آرش بهمنش تهران

	طرح 'مبارزه با بی حجابی و بد حجابی' در پی تجمعی عليه وضع حجاب در مقابل مجلس ايران به اجرا گذاشته شد

"چرا بايد پوششم را تغيير بدهم؟ من هميشه همينطور به خيابان می آمدم. دوستانم هم همينطور."

دختر جوانی که همراه دوستانش در خيابان شريعتی به سمت سيد خندان پياده می رفت، ‌اين را می گويد و به دوستش اشاره می کند که روسری نازکی به سر دارد و با مانتوی تنگ کنار او ايستاده است.

"من اولش ترسيدم؛ اما امروز که بعد از سال ها می خواستم يکی از رفقايم را ببينم،‌ تيپ زدم. ولی به نظرم مردم ترسيده اند. تعداد کسانی که مانتوهای کوتاه و تنگ بپوشند کمتر شده است."

تنها سه روز از آغاز طرح "مبارزه با بی حجابی و بد حجابی" می گذرد، اما به نظر نمی رسد تغيير چندانی در رفتار مردم به وجود آمده باشد.

دو دختر جوان با مانتوهای کوتاه از خيابان سهروردی می گذرند، ماشين دربست می گيرند و می روند. زير پل سيد خندان، تعدادی دختر جوان با موهای بيرون آمده از زير روسری های نازک ايستاده اند و با دوستان پسر خود خوش و بش می کنند. پاساژهای ميدان محسنی را زنان و دخترانی پر کرده اند که مثل هميشه مانتوهای تنگ و کوتاه پوشيده اند و آرايش های غليظ دارند.

تجربه تلخ

دو خواهر که در يکی از همين پاساژ ها مشغول گشت زدن هستند، از ترس مردم و رعايت قانون نانوشته حجاب صحبت می کنند؛ در حالی که هر دو مانتوهای کوتاه و روسری های نيمه به سر دارند.

يکی از آن ها با اشاره به تکذيب اجرای طرح می گويد: "شنيدم که نيروی انتظامی اجرای طرح را تکذيب کرده است. برای همين امروز راحت تر بيرون آمدم. البته پيش از اين هم تغييری در نوع پوشش خودم نداده بودم."

دو بار تا حالا من را گرفته اند و به جايی برده اند که در شان هيچ زنی نيست. من از اين که باز هم با من چنين رفتاری کنند می ترسم. يک دختر جوان

خواهرش که روزهای اول ترسيده بوده و به قول خودش مانتوهای بلند تری را برای پوشيدن انتخاب می کرده، درباره نوع پوشش آن روزش که مثل قبل است، می گويد: "وقتی خواهرم گفت تکذيب شده، من هم دوباره مثل هميشه لباس پوشيدم."

اشاره آن ها به تکذيب برخورد نيروی انتظامی با خانم های بدحجاب از سوی سردار طلايی است.

آقای طلايی درباره نحوه اجرای طرح نيز گفته بود: "به عنوان فرمانده نيروی انتظامی به جامعه اطمينان می دهم که پليس نه تنها به دنبال برخورد با جامعه نيست، بلکه تنها هدفش ارتقای سلامتی و امنيت جامعه است و ماموران نيز در اين راستا، بدون عصبانيت و با دوستی و حفط احترام و شخصيت افراد عمل می کنند."

شايد ترسی که برخی از زنان و دختران از آن ياد می کنند و به دليل آن، نوع پوشش خود را نيز تغييری هر چند اندک داده اند، ناشی از يک تجربه تلخ يا شنيده هايی از اين دست باشد.

دختر جوانی که مانتوی نسبتا بلندی به تن داشت، با عصبانيت می گويد: "من ترسيدم و طرز لباس پوشيدنم را عوض کردم. چون دو بار تا حالا من را گرفته اند و به جايی برده اند که در شان هيچ زنی نيست. من از اين که باز هم با من چنين رفتاری کنند می ترسم."

افراط و تفريط

ميدان آرژانتين و ونک هم دست کمی از بقيه نقاط ندارد. دختران و زنان زيادی با آرايش هايی مثل سابق از کنار پارچه فروشی های گاندی رد می شوند. خيابان های منشعب از ميدان ونک هم پر است از دختران دبيرستانی يا دانشگاهی که با مقنعه هايی که نيمه های سرشان قرار گرفته، منتظر تاکسی يا ماشين دربست ايستاده اند. رستوران ها و کافی شاپ های حاشيه های خيابان از جمله خيابان شريعتی هم با همين افراد پر شده است.

ترس من اين است که اگر اقدامی شود، باز هم همراه با افراط و تفريط باشد. يک خانم با حجاب

در کنار کسانی که با وجود ترس نسبی از برخورد خشن به دليل نوع پوشش خود، باز هم چهره هايی دارند که با عرف پوشش مطلوب جمهوری اسلامی سازگاری ندارد، افرادی هم هستند که به اختيار خود، پوشش منسوب به پوشش اسلامی دارند.

خانمی که با مقنعه از سر کار بر می گشت، از وضعيت فعلی جامعه گله مند بود و آن را برای خود که ظاهری ساده و لباس هايی گشاد داشت، سخت توصيف می کرد: "من طی سال های اخير برای خريد مانتو با مشکل مواجه بودم. آنچه توليد می شد و در مغازه ها عرضه می شد، متناسب با خواست عده ای بود که با مد حرکت می کنند و لباس پوشيدن برای امثال من سخت شده بود."

آيا با طرح تازه، تغييری در وضعيت حجاب خانم ها پيش خواهد آمد؟ وی در پاسخ می گويد: "من که نديدم اقدامی صورت گيرد. اما ترس من اين است که اگر اقدامی شود، باز هم همراه با افراط و تفريط باشد."

اما کسانی هم هستند که اعمال زور را موثر بدانند.

خانمی چادری که خيابان دولت را به سمت دانشکده الهيات دخترانه پياده طی می کرد، اعمال زور و فشار را آن هم بعد از يک دوره "بی تفاوتی از سوی مسئولان" لازم می داند و می گويد: "شرايط فعلی برای جوانان ما خطر آفرين است. بالاخره بايد اقدامی کرد. بايد کمی فشار وارد کنند تا اين مشکل برطرف شود. نمی شود شاهد بود که زنان و دختران با اين شرايط و لباس های نامناسب در جامعه ظاهر شوند."

نبود تعريف

	بسياری از منتقدان معتقدند برخورد با مسئله حجاب سليقه ای صورت می گيرد

در دوران هشت سال حکومت اصلاح طلبان بسياری از زنان در شهرهای بزرگ رنگ های تيره و مانتوهای بلند گشاد اوايل انقلاب را رها کردند و به روسری های رنگارنگ و مانتوهای کوتاه و چسبان که حالت اندام ها را نمايان می کند، روی آوردند. ظاهری که به عقيده عده ای از مديران محافظه کار و برخی از مردم مذهبی، خطر آفرين و غير قابل پذيرش است.

اما تا زمانی که تعريف مشخصی در مورد حجاب و بی حجابی وجود نداشته باشد، اعمال فشارها و برخوردهای قانونی احتمالی سليقه ای خواهد بود.

دختر جوانی که با چادر در صف اتوبوس ايستاده بود، گرچه اعمال فشار و برخورد های اجباری را برای اجرای قانون ضروری می داند، اما در مورد طرح جديد معتقد است: "تا زمانی که قانون مدونی در مورد ملاک حجاب و بد حجابی وجود نداشته باشد، نمی توان برخوردی هم با اين مسئله انجام داد."

بسياری از منتقدان معتقدند در نظام جمهوری اسلامی با آن که حجاب برای خانم‌ها اجباری است و بی‌حجابی جرم تلقی می‌شود، اما تا کنون حدود و ثغور حجاب مورد قبول نظام به صورت قانونی تعريف نشده و از همين رو، نهادهای مسئول در برخورد با اين پديده طبق سليقه خود عمل می‌کنند.

شما نيز تجربيات و مشاهدات خود را از 'طرح مبارزه با بی حجابی و بدحجابی' برای ما ارسال کنيد.