مسعود بهنود روزنامه نگار مستقل

به نظر رسانه های همگانی که در اين روزها سالگرد قتل نيکول براون و رونی گلدمن را موضوع گزارش ها و تحليل هائی درباره دادگاه او. جی. سيمپسون (فوتباليست معروف آمريکايی در دهه های قبل) قرار داده اند هنوز بخش عمده ای از 142 ميليون نفری که ده سال پيش گوش به راديوها و چشم به تلويزيون ها لحظه به لحظه آن دادگاه را دنبال می کردند "دادگاه قرن" را از ياد نبرده اند.

در پرونده او. جی. سيمپسون، شهرت او به عنوان قهرمان سابق و محبوب آمريکائيان، نگاه ها را به ماجرای قتل نيکول همسر سابقش و جوان همراه او جلب می کرد، اين روزها در ايران شهرت ناصر محمدخانی قهرمان سابق تيم ملی فوتبال و مربی سابق تيم پرسپوليس زمينه ساز توجه افکارعمومی به دادگاه شده است.

غيرت و حسادت

اگر در پرونده فوتباليست آمريکائی، "غيرت مردانه" انگيزه قتل نيکول براون [و جوان همراه او] توسط همسر سابقش انگاشته می شد، در پرونده ايرانی هم حسادت شهلا که در دادگاه به عنوان همسر صيغه ای ناصر محمد خانی معرفی شده، انگيزه اصلی قتل مطرح شده است.

کاترين کراير دادستان دادگاه اوجی سيمپسون چندروز پيش در شبکه تلويزيونی "دادگاه" در آمريکا در دفاع از خود در مقابل انتقادات خانواده مقتولان گفت چيزی که مسلم است اينست که متهم هيچگاه کتمان نکرد که مقتول را دوست داشته است. اين همان چيزی است که در مورد شهلا، متهم به قتل نيز گفته می شود، اين بار درباره قهرمان پيشين فوتبال ايران.

تا شباهت ها بين اين دو دادگاه کامل شده باشد، مواد مخدر هم چاشنی شده است که در پرونده او. جی. سيمپسون، گفته شد نيکول براون (مقتول) مصرف کننده آن بوده و در ايران همين موضوع به عنوان زمينه ارتباط ناصر محمدخانی با متهم به قتل ذکر شده است.

ورود دوربين ها به دادگاه

قاضی دادگاه جنائی جعفرزاده، همانند قاضی ايتو آمريکائی، به دوربين ها اجازه ورود به دادگاه داده است و با پخش فيلم بازسازی صحنه قتل و اعترافات شهلا جلوه ای امروزين به قوه قضاييه بخشيده که از اثر نمايش دادگاه از يکی از شبکه های تلويزيونی جمهوری اسلامی، خيابان ها خلوت شده و به نوشته روزنامه ها هول زلزله در دل تهرانی ها کمرنگ شده است.

در جلسه روز سه شنبه دادگاه جنائی تهران، متهم، با متهم کردن ماموران پليس به شکنجه و آزار خود، کوشيد با پس گرفتن اعترافات قبلی، راهی برای نجات خود پيدا کند و در دادگاه آمريکائی نيز وکيلان او. جی. سيمپسون با اثبات نژادپرست بودن پليس، و بی پايه و جهت دار بودن اسناد آنها، زمينه تبرئه متهم را به وجود آوردند.

"من قاتل نيستم"

روز سه شنبه به نوشته روزنامه های تهران در پايان دادگاه، شهلا جاهد فرياد كشيد "لعنت خدا بر قاتل من قاتل لاله نيستم" و اين تنها جمله ای است که او. جی. سيپمسون در جريان دادگاهش که به دادگاه قرن معروف شده مدام تکرار می کرد و به نوشته روزنامه گاردين هنوز بعد از ده سال نيز جز اين نمی گويد. آيا شهلا جاهد نيز ده سال ديگر همين را خواهد گفت؟

اما ميليون ها تنی که به تعقيب ماجرای هر دو دادگاه پرداختند نمی توانند از نکته ای درگذرند و آن تفاوت های دو سيستم قضائی است که در آمريکا هيات منصفه ای ناشناس از مردم را تعيين کننده گناه کار و يا بی گناه شناخته شدن متهم قرار می دهد، اما در ايران، تصميم با قاضی است.