تقی رحمانی در کنار همسرش نرگس محمدی هنگام مرخصی از زندان

جايزه هلمن - همت به نويسندگانی تعلق می گيرد که به دليل اظهار عقيده، انتقاد از مقامهای حکومتی و اعمالشان يا نوشتن مطالبی که حکومتها خواهان انتشار آنها نيستند هدف برخورد حکومت قرار گرفته اند.

آن گونه که سازمان ديدبان حقوق بشر اعلام کرده، تقی رحمانی از آن رو برای دريافت اين جايزه انتخاب شده که از بيش از ربع قرن که از عمر حکومت جمهوری اسلامی در ايران می گذرد هفده سال آن را در زندان سپری کرده و با نوشتن مطالب گسترده ای در مورد نوگرايی دينی و تاريخ سياسی ايران، رابطه دين و سياست در ايران و آثار بازدارنده آن بر مسير حرکت ايران بسوی مردمسالاری را نقد کرده است.

آقای رحمانی بيست و شش جلد کتاب و تک نگاری به رشته تحرير درآورده و در روزنامه های هوادار اصلاح طلبان، مقالات متعددی از او چاپ شده است.

سازمان ديدبان حقوق بشر با اهدای جايزه هلمن - همت به تقی رحمانی، از حکومت ايران خواسته است فوراً و بدون هيچ قيد و شرطی او را آزاد کند.

بنابر اطلاعاتی که اين سازمان منتشر کرده، تقی رحمانی نخستين بار در سال 1981 ميلادی (1360 خورشيدی) به دليل مطالبی که از او در نشريه ای زيرزمينی به نام پيشتاز چاپ شده بود بازداشت و سه سال زندانی شد.

او بار ديگر در سال 1986 (1365) به دنبال نوشتن مطالبی در مورد نوگرايی دينی و سياست به يازده سال زندان محکوم شد و پس از آزادی اش که مقارن با روی کار آمدن دولت اصلاح طلب محمد خاتمی بود، نوشتن مطالب انتقادی را آغاز کرد تا اينکه در مارس 2001 (اسفند 1379) همراه با شماری ديگر از فعالان ملی مذهبی در جلسه ای خانگی بازداشت و به مدت چهارده ماه زندانی شد.

تقی رحمانی بار ديگر در پانزده ژوئن 2003 پی نا آراميهای دانشجويی در ايران همراه با هدی صابر و رضا عليجانی، دو فعال ملی مذهبی ديگر بازداشت شد که از آن زمان تاکنون در زندان به سر می برد.

جايزه هلمن - همت به افتخار ليليان هلمن، نمايشنامه نويس آمريکايی و دشيل همت، نويسنده و فيلمنامه نويس آمريکايی نامگذاری شده است.

اهدای اين جايزه از سال 1990 آغاز شده و طی اين پانزده سال به بيش از چهارصد نويسنده از هشتاد و هشت کشور مختلف جهان اهدا شده است.

روشنک داريوش، مهرانگيز کار، محسن کديور، عبدالکريم سروش، اسماعيل خوئی و هوشنگ گلشيری از جمله ايرانيانی اند که پيشتر برنده جايزه هلمن همت شده اند.

برندگان اين جايزه را هيئتی از نويسندگان، ويراستاران و روزنامه نگارانی که سابقه فعاليت در زمينه آزادی بيان داشته اند انتخاب می کنند.