اگر ايران در قبال برآوردن خواسته اروپاييها از آنان تضمين امنيتی بخواهند، اروپاييها که در منطقه خاورميانه و همسايگی ايران نفوذ و قدرت نظامی ندارند، بدون کمک و همراهی آمريکا هيچ تضمينی نمی توانند به ايران بدهند اکونوميست

نشريه بريتانيايی اکونوميست در شماره اين هفته خود سه مطلب جداگانه به ايران اختصاص داده که در دو تای آنها به بحران اتمی پرداخته که روابط اين کشور با غرب را دربرگرفته و در مطلب کوچک ديگری فهرستی از مقامهای اسرائيلی داده که در ايران زاده شده اند.

موشه کاتسف رئيس جمهور، شائول مفاز وزيردفاع و سسپهبد دان هالوتز فرمانده پيشين نيروی هوايی اسرائيل افرادی اند که اکونوميست از آنها به عنوان مقامهای اسرائيلی ايرانی الاصل نام برده است.

اما در آن بخش از مطالب اکونوميست که به بحران اتمی ايران ارتباط پيدا می کند، اکونوميست در صفحات ويژه مقالات مربوط به اروپا، رويارويی کنونی قدرتهای اروپايی با ايران را با جنگ اسپارت در قرن پنجم پيش از ميلاد مسيح مقايسه کرده که در آن، ايران برای نخستين بار رودرروی قدرتی اروپايی ايستاد که در آن زمان، يونان بود.

اکونوميست تلاش کنونی قدرتهای اروپايی برای واداشتن ايران به محدود ساختن فعاليت اتمی اش را بزرگترين آزمونی دانسته که اين قاره طی چند سال اخير برای اثر گذاشتن بر مسائل جهانی پيش روی خود داشته است.

از ديد اين نشريه، ميزان موفقيت اروپا در واداشتن ايران به عملی کردن خواسته هايش، نشان خواهد داد که سياست خارجی ای که اتحاديه اروپا به آن شهرت پيدا کرده، يعنی ايفای نقش قدرت نرم و قابل انعطاف در کنار آمريکا که به قدرت سرسخت معروف است تا چه اندازه در خارج از اين قاره نتيجه می دهد.

نويسندگان اکونوميست اعتقاد دارند که سياست اروپا در قبال ايران دست کم از اين نظر که روند پيشرفت برنامه اتمی اين کشور را کند کرده، موفق بوده و رويارويی با ايران را به تعويق انداخته است، چراکه به نوشته آنان، در سال 2003 ميلادی خيليها به اين می انديشيدند که پس از حمله به عراق نوبت ايران است اما اروپاييها تاکنون از چنين جنگی جلوگيری کرده و آمريکا را نيز به حمايت از سياست خود کشانده اند.

موفقيت ديگری که نويسندگان اين هفته نامه بريتانيايی برای سياست اروپا در قبال فعاليت اتمی ايران قائلند اين است که يکپارچگی موضع سه قدرت عمده اتحاديه اروپا در برابر ايران و همراهی آنان با آژانس بين المللی انرژی اتمی به عنوان نهادی وابسته به سازمان ملل متحد باعث شده است تا ايرانيها نتوانند فشاری که بر آنها وارد می شود را نقشه آمريکاييها و توطئه گروههای صاحب نفوذ (لابی) يهودی در آن کشور قلمداد کنند.

به نوشته اکونوميست، اينکه اروپاييها ابتدا از در مذاکره با ايران وارد شدند امکان منزوی ساختن ايران را نيز افزايش داده و سياست آنها در اينکه محوريت رويارويی با ايران را در نهادی وابسته به سازمان ملل قرار دهند هم برای جامعه جهانی قانع کننده است و هم احتمال اينکه روسيه و چين نيز در فشار بر ايران به آنها بپيوندد را افزايش می دهد.

اما اکونوميست در عين حال اعتقاد دارد که سياست اروپاييها در قبال ايران دست کم در يک زمينه کارآيی ندارد و آن اين است که اگر ايران در قبال برآوردن خواسته اروپاييها از آنان تضمين امنيتی بخواهند، اروپاييها که در منطقه خاورميانه و همسايگی ايران نفوذ و قدرت نظامی ندارند، بدون کمک و همراهی آمريکا هيچ تضمينی نمی توانند به ايران بدهند و بدين ترتيب سياست اروپاييها در قبال اين کشور نمی تواند مستقل از آمريکا باقی بماند.