اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد		صفحه بدون عکس

روزنامه لس آنجلس تايمز يکی از سرمقالات شماره روز پنجشنبه 23 اکتبر خود را تحت عنوان "زور بازوی ديپلماسی" به مساله بازديد وزرای خارجه سه کشور مهم اروپايی از تهران و جلب توافق ايران برای همکاری بيشتر با آژانس بين المللی انرژی اتمی اختصاص داده است.

اين روزنامه در آغاز سرمقاله خود می نويسد: "هرچند سه کشور مهم اروپايی (آلمان، فرانسه، بريتانيا) بر سر جنگ عراق دچار تفرقه بودند اما آنها تشخيص می دهند که تهديد گسترش سلاح های اتمی نيازمند اتحاد و ديپلماسی ماهرانه است."

اين روزنامه با تشريح اختلافات سه کشور بر سر بحران عراق می افزايد: "اما آنها برای قانع کردن تهران به منظور کنار گذاشتن آمال های اتمی خود در مقابل مناسبات خوب با اروپا و دريافت احتمالی کمک های فنی برای توليد نيروی هسته ای، اختلافات خود را کنار گذاشتند."

به نوشته اين روزنامه، ايران درک کرده بود اگر چنين نکند ممکن است سازمان ملل تحت فشارهای آمريکا تحريم هايی را عليه ايران اعمال کرده و آن را از شرکای تجاری خود که نيازمند آنهاست منزوی سازد.

اين روزنامه افزود: "البته دلايلی برای سوء ظن به نيات ايران وجود دارد. با توجه به وجود ذخاير عظيم نفت، گاز طبيعی و نيروی هيدروالکتريک، ادعای ايران داير بر نياز به نيروی هسته ای برای توليد انرژی قدری مضحک است. باعث تاسف است که تهران روز سه شنبه تنها با تعليق و نه خاتمه کامل برنامه غنی سازی اورانيوم موافقت کرد و اصرار ورزيد که اين تعليق به اختيار اين کشور 'يک روز يا يک سال' پابرجا خواهد بود. ايران نگفت تعليق اين برنامه چه زمانی آغاز خواهد شد اما گفت اين امر ابتدا بايد در مجلس به تصويب برسد."

لس آنجلس تايمز با اشاره به اين که پيشينه ايران نيز دلگرم کننده نيست نوشت: "اين کشور در ماه ژوئن ادعا کرد آزمايشی بر روی اورانيوم انجام نداده است، اما بعدا گفت چنين کرده است. اين کشور همچنين ابتدا وارد کردن تجهيزات اتمی را انکار اما بعد به آن اذعان کرد."

اين روزنامه که همواره از رويکرد نظامی دولت بوش برای حل چنين مسائلی انتقاد کرده است در پايان سرمقاله خود اظهار نظر کرد: "واشنگتن اکنون شاهد است که کشورهای اروپای پير چه می توانند برای پيشبرد منافع مشترک خود با آمريکا انجام دهند. پيشنهاد مشترک پاداش و مجازات بالقوه ممکن است برای جلوگيری از پيوستن ايران به باشگاه کشورهای مجهز به سلاح های اتمی کافی نباشد اما اگر ايران منصرف شد، اين رويکرد نشان خواهد داد که تمايل به استفاده از بازوی ديپلماتيک می تواند به اندازه تهديدهای نظامی قانع کننده باشد."