ساقی قهرمان

من توسط مردم دستگير شدم. يعنی خواربار فروش از پشت دخل پريد اين طرف و شانه ام را چسبيد و تحويل سه چهار نفر از مردم توی پياده رو داد و يک تاکسی را صدا کردند مسافر هايش را همانجا پياده کردند و من را انداختند روی صندلی جلو پهلوی راننده، و يکی بين من و در نشست و تحويلم دادند به کميته. چيزی حدود شش ساعت با بازجو گپ زدم و قبل از غروب آفتاب آزاد شدم.

سه چهار ماه بعد از ايران بيرون رفتم.

حالا از آن زمان حدود بيست و سه سال می گذرد.

دو سال پيش توی راسته 'يانگ' وارد يکی از اين نانوايی های ايرانی شدم. ما عادت کرده ايم پشت صندوق مغازه ها چهره هايی را ببينيم که قبلا پشت ميز اداره ها می ديديم. من دو تا نان برداشتم و گذاشتم روی پيشخوان و خواستم سلام نکنم و پول بدهم که زلزله شد. آقايی که پشت دخل بود نان را از دست من گرفت و نان داغ را از پشت انداختند و او در هوا گرفت و گذاشت جلوی من و گفت: مهمون باشيد و پول را از من گرفت و خورده را جرينگ پاشيد روی دخل و چرخيد طرف پشت و چيزی گفت به شاگرد و برگشت طرف من و من پريدم از مغازه بيرون.

فردای آن روز فهميدم چرا تا صبح خوابم نبرده بوده و چرا هی گريه ام می گرفته و چرا هی می خواهم بروم نان بخرم ولی می ترسم.

نتيجه شعری شد خطاب به آقا نونی. آقا نونی واقعا آقا نونی بود و تمام حالات و وجنات آقا نونی هايی را داشت که سر تنور خم می شدند و راست می شدند و اگر لازم بود نان را از بالای سر مشتری اول به آخر صف می رساندند.

چيزی حدود چهار صفحه نامه نوشتم به آقا نونی، و اينکه چی شده که آمده اينجا، اذيتش کردن؟ نانوايی رو بستن؟ نان هاشو جزغاله کردن؟ همينجوری آمده ؟ چرا آمده ؟ چرا زودتر نيامده، اگر زودتر می آمد ما اينقدر دلمان تنگ نمی شد، ... و اينکه نکند آمده باشد دنبال ما؟ حالا که او آمده اينجا، ما کجا برويم؟ کجا فرار کنيم که آقا نونی دستگيرمان نکند.

خلاصه همه چيز خيلی قاطی شد.

شعر را پاره کردم. خجالت داشت اين حرفها.