|
آينده سياسی کروبی و نقش محوری مجمع روحانيون مبارز | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اعلام انصراف مهدی کروبی، از شرکت در دور دوم انتخابات تهران اکنون به اين سوال دامن زده است که آيا وی نيز به پايان دوره ای از زندگی سياسی خود در جمهوری اسلامی نزديک شده است؟ اين سوال، به ويژه ناشی از وضعيتی است که در سال های گذشته، پس از برگزاری انتخابات برای علی اکبر ناطق نوری، رييس مجلس پنجم و اکبر هاشمی رفسنجانی، رييس فعلی مجمع تشخيص مصلحت نظام پيش آمد. قرار گرفتن مهدی کروبی در جايگاه سی و يکم برگزيدگان تهران در جريان انتخابات مجلس هفتم، به خوبی نشان می دهد که استقبال اکثريت مردم از طيفی از اصلاح طلبان تا چه اندازه کاهش يافته است. اين تغيير مقبوليت اجتماعی نه تنها در آراء رای دهندگان، بلکه در عدم حضور گسترده مردم در پای صندوق های رای نيز قابل مشاهده است. با اين همه، گمان نمی رود که کناره گيری آقای کروبی از انتخابات مجلس هفتم، البته پس از يک ناکامی بزرگ، به معنای حذف کامل و يا حتی کمرنگ شدن چشمگير حضور وی در عرصه سياست جمهوری اسلامی باشد. مهدی کروبی، در راس يکی از دو تشکل روحانی اصلی در جمهوری اسلامی قرار دارد و به همين دليل، به نظر نمی رسد که حذف تمام عيار اين تشکل، حتی چندان مطلوب محافظه کاران و جامعه روحانيت مبارز باشد. آقای کروبی و به طور کلی مجمع روحانيون مبارز، همان گونه که خود تاکيد می کنند، از بخش های بنيادين جمهوری اسلامی محسوب می شوند و به همين دليل است که عدم راهيابی وی و ديگر اعضای شاخص اين تشکل به مجلس هفتم را نمی توان به کناره گيری و يا حذف تمام عيار آنان از بازی قدرت در جمهوری اسلامی تعبير کرد. دست کم تا يک سال آينده، که محمد خاتمی ديگر عضو مجمع روحانيون مبارز در راس قوه مجريه حضور دارد، اين تشکل به حضور رسمی و آشکار خود در عرصه های تصميم گيری در جمهوری اسلامی ادامه خواهد داد. حتی اگر مسايل در ايران روندی عادی را طی کند و رويدادی رخ ندهد که مسير حوادث را به طور کلی دگرگون کند و نتيجه انتخابات رياست جمهوری سال 1384، آن گونه که برخی پيش بينی کرده اند به سود محافظه کاران رقم بخورد، باز هم نمی توان از پايان حضور مجمع روحانيون مبارز در نزديک ترين حلقه ها به هسته مرکزی قدرت در جمهوری اسلامی سخن گفت. با وجود اين، اعلام انصراف مهدی کروبی دست کم بيانگر آن است که مقبوليت اجتماعی وی و تشکلی که وی آن را نمايندگی می کند، در شش سال گذشته روندی نزولی را طی کرده و اکنون به پايين ترين حد خود رسيده است. در عين حال، با استناد به آمار منتشر شده از سوی جمهوری اسلامی، می توان گفت که در مقابل، مقبوليت اجتماعی جامعه روحانيت مبارز تهران نيز افزايش نيافته است. چنين وضعيتی، در حقيقت به معنای گسترش جمعيتی در ايران است که در حال حاضر از آنها به عنوان معترضين خاموش ياد می شود. به اين ترتيب، کاهش آراء کسانی که به نام اصلاح طلبان در سال های اخير موفق به کشاندن بخش قابل توجهی از مردم به پای صندوق های رای شده بودند، در شرايطی که آراء طيف محافظه کار حاکميت نيز افزايش نيافته، عملا به معنای آن است که جمهوری اسلامی در مجموع با مساله ای عمده به نام مشروعيت مردمی مواجه است. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||