احمد زيدآبادی

	دموکرات ها دست به فعالیت های تبلیغاتی شدیدی برای پیروزی در انتخابات ماه نوامبر زده اند

حزب دموکرات آمريکا که سال‌هاست شاهد کنترل جمهوريخواهان بر کاخ سفيد و نيز دو مجلس سنا و نمايندگان ايالات متحده است، چشم به انتخابات ماه نوامبر دوخته است تا بلکه دو مجلس قانون ‌گذاری آمريکا و يا دست کم يکی از آنها را به کنترل خود در آورد.

دموکرات‌ها به منظور شکست دادن رقيبان جمهوريخواه خود در انتخابات، بحران عراق را زمينه مناسبی برای نشان دادن ضعف دولت تحت اختيار جمهوريخواهان به رهبری جورج بوش تشخيص داده‌اند و اغلب تبليغات انتخاباتی خود را به بر اين موضوع متمرکز کرده‌اند.

اين در حالی است که جنگ عراق، مقبوليت خود را در بين اکثر آمريکايی‌ها از دست داده و به موضوعی چنان با اهميت تبديل شده است که ساير مسائل مورد علاقه مردم آمريکا از جمله مسائل و مشکلات داخلی را تحت ‌الشعاع خود قرار داده است.

انتشار بخش ‌هايی از يک گزارش محرمانه امنيتی در چند هفته پيش که از ظهور نسل تازه ‌ای از گروه های تروريستی بر اثر جنگ عراق خبر می‌داد نيز مزيد بر علت شده و دموکرات‌ها را در موقعيت مناسب ‌تری نسبت به رقيب جمهوريخواهشان در آستانه انتخابات ماه آينده قرار داده است.

انتخابات در آمریکا هر چند که اوضاع نامناسب عراق نقطه ضعفی برای دولت بوش و به تبع آن برای حزب محافظه کار تلقی می‌شود، اما به خودی خود نقطه قوتی برای حزب دموکرات نيست.

با اين وصف، نظرسنجی‌ها از احتمال موفقيت دموکرات ‌ها در انتخابات ماه نوامبر حکايت دارد، اما اين وضع می‌تواند تغيير کند.

هر چند که اوضاع نامناسب عراق نقطه ضعفی برای دولت بوش و به تبع آن برای حزب محافظه کار تلقی می‌شود، اما به خودی خود نقطه قوتی برای حزب دموکرات نيست.

بسياری از دموکرات ‌ها در مجلس نمايندگان و سنای آمريکا به طرح حمله نظامی به عراق رای مثبت دادند و افزون بر اين، اکنون نيز سياست شفاف و روشنی در برابر بحران عراق ندارند.

برخی از دموکرات ‌ها خواهان خروج فوری ارتش آمريکا از عراق هستند و بعضی ديگر، تعيين يک جدول زمانی مشخص برای عقب نشينی را ترجيح می‌دهند و عده ‌ای هم خواستار حضور ارتش در عراق تا دستيابی اين کشور به ثبات و امنيت ‌اند.

عدم وحدت نظر سران حزب دموکرات آمريکا در باره بحران عراق، موضع نهايی حزب را در برابر اين مساله مبهم کرده است و حزب جمهوريخواه نيز می‌تواند از اين ابهام به نفع خود استفاده کند.

اين در حالی است که به نظر نمی‌رسد حزب دموکرات در آينده‌ای نزديک بتواند در باره عراق به وحدت نظر برسد، زيرا حمايت يکدست از خروج يا حضور ارتش آمريکا در عراق، هر کدام تبعات منفی خاص خود را برای دموکرات‌‌ها در پی خواهد داشت.

عراق و امنیت آمریکا ترديدی نيست که ترک عراق بدون ايجاد ثبات در اين کشور، پيامدهای منطقه‌ای و بين‌المللی خطرناکی بويژه برای امنيت و منافع آمريکا در بر خواهد داشت و اين نکته‌ای است که اغلب کارشناسان بر آن تاکيد می‌کنند.

اگر حزب دموکرات خروج فوری يا برنامه ريزی شده از عراق را بدون توجه به ثبات و امنيت اين کشور در برنامه خود قرار دهد، در آن صورت مجبور به پاسخگويی در باره تبعات غرق شدن عراق در يک جنگ تمام عيار داخلی و يا تسلط گروه های تروريستی بر اين کشور خواهد شد.

ترديدی نيست که ترک عراق بدون ايجاد ثبات در اين کشور، پيامدهای منطقه‌ای و بين‌المللی خطرناکی بويژه برای امنيت و منافع آمريکا در بر خواهد داشت و اين نکته‌ای است که اغلب کارشناسان بر آن تاکيد می‌کنند.

در عين حال، اگر حزب دموکرات، خروج از عراق را به استقرار ثبات و امنيت در اين کشور مشروط کند، در آن صورت، چيزی بيش از استراتژی جمهوريخواهان برای عرضه به مردم آمريکا نخواهد داشت.

اين در حالی است که جمهوريخواهان به رغم تمام مشکلاتشان در عراق، کمابيش نظر واحدی در باره زمان خروج نيروهای نظامی آمريکا در عراق دارند و اين نکته برای رای دهندگان محافظه کار، نوعی قوت قلب در برابر تهديد تروريسم تلقی می‌شود.

بر اين مبنا، قدرت تبليغاتی دموکرات‌ها برای مانور بر سر بحران عراق محدود به نظر می‌رسد، به ويژه اينکه جمهوريخواهان می‌توانند تبليغات آنها را در اين باره همسو با گروه های تروريستی و دشمنان آمريکا معرفی کنند.

به هر حال، جنگ عراق صرف نظر از دليل آغاز آن، باری است که بر دوش آمريکا افتاده و اين کشور ناگزير به حمل آن است.