راجر هاردی - تحليلگر امور خاورميانه در بی بی سی

با وجود اينکه همچنان نگرانی هايی درباره برنامه های هسته ای تهران وجود دارد، به نظر می رسد نگرش دولت جورج بوش، رييس جمهوری آمريکا، نسبت به جمهوری اسلامی از وضعيت مقابله و رويارويی خارج شده و ماهيتی عملگرايانه تر يافته است.

التبه دولت بوش هنوز هم هر از چند گاهی موضعی تهديد آميز نسبت به ايران اتخاذ می کند و به اين ترتيب، اين نکته را مورد تاکيد قرار می دهد که اين کشور بايد در زمينه ارايه اطلاعات درباره برنامه های هسته ای خود به اقداماتی هر چه بيشتر و بيشتر دست بزند و گاه به گاه نيز جمهوری اسلامی را متهم می کند که در آشوب افکنی در کشور همسايه، عراق، دست دارد.

اما لحن تند دولت بوش که از نظر برخی ناظران نشان می داد که آمريکا به چيزی کمتر از تغيير رژيم در ايران رضايت نخواهد داد، اينک به گذشته ها تعلق دارد.

اما تاکيد دولت آمريکا در دومين دوره رياست جمهوری جورج بوش بر ديپلماسی، همکاری با متحدان و استفاده کامل از امکانات سازمان ملل متحد قرار گرفته است.

تکروی و يکجانبه گرايی ستيزه جويانه جورج بوش اينک جای خود را به چند جانبه گرايی عملگرايانه داده است.

مقامات دولت آمريکا تنها به سه کشور عضو اتحاديه اروپا - آلمان، بريتانيا و فرانسه - اتکا نمی کند که به نظر می رسد احتملا مذاکرات طولانی و دشوار خود با ايرانيان را به زودی از سر خواهند گرفت.

آمريکاييان اينک روی نقش روسيه در ميانجيگری به منظور دستيابی به نوعی مصالحه ديپلماتيک هم حساب می کنند.

در يک کلام، دليل اين تغيير نگرش دولت آمريکا، عراق است.

آمريکاييان تنها با مشکلاتی در عراق مواجه نيستند بلکه وقوف نيز دارند که ايران، با ارتباط های قابل توجه با شيعيان و گروه های شبه نظامی و احزاب سياسی آنان، در صورت تمايل می تواند وضعيت را برای آمريکا به مراتب دشوار تر از وضع حاضر کند.