مهدی خانبابا تهرانی

وی که يک روز قبل از ۲۲ بهمن سال ۵۷ (روز پيروزی انقلاب اسلامی) همراه با عده ای از اعضای کنفدراسيون دانشجوئی مخالف رژيم سلطنتی به کشور بازگشت و شاهد سقوط آن رژيم شد، در مورد علت آن که چرا کمتر از يک ماه بعد در روز ۱۴ اسفند در برپائی جبهه دموکراتيک ملی همراه عده ای از نيروهای ملی و چپ شرکت کرد و به مقابله با نيروهای مذهبی رفت می گويد ما احساس کرديم که نيروی مذهبی قصد تشکيل يک حکومت دينی و سرکوب نيروهای ديگر را دارد و به فکر افتاديم که با هم بر سر حفظ دموکراسی متحد شويم.

خانبابا تهرانی از تجديد نظر در برداشت های سياسی خود در سال های بعد از انقلاب می گويد و از جمله تاکيد می کند "ما نمی دانستيم که جامعه ايران اين قدر مذهب زده است، اما بود و برای تئوری های ما آمادگی نداشت بگذريم که بخش هائی از تئوری ما هم در گذر زمان شکست خود را ثابت کرد اما مردم ايران وقتی امامشان به آنها می گفت فاطمه زهرا آن را می شناختند اما وقتی نيروهای چپ از روزا لوکزامبورک حرف می زدند مردم وی را نمی شناختند. تازه اگر ما هم با ذهن های آن روزی خود موفق می شديم، خود ديکتاتوری ديگری تشکيل می دانيم."

اين فعال سياسی ۶۵ ساله، در بيست و پنجمين سالگرد تاسيس جمهوری اسلامی از ماجرای سی ام خرداد و فرار دوباره خود از کشور می گويد که همراه با شکرالله پاک نژاد صورت گرفت اما پاک نژاد دستگير و اعدام شد و او با جمعی از نيروهای ملی و چپ که زير ضربات هراسناک قرار گرفته بودند به شورای مقاومت ملی پيوستند. به ياد می آورد که در روزها و بلکه سال های اول هم احتمال آن داده نمی شد که جمهوری اسلامی ربع قرن بر سر پا بماند.

خانبابا تهرانی می گويد که "در عمل آشکار شد که گروهی مذهب را پرچم خود کرده اند و با سيستم حکومتی بسته خود ديگران را راندند و من که در دوران تبعيد اول، پدرم در تهران درگذشته بود اين بار از دور شاهد آن شدم که مادرم هم رفت و من نبودم تا زير جنازه او بگيرم. اين سرنوشت دردناک ما بود. اما من عزيزانم را به خاک مهربان ايران سپردم."

می پرسم آيا اين دردها در او حس نفرت و کينه ای باقی گذاشته است؟ پاسخ می دهد "نه من ديگر آن نيستم که همه چيز را سياسی ببينم و از کين و نفرت هم به عنوان وسيله ای برای رسيدن به هدف و آرزوهای خود بهره گيرم، به باورم حالا مردم ايران نياز به کار فرهنگی و شناخت دموکراسی دارند و اين کار با نفرت و کين سازگار نيست."