداديد! چرا اينقدر نسبت به خود بی رحم هستيد؟ بی رحم نيستم واقع بينم . يک خاطره از دوران نوجوانی؟ خاطرات دوران نوجوانی من اکثرا تلخ هستند يادم مياد آنزمان عاشق دختری بودم! کات! مطمئن هستيد که اين خاطره را می خواهيد ادامه دهيد ، کار به جاهای باريک نکشد! بله ادامه ميدهم. عيب ما بزرگترها اين است که عاشقی را مختص به خودمان می دانيم . يعنی احساس می کنيم که آنرا بيشتر درک می کنيم... در صورتی که من يادم می آيد اولين باری که عاشق شدم ۷ ساله بودم و آن موقع عشق را با تمام وجود احساس می کردم. در ۷ سالگی عاشق چه کسی بوديد؟ عاشق تمام معلمهای زن مدرسه مان. آيا عشقتان را ابراز هم کرديد؟ يک بار به يکی از معلمهايمان آنقدر خيره شدم که برگشت به من گفت: " چيه زاغول، واسه چی زل زل منو نگاه می کنی ؟" و شما چه گفتيد؟ يادم نيست. گمان می کنم گريه کردم. آن زمان از گل نازکتر به من می گفتند گريه می کردم. بزرگترين آرزويتان چيست؟ من به تمام آرزوهای معقول خود رسيده ام، يعنی آن آرزوهايی که مربوط به خودم می شد تا حد زيادی دست يافتنی بود، من در زندگی هيچوقت آرزوی عجيب و غريبی نداشته ام. ولی بزرگترين آرزويم شادی و خوشبختی مردمان کشورم است در هر کجای دنيا که هستند و تنها در اين صورت است که می توانيم خوب و سالم زندگی کنيم . شما جوايز بسياری از جشنواره های مختلفی دريافت کرده ايد در رابطه با اين جوايز بگوييد؟ من بيش از ۷۰ جايزه گرفته ام که بيشتر در رابطه با کاريکاتور بوده است . ۲۶ جايزه من بين المللی بوده است. مهم ترين جوايزی که تا حالا گرفته ايد؟ جوايز مادی خوبی تا حالا گرفته ام بارها در کشورهای مختلف مقامهای اول تا سوم جشنواره ها را کسب کرده ام ولی مهمترين جايزه ای که گرفتم در سال ۱۳۸۴ بود که در فرهنگسرای هنر بخاطر بيش از يک دهه کار هنری از من تقدير شد . هيچوقت فراموش نمی کنم. در حال حاضر مشغول انجام چه کاری هستيد ؟ الان در حال ساخت مجموعه انيميشنی بنام " شهروندی" هستم که در حال پخش از تلويزيون است. خوشبختانه پربيننده ترين انيميشن تبليغاتی تلويزيون ايران در ۲ ماه گذشته بوده است. در پايان چه صحبتی برای نوجوانان و جوانان داريد؟ قدر خود را بدانيد، قدر پدر و مادرهايتان را بدانيد و به خاطر هر چه داريد شکرگزار باشيد و ايمانتان را هيچ وقت از دست ندهيد.
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
برای ديدن انيميشن ها اينجا را کليک کنيد (1)
