شورای مرکزی دفتر تحکيم وحدت در پايان بيانيه خود اعلام کرده که عليه جمهوری اسلامی، به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل شکايت خواهد برد.

متن کامل اين بيانيه به شرح زير است:

"تاريخ اين مرز و بوم مشحون از روزهايی است که مردان و زنان سوزان اين سرزمين را به خواندن دردناک ترين سرود هايشان وا داشته است. گاه شاهان و کاتوزيان وطن را بهانه کرده اند خون مردمان ريخته اند، زندگييشان را سخت گرفته و روزگار بر ايشان تيره نموده اند. و گاه پيران و شيخان به نام دين خدا، تدبير به فراموشی سپرده اند آزار خلق خدا کرده اند و حکمت و معيشت بر مردمان تنگ نموده اند.

امسال در حالی ۱۸ تير ماه فرا می رسد و دانشجويان باز هم از بزرگداشت آن باز می مانند که بيش از هر زمان ديگری ماهيت ۱۸ تير بر همگان آشکار گرديده است.

کاروان خشونت گروه های لمپن شهری که ساليانی است آزار شهروندان پيشه کرده اند رخت خويش بر زمين افکنده و رسما و علنا بساط بر نهادهای اصلی تصميم گيری گسترده اند.

اگر روزگاری ۱۸ تيرخبطی تلقی می شد که حاکمان از سر بی تدبيری مرتکب آن شده اند، امروزنمايان است که برنامه از پيش تدوين شده ای برای تصاحب مطلق قدرت بوده است که نه تنها از سر اشتباه و هوس نبوده، که تکرار چندباره آن نشان می دهد که گروه هايی که تا چندی پيش به پشتوانه بيوت شيوخ عالی رتبه مردمان را از هر قماشی در کمال تنگ نظری و بی مسئوليتی می آزردند، نويسندگان را به دره می افکندند، روشنفکران را در خانه شان می کشتند و بيرحمانه مثله می نمودند، سخنرانی ها را بر هم ميزدند، دانشجويان را در خوابگاه ها وحشيانه ضرب و شتم می کردند و نمايندگانشان را در زندان ها شکنجه می نمودند و اکنون خود صاحبان مناصب شده اند خود تصميم می گيرند و خود اجرا می کنند، خون و خشونت را اسباب ترقی خود می پنداشتند.

اکنون خيابان های شهرهای بزرگ انبانی از نيروهای نظامی شده است که به بهانه های مختلف اقتدار پوشالی حاکمان را به شهروندان گوشزد می کنند. از پوشش شهروندان و تفريح جوانان گرفته تا مسايل مربوط به امنيت ملی و ترافيک بهانه ای شده است برای نشان دادن اقتدار حاکم در پوششی مشروع مانند کنترل ترافيک. همه تحت الامر است و مطاع . امور تقنين مضحکانه تحت نظارت است و امور قضايی نيز تحت اختيار است.

۱۸ تير به يقين برای چنين کارگزارانی روز بزرگی است. مليجک هايی که خوش رقصی ديروزشان نان و نوای امروزشان را فراهم آورده است. چنين روز هايی را فراموش نخواهند کرد. ما نيز چنين روز هايی را از ياد نخواهيم برد چنان که پيش از اين نيز گفته ايم اگر بساط اصلاحگری را نيز برچينند و اگر دهان ها بدوزند وسرها به دارها بياويزند و اگر مال و ناموسمان به ديگران بسپارند که چند صباحی بيشتر بر سرير قدرت اقامت گزينند می توان بخشيد اما شلاق شداد زمان، کهنه زخم ۱۸ تير، بازداشت و ربودن دوستانمان، شکنجه و ضرب و شتم دانشجويان اين مرز و بوم، کشته شدن عزت ابراهيم نژاد و روانهای آزرده و قلمهای شکسته را نمی توان فراموش کرد.

همچنين ما فراموش نميکنيم خيانت کسانی را که به رای ملت پشت نمودند يا ترسيدند و مرعوب شدند و يا فريفتند و جانب نا حق گرفتند تا چنان شود که ديگر هيچ روزنه اميدی به چشم مردمان نيايد.

ما به رسم آنچه بدان معتقديم اين قافله بی متاع را خواهيم بخشيد اما فراموش نخواهيم کرد نا اهلی شان را که شايد وقتی ديگر به رسم نقد شنيده ديگرانی شود که از تاريخ عبرت ميگيرند و منافع ملت را بر مصالح هر نظامی برتری می دهند.

اما امروز سالگرد ۱۸ تير ماه وقتی عزيز داشته ميشود که در کشور همسايه ديکتاتوری بزرگ به محاکمه کشيده شده است.

محاکمه اين ديکتاتور از اين حيث ديدنی است که اگر توجيه جنگ افروزی های ديکتاتور و بر هم زدن آرامش منطقه و دست اندازی به مرزهای کشورهای همسايه از نظر مردم عراق به نام منافع ملی قابل توجيه باشد که نيست، کشتار و خونريزی هموطنانشان در طول حکومت حزب بعث برايشان غير قابل بخشش است. چنانکه کشتار مردم بی گناه عراقی و ايرانی در حلبچه، شکنجه روشنفکران و تحديد آزادی های اجتماعی و سياسی در صدر اتهامات صدام حسين انگاشته شده است.

امروزصداها خاموش است. نه پژواکی از خانه ملت به گوش می رسد و نه فريادی از جانب ملت، اما زنگ ها به صدا در آمده اند. روزگار تحديد آزادی و تهديد مردم گذشته است. ۱۸ تيرها فراموش نخواهند شد حتی اگر چنين تراژدی های بزرگی به مضحکه ريش تراشی پايان يافته تلقی شوند.

اکنون که هر صدای آزاديخواهانه منکوب و چشم عدالت کور شده است، در پنجمين سالگرد ۱۸ تير ماه به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل شکايت می بريم تا شايد داد دوستانمان را بستانيم."

شورای مرکزی دفتر تحکيم وحدت