خانم رایس که در حال حاضر پژوهشگر مسائل روابط خارجی در موسسه بروکینگز آمریکاست، در آغاز این مقاله می پرسد: "آیا پرزیدنت بوش در خفا به این نتیجه رسیده است که آمریکا باید با ایرانی مجهز به سلاح هسته ای کنار بیاید؟ اگر چنین حرفی به نظرعاقلانه نیست کافیست حرفهای وی را در کنفرانس خبری پایان سال به یاد آوریم، هنگامی که در پاسخ به سوالی در مورد سیاست آمریکا درمورد ایران گفت: ما به دیگران تکیه داریم، زیرا خودمان را از داشتن نفوذ بر ایران محروم ساخته ایم. به عبارت دیگر در حال حاضر اهرم نفوذ چندانی بر ایرانیان نداریم."

پرزیدنت بوش نباید هیچ گزینه ای، حتی استفاده از زور را کنار بگذارد. هیچ قراردادی با ایران بدون حضور آمریکا موثر نخواهد بود و ایران هم احتمالا تا زمانی که تهدید واقعی و چند جانبه تحریم اروپائی ها و ژاپن را بر بالای سر خود احساس نکند امتیاز نخواهد داد و عقب نخواهد نشست سوزان رايس

نویسنده مقاله در واشنگتن پست این موضع جورج بوش را ارزیابی اشتباه در مورد نفوذ آمریکا بر ایران و دستور کاری خطرناک برای سازش و کوتاه آمدن در قبال ایران خوانده و در ادامه نوشته است: "می توان استدلال کرد که ایران دارای منابع غنی نفت و فعال ترین کشور حامی تروریسم است؛ ایران عامل پشت صحنه حمله به تاسیسات نظامی آمریکا در سال 1996 در شهر الخبر عربستان بود؛ از گروههای تروریستی ضد اسرائیل حمایت می کند؛ عناصر القاعده را پناه داده و در اوضاع داخلی عراق دخالت می کند؛ محرمانه برنامه پیچیده غنی سازی اورانیوم را براه انداخته که به اذعان آمریکا و اروپا هدف آن تولید سلاح هسته ای است و موشک هایی در اختیار دارد که عراق ، اسرائیل، و حتی بخشهایی از اروپا در تیررس آن است."

"ایرانی اتمی نمود واقعی تهدیدی خطرناک"

سوزان رایس می نویسد: "از سوی دیگر پرزیدنت بوش گفته است بزرگترین خطری که آمریکا را تهدید می کند این است که سلاح هسته ای بدست تروریستها بیفتد. ایرانی اتمی نمود واقعی و خطرناک چنین تهدیدی است."

از ديد نویسنده مقاله روزنامه واشنگتن پست، "آمریکا در موقعیتی که 140 هزار سربازش را در عراق درگیر ساخته و اختلافات داخلی اش سیاست خارجی این کشور در مورد ایران را فلج کرده، صرفا قیافه تهدید آمیز به خود گرفته و به ایران هشدار می دهد پرونده اش را به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع خواهد داد. در حالی که اصولا هیچگونه سیاست مشخصی در برخورد با ایران ندارد."

"بوش امنیت آمریکا را به پیمانکاران اروپایی واگذار کرده است"

سوزان رایس در ادامه مقاله خود در واشنگتن پست با انتقاد از اظهارات اخیر جورج بوش و دیک چنی، معاونش که خواهان لغو تحریم آمریکا علیه ایران شده بود، رئیس جمهور آمریکا را متهم می کند که در واکنش به یکی از مبرم ترین خطراتی که آمریکا تهدید می کند، امنیت کشور را به پیمانکاران اروپایی واگذار کرده است.

نویسنده معتقد است وجود دو دیدگاه کاملا متعارض در درون دولت بوش نسبت به ایران و قرارداد اخیر سه کشور اصلی اتحادیه اروپا با ایران، باعث شده تناقضی اساسی در سیاست آمریکا در برابر ایران آشکار شود و آن اینکه آمریکا در عین اینکه منتظر است سیاست اروپایی ها با شکست روبرو شود، خود هیچ گامی برای موفق شدن آنها برنمی دارد و ابتکاری مستقل هم ارائه نمی دهد.

نفوذ هم تهدید است، هم تطمیع

آمریکا در موقعیتی که 140 هزار سربازش را در عراق درگیر ساخته و اختلافات داخلی اش سیاست خارجی این کشور در مورد ایران را فلج کرده، صرفا قیافه تهدید آمیز به خود گرفته و به ایران هشدار می دهد پرونده اش را به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع خواهد داد. در حالی که اصولا هیچگونه سیاست مشخصی در برخورد با ایران ندارد سوزان رايس

سوزان رایس، معاون پیشین وزارت خارجه آمریکا در سالهای 1997 تا 2001، در ادامه مقاله در واشنگتن پست با اشتباه خواندن این پیش فرض که آمریکا چون ایران را تحریم کرده بر آن نفوذی ندارد، می نویسد: "در تاریخ نمونه هایی را می توان سراغ گرفت که آمریکا با همکاری سایرين، بر کشورهای تحریم شده اعمال نفوذ کرده است، از زيمبابوه گرفته تا آفریقای جنوبی سالهای آپارتاید و لیبی. تحریم برای بی عملی آمریکا بهانه مناسبی نیست.

نویسنده سپس در مقام ارائه پیشنهاد می نویسد: "پرزیدنت بوش نباید هیچ گزینه ای، حتی استفاده از زور را کنار بگذارد. هیچ قراردادی با ایران بدون حضور آمریکا موثر نخواهد بود و ایران هم احتمالا تا زمانی که تهدید واقعی و چند جانبه تحریم اروپائی ها و ژاپن را بر بالای سر خود احساس نکند امتیاز نخواهد داد و عقب نخواهد نشست."

امتیازات مشروط

نویسنده واشنگتن پست سپس به فهرست کردن امتیازهایی پرداخته است که به باور وی آمریکا باید به ایران ارائه دهد، مشروط بر اينکه ایران برنامه اتمی خود را کنار بگذارد و از پشتیبانی از تروریسم دست بکشد. در چنین موقعیتی امتیازات بالقوه آمریکا به ایران عبارت خواهند بود از: لغو تحریم ها، عادی سازی روابط، پرداخت بخشی از دعاوی مالی ایران علیه آمریکا، جاری ساختن جریان سرمایه گذاری و تجارت آزاد با ایران، موافقت با پذیرش این کشور در سازمان تجارت جهانی، ضمانت دسترسی ایران به انرژی اتمی برای مصارف غیرنظامی یا ارائه ضمانت های امنیتی منطقه ای.

پژوهشگر موسسه بروکینز در پایان مقاله اش در واشنگتن پست می نویسد: "در مذاکره باید امتیاز واگذار کرد. محافظه کاران جديد در دولت بوش برآنند که دادن امتیاز به ایران، نظام فعلی حاکم بر اين کشور را تثبیت خواهد کرد. ولی اکثر تحلیل گران معتقدند این نظام هم اکنون نیز کاملا تثبیت شده است. گزینه دیگر آن خواهد بود که آمریکا دست روی دست گذارد و باز هم هیچ کاری نکند. در چنین حالتی جورج بوش که خودش لقب رئیس جمهور جنگی را به خود داده، هیچ کاری نکرده است بجز این که در واقع گفته باشد مهار ایران و کره شمالی در مسیر اتمی شدن عملا ممکن نیست."