آبزرور: صدور 'محموله هسته ای'

هفته نامه آبزرور خبر داد که مقامات بريتانيايی اجازه داده اند محموله ای از مواد راديو اکتيو به ايران صادر شود که به نوشته اين هفته نامه، از اين مواد می توان برای توليد سلاح هسته ای هم استفاده کرد.

آبزرور نوشته است که يک شرکت بريتانيايی، يک تن ماده سيليکات زيرکونيوم را به ايران صادر کرد و شرح می دهد که زيرکونيوم، ماده ای است که در نيروگاه های هسته ای برای جلوگيری از خوردگی ميله های سوخت هسته ای مورد استفاده قرار می گيرد، اما از آنجا که در ساخت کلاهک های هسته ای هم مصرف دارد، تجارت آن معمولا تحت تدابير شديد نظارتی صورت می گيرد.

اين هفته نامه می نويسد که خبر وجود اين محموله در پايان ماه اوت سال گذشته، هنگامی منتشر شد که گمرک بلغارستان، آن را به علت تابش غيرمعمول اشعه راديواکتيو، در مرز ترکيه متوقف کرد؛ در حالی که اين محموله بدون مانع از بريتانيا، آلمان و رومانی عبور کرده بود.

آبزرور در تشريح مقررات تجارت زيرکونيم و ترکيبات آن می نويسد معمولا در سنگ ترکيبات زيرکونيم، فلزی با نام هافنيوم وجود دارد که کارشناسان معتقدند اگر ميزان وجود آن بيش از پنج صدم درصد وزن کل ترکيب باشد، صادرات آن بلامانع است چون امکان استخراج زيرکونيم از ترکيب، بسيار دشوار خواهد بود.

اين هفته نامه می نويسد در نهايت وزارت تجارت و صنايع بريتانيا تاييد کرد که ميزان هافنيوم موجود در اين محموله بيش از يک درصد وزن کل محموله بود و از اين رو اجازه داده شد که کاروان حرکتش به سمت ايران را ادامه دهد، گرچه به نقل از يک مشاور مستقل در مسائل هسته ای می نويسد روند استخراج زيرکونيم چندان پيچيده نيست و ادامه می دهد يکی از اعضاء حزب کارگر در پارلمان بريتانيا هم خواستار سخت تر شدن مقررات صدور اينگونه مواد راديو اکتيو شده است.

آبزرور: تحکم و ارعاب، راه حل نيست

در مورد نحوه مقابله با ايران، آبزرور تحليلی را از مری ريدل، چاپ کرده که در آن، اين تحليلگر نوشته تحکم و ارعاب، راه حل نيست.

تحليلگر آبزرور معتقد است اهداف معاهده منع گسترش سلاحهای هسته ای که از يکسو در پی برچيدن تسليحات هسته ای است و از سوی ديگر گسترش کاربردهای انرژی هسته ای را دنبال می کند، متناقض هستند.

چرا که به نوشته خانم ريدل، هرکشوری می تواند يک برنامه هسته ای غيرنظامی را آغاز کند، سپس با مهلتی شش ماهه از معاهده ان پی تی خارج شود و بعد جنگ افزار اتمی توليد کند.

خانم ريدل از زبان دانشجويان ايرانی می پرسد چرا درحالی که اسرائيل، مسلح به جنگ افزار هسته ای است، ايران نبايد يک اهرم بازدارنده در اختيار داشته باشد؟ و در پاسخ، اين تحليلگر می نويسد به اين دليل که آقای احمدی نژاد، وقوع کشتار جمعی يهوديان در جنگ دوم جهانی را انکار می کند و معتقد است اسرائيل بايد از صحنه جهان محو شود و اگر انگشت او بر دگمه شليک يک سلاح هسته ای قرار داشته باشد، هيچکس نميتواند آسوده بخوابد.

خانم ريدل همچنين می نويسد اسرائيل اگر مايل به انجام يک حمله پيشگيرانه است، بايد هم اکنون اقدام کند، چرا که به اعتقاد اين نويسنده، نيروگاه هسته ای بوشهر به احتمال زياد آغاز به کار خواهد کرد و حمله به آن، فاجعه ای با عواقب شبيه به فاجعه چرنوبيل را درپی خواهد داشت.

اين نويسنده در نهايت سياستهای بريتانيا در قبال تجديد زرادخانه موشکهای هسته ای اش را به باد انتقاد می گيرد و می نويسد دوره شايسته سالاری هسته ای گذشته و دمکراسی هسته ای فرا رسيده که در آن ايران، خشمگين از دورويی غرب در مسابقه هسته ای، معتقد است اگر داشتن سلاح هسته ای برای غرب پسنديده است، برای آنها هم خوب است.

اما به اعتقاد اين نويسنده، اميد وجود دارد که در رهبری ايران و آمريکا تغييراتی ايجاد شود و در غرب کسانی در راس کار قرار گيرند که خود نيز از شمار سلاح هايشان بکاهند.

ساندی تايمز: 'طرح حمله به ايران'

به نوشته ساندی تايمز، در طرح حمله نظامی اسرائيل، حداقل 10 مورد از تاسيسات هسته ای ايران به عنوان هدف درنظر گرفته شده است

ساندی تايمز تحولات اسرائيل را در کنار مسائل هسته ای ايران بررسی کرده و می نويسد نحوه برخورد با برنامه هسته ای ايران، از چالش های اصلی اهود اولمرت، کفيل نخست وزير اسرائيل خواهد بود.

اين هفته نامه که می نويسد مقامات اسرائيلی هيچگاه وجود طرح حمله نظامی به ايران را تاييد يا تکذيب نکرده اند، معتقد به وجود چنين طرحی است و نوشته نه تنها آريل شارون، بلکه آقای اولمرت هم در جريان آن قرار گرفته اند.

اما ساندی تايمز يادآوری می کند که اهود اولمرت پيشينه نظامی ندارد و در طی روزهای اخير کميته ای سه نفره تعيين شد که در مورد اجرای اين حمله تصميم بگيرد.

اين هفته نامه از جزئيات اين حمله، از قول يک منبع امنيتی می نويسد در آن تسليحات بسيار پيچيده و پيشرفته بکار گرفته خواهد شد و حداقل ۱۰ تاسيسات ايران هدف حمله قرار خواهد گرفت.

ساندی تايمز اعضاء کميته سه نفره تصميم گيری در مورد حمله به ايران را شائول موفاز، وزير دفاع اسرائيل، ژنرال دن هالوتز، رئيس ستاد مشترک ارتش، و نخست وزير، يا کفيل او معرفی می کند، اما ادامه می دهد که اين تصميم مسلما بدون مشاوره با شيمون پرز ۸۳ ساله، نخست وزير سابق اسرائيل نخواهد بود که هم در سال ۱۹۸۲ با حمله به تاسيسات هسته ای عراق مخالف بود، و هم با حمله به ايران مخالف است.

گرچه ساندی تايمز در نهايت می نويسد اگر محمود احمدی نژاد، به تلاش برای محقق شدن برنامه های هسته ای ادامه دهد، نظر آقای پرز هم ممکن است تغيير کند و به اعتقاد اين هفته نامه، موضع گيری های اخير آقای احمدی نژاد در قبال موجوديت اسرائيل و همينطور وضعيت جسمی آقای شارون، بر تنش های ميان ايران و اسرائيل به شدت افزوده است.