برخی ايرانيان از داشتن تسليحات اتمی حمايت می کنند

نويسنده مقاله درمقدمه می گويد که ايران کشوری کهن، بزرگ و چهارمين توليد کننده بزرگ نفت در جهان است و جمعيت آن به هشتاد ميليون نفر می رسد و در نتيجه نمی توان آن را صرفا يک کشور ياغی ديگر تلقی کرد که در پی روند استعمار زدايی پديد آمده و می توان با يک سيلی آن را به راه آورد.

در اين مقاله آمده است که برخی ايرانيان با نفوذ مشتاق دستيابی به بمب اتمی هستند و برخی ديگر چنين اسلحه ای را نمی خواهند، همانطور که کسانی در اين کشور خواستار محو اسرائيل هستند و کسان ديگری چنين تمايلی ندارند. در ايران، کسانی از حکومت اسلامی حمايت می کنند و کسانی نيز حامی آن نيستند، ايرانيانی مشتاق آن هستند که يک سياستمدار ديوانه غربی عليه کشورشان اعلام جنگ دهد و کسانی نيز از تصور چنين وضعيتی بيم دارند.

برخی از افراد با نفوذ در ايران مشتاق دستيابی به بمب اتمی هستند و برخی ديگر چنين اسلحه ای را نمی خواهند، همانطور که کسانی در اين کشور خواستار محو اسرائيل هستند و کسان ديگری چنين تمايلی ندارند. در ايران، کسانی از حکومت اسلامی حمايت می کنند و کسانی نيز حامی آن نيستند، ايرانيانی مشتاق آن هستند که يک سياستمدار ديوانه غربی عليه کشورشان اعلام جنگ دهد و کسانی نيز از تصور چنين وضعيتی بيم دارند

نويسند مقاله در مورد پيمان منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای اظهار می دارد که اين پيمان باعث ايجاد يک باشگاه انحصاری برای معدوی از کشورها شده است اما هر کشور مصمم ديگری هم می تواند با پنهانکاری انحصار آن را به چالش بخواند همانطور که کره شمالی توانست وعده خود در مورد خودداری از تلاش برای دستيابی به توانايی اتمی را در مقابل چشم آمريکا زير پا بگذارد، اسرائيل به فعاليت های تسليحاتی خود ادامه بدهد و هند و پاکستان نيز بمب اتمی توليد کنند.

نويسنده مقاله يادآور می شود که ايران در منطقه ای واقع شده که کشورهای هند، پاکستان، اسرائيل و روسيه در آن دارای تسليحات اتمی هستند و افغانستان و عراق در همسايگی ايران توسط يک قدرت اتمی ديگر، يعنی آمريکا، اشغال شده اند و می پرسد: در چنين صورتی، چگونه می توانيم بگوييم که چنين کشوری "حق ندارد" در پی دفاع هسته ای باشد؟

به نظر وی، از سرگيری فعاليت تاسيسات غنی سازی اورانيوم در نطنز و دو مرکز ديگر با هدف اعلام شده برنامه های صلح آميز هسته ای، نشانه ای از اقدامی چالش جويانه از سوی محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری، بوده است.

ايران در منطقه ای واقع شده که کشورهای هند، پاکستان، اسرائيل و روسيه در آن دارای تسليحات اتمی هستند و افغانستان و عراق در همسايگی ايران توسط يک قدرت اتمی ديگر، يعنی آمريکا، اشغال شده اند و می پرسد: در چنين صورتی، چگونه می توانيم بگوييم که چنين کشوری "حق ندارد" در پی دفاع هسته ای باشد؟

نتيجه اقدامات اخير ايران باعث وحدت نظر آمريکا، روسيه و چين در تقاضا از احمدی نژاد برای خودداری از دنبال کردن چنين مسيری بوده است.

مداخله آژانس

قرار است آژانس بين المللی انرژی اتمی ظرف دو هفته آينده در مورد ارجاع ايران به شورای امنيت سازمان ملل تصميم گيری کند در حاليکه بدون حمايت روسيه و چين، طرح پرونده در شورای امنيت نتيجه ای در پی نخواهد داشت و همچنين، لازم است طرح ديگری نيز تهيه شده باشد تا در صورتی که فشار بر ايران به توقف غنی سازی اورانيوم نيانجامد، اين طرح به اجرا درآيد.

به اعتقاد نويسنده، رويارويی با ايران نمی تواند باعث شود ايران دست از فعاليت خود در زمينه غنی سازی اورانيوم بردارد که البته گفته می شود تا توليد اورانيوم قابل استنفاده در بمب های اتمی فاصله زيادی دارد.

احمدی نژاد موقعيت محکمی ندارد و تابع دستورات آيت الله خامنه ای است در حاليکه دشمن وی، اکبر هاشمی رفسنجانی، بخشی از قدرت سياسی را در دست خود حفظ کرده است

نويسنده مقاله گاردين اظهارنظر می کند که بنا بر شواهد موجود، احمدی نژاد موقعيت محکمی ندارد و تابع دستورات آيت الله خامنه ای است در حاليکه دشمن وی، اکبر هاشمی رفسنجانی، بخشی از قدرت سياسی را در دست خود حفظ کرده است.

به گفته نويسنده مقاله، نظام حکومتی ايران مانند ديکتاتوری صدام حسين در عراق يا استبداد طالبان در افغانستان نيست بلکه يک اليگارشی در هم و برهم است که در آن، بوروکرات ها و تکنوکرات ها بر سر قدرت با روحانيون درگير هستند در حاليکه پس از گذشت يک ربع قرن از انقلاب، روحانيون قادر نبوده اند يک نظام اسلامی بنيادگرا را تاسيس کنند.

نويسنده اظهار نظر می کند که ايران نامزد مناسبی برای برقرار ارتباط های حساب شده سياسی است و می افزايد که چنين اقدامی باعث تقويت موضع کسانی می شود که خواستار استقرار يک نظام لائيک و بهبود روابط با غرب هستند.

نظام حکومتی ايران مانند ديکتاتوری صدام حسين در عراق يا استبداد طالبان در افغانستان نيست بلکه يک اليگارشی در هم و برهم است که در آن، بوروکرات ها و تکنوکرات ها بر سر قدرت با روحانيون درگير هستند در حاليکه پس از گذشت يک ربع قرن از انقلاب، روحانيون قادر نبوده اند يک نظام اسلامی بنيادگرا را تاسيس کنند

اين مقاله نتيجه گيری می کند که ايران يک ستاره منطقه ای است و توصيه می کند که کشورهای غربی، ولو رييس جمهوری و دستگاه های سانتريفوژ اين کشور را منزجر کننده بدانند، وارد دادوستد سياسی با آن شوند زيرا "اگر نمی توانيد مانع از آن شويد که کسی اسلحه بخرد، بهترين راه اين است که وی را به دوست، و نه دشمن خود تبديل کنيد."

اختلاف اروپا با چين و روسيه

بحران هسته ای ايران همچنين موضوع مقاله ای است که با عنوان "اختلاف اروپا با چين و روسيه بر سر اقدام ايران" در روزنامه اينديپندنت، چاپ بريتانيا، منتشر شده است.

در اين مقاله، که به قلم "آن پنکث" نوشته شده، از قول يک مقام وزارتخارجه بريتانيات نقل شده است که کشورهای اروپايی در نظر داشتند به منظور فشار مداوم و تدريجی بر ايران از شورای امنيت استفاده کنند.

نويسنده مقاله می گويد که اقدام در اين زمينه مستلزم موافقت سی و پنج عضو شورای حکام آژانس بين المللی انرژی اتمی است که کشورهايی مانند سوريه، کوبا و بلاروس هم در ميان آنها حضور دارند.

در عين حال، به نوشته اين روزنامه سئوالی که بر بحران کنونی سايه افکنده اين است که آيا ايران به قدرت اتمی بيش از احترام بين المللی تمايل دارد يا نه؟

اينديپندنت سخنان محمد البرادعی مديرکل آژانس بين المللی، را نقل می کند که گفته است تهديد ايران به از خاتمه دادن به همکاری با آژانس در مورد بازرسی های سرزده، باعث تشديد سوء ظن جهانی نسبت به هدف های اين کشور خواهد شد.