روزنامه وقايع اتفاقيه نام خود را از روزنامه ای وام گرفته است که ميرزاتقی خان اميرکبير در دوران قاجاريه منتشر می کرد

وقايع اتفاقيه در صفحه اول نخستين شماره اش، زير عنوان بازگشت به آينده، نويسندگان و گردانندگان خود را اينگونه معرفی کرده است: اين جمع روزنامه‌نگار روزهای بسياری است که با «فکر» ايجاد وزنامه‌ای «حرفه‌ای» گردهم آمده‌اند، طرح ارائه داده‌اند، برنامه‌ريزی کرده‌اند، آموزش‌های فشرده روزنامه‌نگاری مدرن را ديده‌اند و از همه مهمتر با «اميد» آمده‌اند.

وقايع اتفاقيه در ادامه مطلب ياد آوری کرده است که: اگر مرزی بين «عاقل بودن» و «عاشق بودن» قائل باشيم ما قطعاً از طايفه دوميم. که «عقل» با صدها منطق و استدلال می‌گويد: «در اين حيطه گام نذار» و «عشق» می‌گويد: «برو»! عشقی که به «اميد» ايمان دارد.

روزنامه وقايع اتفاقيه که نام خود را از روزنامه ای وام گرفته است که ميرزاتقی خان اميرکبير در دوران قاجاريه منتشر می کرد، اين مقاله را اين گونه به پايان می برد: «اميد» واژه امروز و ديروز ما ايرانيان نيست. گذشتگان ما از اميرکبير که «وقايع‌اتفاقيه» را با اميد «اصلاحات» منتشر کرد گرفته تا به امروز به آن ايمان داشته‌اند. اميد به «اصلاحات ايرانی» تا به امروز که قريب دو قرن می‌گذرد همچنان در دل ايرانيان زنده است و ادامه دارد.

اين روزنامه دارای صفحاتی درباره سياست داخلی، سياست خارجی، امور اقتصادی و اجتماعی است و صفحاتی را نيز به فرهنگ و ورزش اختصاص داده است و نام بيشتر صفحات و ستونهای خود را به شيوه سنتی نامگذاری کرده است.

برای مثال، سرمقاله روزنامه وقايع اتفاقيه زير عنوان ديباچه به چاپ رسيده و ديگر صفحات آن نامهايی همچون داخله، خارجه و ماليه دارد.