|
برای روسيه منافع تجارتی مهمتر است يا امنيت بين المللی؟ | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
دعوت روسيه از ايران مبنی بر متوقف کردن تمام فعاليت های غنی سازی اورانيوم بحث داغی در ميان کارشناسان و مفسران و دانشمندان روسيه برانگيخته است. آنها درباره نقش احتمالی روسيه در حل بحران هسته ای ايران اختلاف نظر دارند. برخی از مقامات مسئول می گويند که روسيه هنوز می تواند با استفاده از روابط نزديکش با ايران، نقش مهمی ايفا کند و دولت محمود احمدی نژاد را متقاعد کند که با جامعه بين المللی همکاری کند. اما برخی ديگر از کارشناسان برجسته روسی عقيده دارند که نفوذ روسيه در ايران زياد نيست. به نظر آنها روسيه نبايد منافع تجارتی خود و رقابت با آمريکا در سطح جهانی را از امنيت بين المللی مهمتر بشمارد. سرگئی لاوروف وزير خارجه روسيه در انتقاد از روند غنی سازی اورانيوم ايران، به زبانی صريح و روشن سخن گفت. آقای لاوروف گفت که اقدام ايران "گامی در جهت نادرست است". در عين حال از جامعه بين المللی خواست که آرامش خود را از دست ندهد. او همچنين گفت که روسيه موضع خود را عوض نمی کند. اما ارگانهای ديگر روسيه واکنش تندتری نشان دادند. برای نمونه مدير انستيتوی مطالعاتی خاورميانه، مرکز تحقيقاتی با نفوذی که در تدوين سياست منطقه نقش دارد، به يک روزنامه روسی گفته است که ايران قصد دارد به مقام يک ابرقدرت منطقه ای دست يابد. او گفته است که ما ناچاريم روزی با اين واقعيت روبرو شويم که ايران به سلاح هسته ای مجهز شود. برخلاف اين پيش گويی، آژانس انرژی هسته ای روسيه، که با فعاليت های هسته ای ايران آشناست، عقيده دارد که ايران تا توانايی دست يابی به اسلحه هسته ای چندين سال فاصله دارد، و فعلا هيچ موردی برای نگرانی وجود ندارد. "تهديدی برای امنيت بين المللی" يک نشريه معتبر اقتصادی می نويسد که روسيه با سياست ابهام آميزش در قبال ايران، ممکن است به بی اعتنايی به امنيت جهانی متهم شود. اين نظر را ساير مفسران ليبرال نيز تکرار کرده اند. آنها چنين استدلال می کنند که نوع واکنش دولت آقای احمدی نژاد به فراخوان روسيه، ميزان نفوذ روسيه را بر حاکميت ايران نشان خواهد داد. روسيه از ايران خواسته است که تمام فعاليت های مربوط به غنی سازی اورانيوم را متوقف سازد. سرمقاله يک بنگاه خبری هوادار غرب می گويد که کشورهای غربی شايد بتوانند حمايت روسيه از حکومتهای خودکامه ای مانند بلاروس و ازبکستان را ببخشند، اما هرگز نمی توانند اتحاد و دوستی روسيه را با کشوری فراموش کنند که به گفته آن "از 30 سال پيش تا کنون درگير نزاعی آشتی ناپذير با غرب بوده است." | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||