هنری کيسينجر عقیده دارد می توان از طریق دیپلماسی مانع از دستیابی ایران به سلاح اتمی شد

آقای کیسینجر در این مقاله با عنوان "گامهای بعدی در قبال ایران" در یک کلام می گوید: "نمی توان به ایران اجازه داد رویای حکومت امپراتوری بر منطقه ای را تحقق بخشد که برای سایر مردم دنیا بسیار اهمیت دارد."

او عقیده دارد می توان از طریق دیپلماسی مانع از دستیابی ایران به سلاح اتمی شد. آقای کیسینجر همچنین جنگ را ادامه دیپلماسی می داند که در آن دیپلماتها ابزار متفاوتی بکار می گیرند.

او در ابتدای مقاله خود مناقشه اخیر در لبنان را در روند برخورد با برنامه اتمی ایران یک نقطه عطف می داند، چرا که، به عقیده وی، می تواند گروه پنج به اضافه یک را متقاعد کند به دیپلماسی خود شتاب بخشند و آنها را متوجه نگرش ایران در منطقه کند.

آقای کيسينجر می افزاید که ایران از رهگذر دستیابی به سلاح اتمی می کوشد به حکومتی مدرن بدل شود ولی این تلاش را با نوعی خاص از شور افراط گرایی مذهبی آمیخته که قرنها مانع از تجدد مسلمانان خاورمیانه شده است.

هنری کیسینجر استدلال کسانی را رد می کند که می گویند در قبال ایران باید همان دیپلماسی را بکار برد که در دهه 1970 به انزوای چین کمونیست پایان داد.

هرچند ایران بارها گفته است داشتن تسلیحات کشتار جمعی با آموزه های اسلام مغایرت دارد و بنابراین رویای داشتن بمب اتمی را در سرنمی پروراند، ولی آقای کیسینجر هشدار می دهد اگر ایران تجددخواهی منطبق با نظم بین الملل را با اسلام سازگار با همزیستی مسالمت آمیز در نیامیزد، بدون مناقشه نمی توان این مشکل را حل کرد.

وزیر اسبق امور خارجه آمریکا همچنین هشدار می دهد اگر گروه پنج به اضافه یک، تنبیه ایران در صورت رد بسته پیشنهادی را با جدیت اجرا نکند، این خطر هست که گروه های تندرو اسلامگرا به تسلیحات کشتار جمعی دست یابند و این شش کشور را تهدید کنند.

آقای کیسینجر بر این باور است که ایران مدرن و قدرتمند می تواند رکن ثبات و پیشرفت در منطقه شود. ولی اعضای دایم شورای امنیت بعلاوه آلمان باید حاکمان جمهوری اسلامی را ملزم به این انتخاب کنند که آیا نماینده آرمان اسلام تندرو هستند یا ملت ایران و آیا انگیزه بنیادین شان به راه انداختن جنگ صلیبی است یا همکاری بین المللی؟

نویسنده در حالی احتمال داده که ایران ممکن است گروه های پیکارجوی اسلامی را به تسلیحات کشتار جمعی تجهیز کند که تهران همواره گفته است فقط حمایت معنوی در اختیار گروه هایی مانند حزب الله و حماس قرار می دهد.

	ريچارد نيکسون، رئيس جمهور اسبق آمريکا (راست)و وزير خارجه اش، هنری کيسينجر در سالهای 1970

آقای کیسینجر در ادامه استدلال کسانی را رد می کند که می گویند در قبال ایران باید همان دیپلماسی را بکار برد که در دهه 1970 به انزوای چین کمونیست پایان داد.

وی که خود معمار این دپیلماسی بوده، می گوید از یک سو چین متوجه شده بود آمریکای سرمایه دار کم خطرتر از شوروی کمونیست است و از سوی دیگر، پیش از برقراری رابطه بین پکن و واشنگتن، دو سال تحرکات دیپلماتیک و نمادین صورت گرفت تا طرفین نیات خود را بیان کنند، حال آن که در مورد ایران چنین چیزی به چشم نمی خورد.

از همین رو، آقای کیسینجر پیشنهاد می کند "پیش از آن که فناوری هدف متوقف کردن غنی سازی اورانیوم را بی فایده سازد، گروه پنج به اضافه یک باید آماده باشد قاطعانه عمل کند." بنابراین، به گفته او، تحریمهای ایران باید فراگیر باشد نه نیم بند و نمادین. با این حال نویسنده پیشنهاد می کند برای این که ایران احساس تبعیض هسته ای نکند، باید مراکزی در جهان تحت کنترل بین المللی، برای غنی سازی دایر شود.

وزیر سابق امورخارجه آمریکا همچنین عقیده دارد نمی توان مساله اتمی را از مناسبات ایران با غرب مجزا دانست. او در پایان می گوید که نباید اجازه داد حکومت ایران بر خاورمیانه مسلط شود، و آمریکا باید به قول آقای کیسینجر "هر گزینه شرافتمندانه ای" را بکاود.

او با این حال می افزاید اگر حکومت ایران توان خود را صرف پرورش استعدادهای جوانان و توسعه منابع خود کند، آنگاه نباید از آمریکا هراسی داشته باشد.