احمد زيدآبادی کارشناس مسايل سياسی ايران و خاورميانه

اظهارات روحانی غير منتظره بود

اين جمله حسن روحانی، دبير شورای عالی امنيت ملی ايران، که در آستانه سفراخير خود به اروپا ابراز شد، شگفتی بسياری از محافل خبری جهان را برانگيخت. پيش از اين تصور می‌شد که مجموعه نظام اسلامی، جان کری رهبر حزب دمکرات آمريکا را بر جورج بوش رهبر حزب جمهوريخواه ترجيح می‌دهد.

در واقع، هنوز هم نوع تبليغات رسانه‌های حکومتی در ايران، همين نکته را القاء می‌کند. راديو و تلويزيون دولتی ايران اخبار مربوط به رياست جمهوری آمريکا را به زيان بوش پوشش می‌دهد و در حالی که نظرسنجی‌‌های حاکی از افت محبوبيت او را پخش می‌کند، نظرسنجی‌های با نتيجه خلاف آن را کاملا ناديده می‌گيرد.

نشريات محاظه‌کار ايران نيز معمولا شادی خود را از امکان شکست جورج بوش در انتخابات آمريکا پنهان نمی‌کنند. آنها از اينکه بوش ايران را در "محورت شرارت" و در راس کشورهای "ياغی" و "حامی تروريسم" قرار داده است، ابراز خشم و انزجار می‌کنند و چنين به نظر می‌رسد که شکست رهبر حزب جمهوريخواه را يک پيروزی – هرچند مقطعی – برای نظام سياسی ايران می‌دانند.

انتخابات امسال آمريکا يکی از سختترين رقابتهای انتخاباتی در تاريخ آمريکاست

برخی جناح‌های محافظه‌ کار گامی فراتر از اين هم می‌روند؛ به طوری که روزنامه رسالت در يکی از يادداشت‌های خود به نهاد های تصميم‌گير در ايران پيشنهاد کرد تا از طريق يک بازی "ظريف و پيچيده" بر نتيجه انتخابات رياست جمهوری آمريکا تاثير بگذارند.

شايد متاثر از همين پيشنهاد بود که حسين موسويان، عضو هيات مذاکره کننده ايران با آژانس بين‌المللی انرژی اتمی‏‏ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری رويتر از طرح ابتکاری جان ادواردز معاون جان کری برای حل بحران هسته‌ای ايران استقبال کرد؛ موضعی که البته ديری نپائيد و تکذيب شد.

اظهارنظر آقای موسويان کمکی به رهبر حزب دمکرات نکرد چرا که متعاقب آن، توجه رسانه‌های آمريکا به تمايل رهبران ايران برای تاثير گذاری احتمالی بر روند انتخابات آمريکا جلب شد.

شايد همين توجه بود که باعث شد، کنت تيمرمن نويسنده آمريکايی طی مقاله‌ای در روزنامه واشينگتن تايمز، ضمن متهم کردن برخی از حاميان مالی ايرانی ‌تبار جان کری به ارتباط پنهان با سران نظام اسلامی آنچه را "تلاش ايران برای تاثيرگذاری بر نتيجه انتخابات آمريکا ناميده بود، به عنوان "افتضاحی" برای جان کری معرفی کند.

اظهار نظر غيرمنتظره حسن روحانی نيز ممکن است با اين تحولات بی‌ارتباط نباشد.

به عبارت روشن‌تر، حمله شديد آقای روحانی به رهبران حزب دمکرات آمريکا و برخورد ملايم‌تر او با محافظه‌کاران، شايد به انگيزه خنثی‌سازی تبليغات برخی از رسانه‌های حامی بوش در آمريکا صورت گرفته باشد تا از راه تاثير گذاری معکوس ، موضع دمکرات‌ها تقويت شود!

اما اين فقط يکی از سه احتمال قابل تصور است.

احتمال ديگر اين است که رهبران ايران در رايزنی‌های اخير خود دريافته‌اند که دل‌خوش کردن به سياست‌های جان کری شرط احتياط نيست و ای بسا لابی قدرتمند يهوديان آمريکا که از حاميان جان کری است، در صورت پيروزی او در انتخابات، آمريکا را به روياروئی شديدتری با نظام اسلامی بکشاند.

احتمال سوم هم اين است که مقام‌های ايران نسبت به پيروزی جورج بوش در انتخابات رياست جمهوری آمريکا مطمئن شده‌اند و از هم اکنون می‌کوشند تا پيروزی احتمالی او به خودی خود به معنای شکست ايران حساب نشود!