پل اندرسون خبرنگار بی بی سی

	حلقه انسانی دانشجويان ايرانی در اطراف مرکز فراوری اورانيوم در اصفهان

برخی از آنها با پختن و صرف يک کيک عظيم زرد رنگ که سمبل ماده ای است که در فرآيند خرد کردن و تصفيه سنگ معدن اورانيوم، توليد می شود و به کيک زرد موسوم است، آن را جشن گرفته اند.

بسياری از دانشجويان دانشگاه اميرکبير در تهران گفتند خوشحالند که دانشمندان ايرانی موفق به جهش فنی لازم برای توليد اورانيوم غنی شده برای نخستين بار شده اند.

آنها اين دستاورد را يک حق ملی می دانند. اما دانشجويان زيادی هستند که در گفتگوهای خصوصی اضطراب عميق خود را ابراز می کنند.

ناظران خارجی ممکن است بپندارند که اکثر ايرانی ها از دستاورد دانشمندان خود در زمينه غنی سازی غرق غرورند.

در رسانه ها و در تجمعات، احساس غالب همانا احساس پيروزی، سرپيچی از اراده غرب و اميد به آينده است.

اما ديدگاه های ظريف تری وجود دارد که در جامعه ای که رسانه ها در آن به شدت تحت کنترل هستند به سختی شنيده می شود.

يک دانشجو گفت: "من نگران پيامدهای آن هستم. من نگران پيامدها هستم نه فقط برای ايران بلکه برای کل منطقه. اين تحول تنها به کسانی که از حکومت طرفداری می کنند احساس اطمينان می دهد."

افراد ديگری نيز که بی بی سی با آنها تماس گرفت به ورای احساس موفقيت که ميليون ها ايرانی در آن شريک هستند نگاه می کردند.

يک دانشجوی ديگر گفت: "من خوشحالم که به باشگاه هسته ای ملحق می شويم و اين مايه غرور ملی است. اما بايد با پيامدهايی مثل تحريم ها يا تهاجم نظامی مواجه شويم."

وی ادامه داد که اين دستاورد به خطراتش نمی ارزد و گفت اگر ايران اورانيوم غنی شده می خواهد چرا آن را از بازارهای بين المللی نخرد، همانطور که اکنون چنين می کند؟

يک دانشجوی ديگر گفت که اعلام اين خبر از سوی ايران که اکنون به گنجايش فنی لازم برای غنی سازی اورانيوم رسيده چيزی بيش از قدرتنمايی منطقه ای نيست به خصوص که پس از تمرين های نظامی در تنگه هرمز اعلام می شود.

اما وی افزود که جلب توجه بين المللی لزوما برای رهبران ايران مفيد نيست.

وی گفت: "کمک می کند مسائل در مورد ايران روشن تر شود. از جمله نقض تعهدات و کنوانسيون هايی که امضا کرده - حقوق بشر از مثال های خوب آن است."

محاسبه اينکه چنين نقطه نظرهايی تا چه حد عموميت دارد آسان نيست اما آنها دست کم يک نکته را آشکار می کند: اين که بسياری معتقدند که فشار کشورشان برای توسعه چرخه سوخت هسته ای، توام با موج شعارهای ملی گرايانه، ايران را در مکانی هرچند غرورآفرين، اما خطرناک قرار می دهد.