احمد زيدآبادی تحليلگر مسايل ايران و خاورميانه

	هدف اصلی سفر خالد مشعل به ايران احتمالا توضيح مواضع اين گروه در مقام دولت فلسطينی و درخواست برای افزايش کمک‌های مالی جمهوری اسلامی به اين گروه است

هدف از سفر دوره‌ای هيات حماس به کشورهای منطقه، کسب حمايت سياسی و مالی اين کشورها از دولت نو ظهور تحت کنترل حماس در سرزمين‌‌های فلسطينی اعلام شده است.

از همان ابتدای اعلام پيروزی حماس در انتخابات پارلمانی فلسطين، مقام‌های ايرانی به خلاف بسياری ديگر از کشورهای جهان، ضمن ابراز خشنودی از اين پيروزی، حمايت کامل خود را از دولت فلسطينی تحت سرپرستی حماس اعلام کردند و بنابراين، جلب حمايت سياسی ايران از حماس امری نيست که خالد مشعل بخواهد در سفر به تهران نسبت به آن مطمئن شود.

هدف اصلی سفر خالد مشعل به ايران احتمالا توضيح مواضع اين گروه در مقام دولت فلسطينی و درخواست برای افزايش کمک‌های مالی جمهوری اسلامی به اين گروه است.

در واقع همين مساله، سفر خالد مشعل به تهران را با حساسيت محافل جهانی روبرو کرده است.

مسلما کمک مالی احتمالی ايران به حماس در صورت برقراری تا زمانی قابل استمرار است که اين گروه بر سياست‌های فعلی خود در برابر اسراييل اصرار ورزد و همين مساله می‌تواند دامنه مانور حماس را برای گريز از تنگناهای پيش روی خود بسيار تنگ و محدود کند

ايالات متحده آمريکا به منظور واداشتن حماس به تغيير سياست خود در برابر اسراييل، کمک‌های مالی‌اش را به دولت خودگردان فلسطين قطع کرده و از متحدان اروپايی و عرب خود نيز خواسته است که همين رويه را در پيش بگيرند.
کشورهای اروپايی ادامه کمک‌های خود را به دولت خودگردان مشروط به شناسايی اسراييل توسط حماس کرده‌اند، اما کشورهای عرب در اين باره هنوز موضع روشنی اتخاذ نکرده‌اند.

کاندوليزا رايس وزير خارجه آمريکا قرار است در سفر خود به کشورهای عرب خاورميانه، اعراب ميانه‌رو را به قطع يا مشروط کردن کمک‌های خود به دولت حماس متقاعد کند، تلاشی که ميزان موفقيت آن در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

در اين ميان اما آمريکا بيشتر نگران افزايش کمک‌های کشورهای مخالف واشنگتن در خاورميانه نظير سوريه و ايران به حماس است به گونه‌‌ای که اين گروه بتواند فشارهای مالی آمريکا، اسراييل و متحدانشان را خنثی کرده و مجبور به تغيير مواضع سياسی خود نشود.

از آنجا که سوريه کشوری فقير است و امکان کمک‌های مالی کلان به متحدان خود را ندارد، نگرانی آمريکا در اين مورد، عمدتا متوجه ايران شده است، کشوری که از يک سو از درآمدهای سرشار نفت برخوردار است و از ديگر سو، برای کمک به گروههای همسوی خود در منطقه نيازی به شفاف‌سازی آن در برابر افکار عمومی مردم خود ندارد.

بر همين مبنا، چند روز پيش خانم رايس به ايران هشدار داد که از ارائه کمک مالی به دولت حماس پرهيز کند و به مشکلات روياروی خود در عرصه بين‌المللی نيفزايد.

با توجه به سياستی که دولت محمود احمدی‌نژاد در پيش گرفته است، بعيد است هشدار خانم رايس در باره کمک به حماس تاثيری در اراده احتمالی ايران برای کمک به اين گروه در پی داشته باشد.

با اين همه به نظر می‌رسد که رهبران حماس برای دريافت کمک از ايران محتاط و حساس هستند و ترجيح می‌دهند که ايران به عنوان حامی مالی کلان آنها شهرت پيدا نکند.

در اين ميان هر چند که برخی از مقام‌های حماس تاکيد کرده‌اند که کمک را از جانب هر کشوری که باشد، می‌پذيرند زيرا به عنوان مردمی تحت اشغال بيگانه راهی جز اين ندارند، اما برخی ديگر از چهره‌های اين گروه، کمک آمريکا و اروپا را ترجيح داده‌اند و متذکر شده‌اند که چندان مناسب نيست که ايران در منطقه دست بالا را داشته باشد، و حماس به صورت ابزار سياست ايران در آيد.

در واقع، بيم برخی از رهبران حماس از متهم شدن به ابزار سياسی ايران و برانگيختن حساسيت اعراب و کشورهای غربی در اين باره، رهبران اين گروه را از پيوند زدن سرنوشت خود به کمک‌های جمهوری اسلامی باز می‌دارد.

مسلما کمک مالی احتمالی ايران به حماس در صورت برقراری تا زمانی قابل استمرار است که اين گروه بر سياست‌های فعلی خود در برابر اسراييل اصرار ورزد و همين مساله می‌تواند دامنه مانور حماس را برای گريز از تنگناهای پيش روی خود بسيار تنگ و محدود کند.

از اين رو حماس به فرض علاقه به دريافت کمک از ايران، احتمالا تلاش خواهد کرد که اين کمک‌ها در چارچوب يک طرح کلی که ساير کشورهای اسلامی و عربی را نيز دربرگيرد، ارائه شود.