راجر هاردی تحليلگر بی بی سی در امور خاور ميانه

مقام های ايرانی همواره می کوشيدند ميان اروپايی ها و آمريکايی ها فاصله بياندازند.

آنها اميدوار بودند که اگر بتوانند با اروپايی ها معامله کنند با يک تير دو نشان زده اند: يکی اينکه اين کار به آنها امکان خواهد داد برنامه جنجال آفرين اتمی خود را حفظ کنند و ديگر اينکه آمريکا را کلافه و منزوی خواهند کرد.

اما مشکل اين برنامه اين است که طی چند ماه گذشته آمريکايی ها و اروپايی ها برای نخستين بار يک رويکرد واحد را دنبال کرده اند.

آنها موافقت کرده اند که بايد به ديپلماسی فرصت موفقيت دهند، اما آنها همچنين توافق کرده اند که اگر ديپلماسی به شکست انجاميد، بايد ايران را به شورای امنيت سازمان ملل حواله دهند تا احتمالا با تحريم های اقتصادی مواجه شود.

اين مساله لحن تند و قول متفق اروپايی ها در اولتيماتومی که اکنون به ايران داده اند را توضيح می دهد.

آنها عملا خطاب به ايران می گويند: تهديد خود را عملی کن و فعاليت های غنی سازی اورانيوم را در اصفهان از سر بگير، اما بدان که با اين اقدام چشم انداز هرگونه معامله ديپلماتيک را خواهی بست و ما در ارجاع پرونده اتمی شما به شورای امنيت به واشنگتن ملحق خواهيم شد.

اينکه آيا ايران از اين هشدار سرپيچی خواهد کرد يا راهی برای کوتاه آمدن از تهديد خود، حتی به طور موقت، خواهد يافت يا خير هنوز روشن نيست.

مثل هميشه، تندروهايی در ايران هستند که فشارهای غرب را سرضرب رد می کنند اما عملگرايانی نيز وجود دارند که مايل به سازش هستند.

علی اکبر هاشمی رفسنجانی يکی از عملگرايانی است که بسياری او را اميد اصلی انتخابات رياست جمهوری ماه آينده می دانند.

آقای رفسنجانی، به عنوان يکی از کارکشته ترين سياستمداران ايرانی، تلويحا اشاره کرده است که او و تنها اوست که می تواند بحران جاری ايران با غرب را حل کند.