فرانسیس هاریسون خبرنگار بی بی سی در تهران

	رعایت "حجاب اسلامی" برای بانوان ایرانی اجباری است

اولین دفعه بود که مجبور بودم که به دیگران دین خود را بگویم تا بتوانم از رویدادی گزارش تهیه کنم.

بیرون سفارت نروژ در تهران زمانی که مردم علیه کاریکاتورهای پیامبر اسلام تظاهرات میکردند، ایستاده بودم.

زوج مسنی که از آن حوالی میگذشتند متاسفانه من را از تلویزیون میشناختند.

آنها فریاد زدند: "تو از بی بی سی هستی." و به دیگران هم گفتند من که هستم.

مامور پلیسی که در آن نزدیکی بود با عصبانیت به من گفت که چاپ کاریکاتورها چقدر کار بدی بود، انگار که من به عنوان تنها خارجی حاضر در معرکه مسوول چاپ کاریکاتورها بودم.

اینجا بود که مجبور شدم که دینم را به آنها بگویم و به آنها هم گفتم که شوهرم ایرانی است.

ناگهان فضا تغییر کرد. مردم لبخند زدند. زوج مسن حالا به من میگفتند: " تو همانی هستی که بر خلاف بقیه حقیقت را میگوید."

مامور پلیس هم با آنها موافق بود.

مثل زن

آن شب یکی دیگر از شبهای تظاهرات علیه کاریکاتورها در تهران بود که در آن به پنج سفارتخانه کشورهای اروپایی آسیب وارد شده بود.

ولی آن شب چیز دیگری بود.

جمعیت سنگ و بمب آتشزا به سفارتخانه پرت کردند و تابلوی سفارتخانه را از دیوار کندند.

ناگهان خانم عکاسی را که در صحنه بود و من او را میشناختم ناگهان فریاد زد و تمرکز خود را بر کارش از دست داد.

معلوم شد که یکی از تندروها آن خانم را نیشگون گرفته بود.

قدمی به جلو

تردیدی نیست که بعضی اوقات ما بانوان نظر متفاوتی درباره رویدادهایی که پوشش میدهیم دارند.

همایش مراسم بزرگداشت تاسیس بسیج از این قبیل رویدادهاست.

در وقت صبحانه یکی از آقایان مکررا به ما گفت که رفتن به این همایش برای خانمها مناسب نیست و این سفر بسیار سخت خواهد بود.

کاری که ما باید میکردیم این بود که در هوای سرد پشت وانت بنشینیم و زنجیره انسانی را تماشا کنیم که سمبول اراده مردم ایران برای دفاع از مرزهای ایران بود.

سخت ترین کار دررفتن از دست بسیج بود که میخواست خانها را بطور جداگانه روی صندلی بنشاند.

و مسلما باید مطمئن میشدیم که حجاب خود را رعایت کنیم تا ماموران بما تذکر ندهند.

آقایی به من بخاطر حجاب تذکر داد ولی من نمی خواستم با او بحث نکردم چونکه او اسلحه حمل میکرد.

مراسم امسال در هر صورت پیشرفتی بشمار می آمد. سالهای قبل خانمها حتی اجازه ورود هم نداشتند.

زنان ممنوع

بنظر میرسد در ایران مقامات تمایل بیشتری به جدا کردن خبرنگاران زن و مرد دارند.

برای خبرنگارانی مانند من که با فیلمبردار مرد کار میکنند این قضیه مشکل ایجاد میکند.

در مراسم امسال سالگرد انقلاب ایران ما را به دفعات چک کردند. هر دفعه ماموران از من میخواستند تا کنار بایستم.

ماموران خانم دائما سعی میکردند که بسته های من از دستگاههای الکترونیکی عبور داده شود.

بالاخره وقتی که میخواستم که از پله ها بالا بروم تا در صحنه کارم را شروع کنم مامور ریشویی جلویم را گرفت.

تهدید کردم که اگر بی بی سی مراسم را پوشش ندهد به خانه خواهم رفت و او سرانجام اجازه داد که من کارم را شروع کنم.

این پیروزی موقت بود.

تلویزیون ایران برای یک هفته من را متهم کرد که من عمدا تعداد شرکت کنندگان در مراسم سالگرد انقلاب را کمتر گزارش کرده بودم.

سال آینده اگر در ایران باشم فکر کنم که بجای رفتن به آن مراسم در خانه خواهم ماند.