آقای ارشدی به آهنگ 'مرا ترک نکن' خيلی علاقه دارد

من پيرمردى هستم هفتاد و پنج ساله. در هفتاد سالگى سعادت يارى كرد، دخترم براى من دعوتنامه فرستاد و من فقط به عشق ديدن دخترم، نوه ام و دامادم آمدم اينجا به اتفاق خانمم.

دامادم رو خيلى دوست داشتم و يك زمانى او پهلوانى بود در رشت، نوه ام رو دوست داشتم كه نديده بودم اصلاً و دختر من هم كه خب دلبند من بود.

به خاطر اين ها آمديم اينجا. اول كه آمديم مى خواستيم سه چهار ماهى بمانيم و برگرديم. يك دفعه نمى دانم چه ولوله اى ايجاد شد در من كه تصميم گرفتم بمانم.

اقدام كرديم، به اصطلاح پناهنده شديم، بعد به سرعت بعد از يك سال ما رو مهاجر شناختن و درست بعد از سه سال اقامت در اين جا درخواست شهروندى كرديم كه الان سيزده ماه ازش گذشته و هنوز مارو دعوت نكردن كه بريم به اصطلاح به درجه شهروندى نائل بشيم.

همون اوائل، پس از اينكه به اصطلاح پناهنده شديم، رفتيم مدرسه دولتى زبان فرانسه براى مهاجران. من در دوران تحصيلم فرانسه خونده بودم، البته چيزى يادم نبودا- گفتم خونده بودم - رفتيم اسم نوشتيم و مارو گذاشتن توى كلاس... منهاى بى نهايت.

از فرداش من و خانمم رفتيم كلاس فرانسه. يك خانم جوان خيلى خوبى به اسم "كريستين بودو" معلم ما بود. خيلى دلسوزانه و درست درس مى داد. اما درسى كه توى اين كلاس ها مى دادن طورى نبود كه بتونه آدم رو با اين زبان آشنا بكنه. كتابش به اين كلفتى بود، مى بايست در سه ماه، هفته اى سه روز و روزى سه ساعت تمام مى شد، كه تمام نمى شد.

من اون ترم اول رو شاگرد اول شدم چون خطم خيلى خوب بود و خوب مى فهميدم منتها بيان نداشتم. يعنى اون چيزى رو كه مى فهميدم نمى تونستم ابراز بكنم. بدبختانه.

با وصف بر اين، بين كسانى كه هم خيلى خوب انگليسى مى دونستن و هم خوب فرانسه حرف مى زدن من اول شدم.

دور دوم رفتيم كلاس دوم كه خانم هم با من تشريف آوردن كلاس دوم. باز من شاگرد اول شدم.

كلاس سوم رفتيم باز شاگرد اول شدم.

کلاس چهارم يك خانم اژدها پيكرمعلم ما بود ولى زن خيلى خوبى بود. عاشق گربه بود و گردنبندهايى به صورت نعل پاره. به كلاس كه مى آمد شش هفت كيلو آهن پاره به گردنش بود. خيلى خوب درس مى داد اما يك چهارم كتاب را هم نتونست توى اون سه ماه تمام بكنه.

در هيچكدام از اين كلاس ها ما نتونسته بوديم حتی نصف كتاب رو تمام كنيم.

جلد آلبوم ژاک برل

كلاس پنجم معلمى داشتيم خيلى ريزه، خيلى خوش مشرب و عاشق موزيك كه بجاى درس براى ما آهنگ هاى فرانسه می گذاشت كه من همه رو نگه داشتم. از اون ميون به "ژاك برل" خواننده فرانسوى و آهنگ "Ne me quitte pas"، مرا ترك نكن، خيلى علاقمند شدم و مرتب در خانه به آن گوش مى كردم. خوشبختانه در اين كلاس هم اول شدم.

يک ماه بعد كه بايد سر كلاس ششم مى رفتم، خانم به سختى يقه من رو گرفت كه بايد بريم ايران. بهش گفتم بابا تو رو به خدا بگذار اين ششم رو هم تمام بكنيم. من خودم مى دونستم كه هيچى بلد نيستم. قواعد رو خيلى خوب مى دونستم ولى بيان نداشتم. متاسفانه نشد. زور عيال بر من چربيد و راهى ايران شديم.

البته بعد از چهار ماه و نيم برگشتيم اما من ديگه به مدرسه برنگشتم. حالا با اونچه از زبان فرانسه ياد گرفتم تر و خشك روزمره رو مى تونم انجام بدم، چهار كلمه بن ژور (روز به خير) مى تونم بگم، كمان ساوا (حال شما چطوره) مى تونم بگم، يا مثلا خريد مى خوام بكنم مى تونم بپرسم قيمت چنده يا اون فلان چيز مثلا چيه، كمابيش اسامى ميوه ها رو مى دونم، خوندن رو خوب بلدم، معنى كردن رو هم بلدم، ولى بيان ندارم، بيان ابراز خوبى ندارم. عيب من اينه.