اسناد موناکو؛ روابط فوق‌العاده

تا چند ماه پیش جز اکبر ترکان، فقط محمد میر محمد صادقی (وزیر کار و امور اجتماعی در دولت‌های محمد علی رجایی و محمد جواد باهنر و دولت موقت محمدرضا مهدوی کنی) و از بنیانگذاران بنیاد رشد شریف، سابقه وزارت داشتند و بقیه چهره‌های صاحب نفوذ یا مدیران ارشد اجرایی کشور بودند.

اما در هیئت امنای بنیاد شریف نام‌های آشنایی به چشم میخورد، محمدرضا عارف، اکبر ترکان، علینقی مشایخی، غلامرضا شافعی، غلامعباس مصلی نژاد، مجید قاسمی، جلال رسول‌اف، حاج علاء میر محمد صادقی، علی سلیمانی، حاج علی عبداللهیان، محمد تقی علاقبندیان، محمد میر محمد صادقی و محمد هاشمی.

زمانی که این اتفاقات می‌افتاد، تقریبا یک سال و نیم از ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد گذشته بود، پس از ماهها خالی ماندن صندلی وزیر نفت، بالاخره وزیری هامانه وزیر نفت، غلامحسین نوذری معاون وزیر و مدیر عامل شرکت ملی نفت و اکبر ترکان معاون برنامه‌ریزی شده بودند. در این مدت تغییرات وسیعی در رده مدیران ارشد رخ داد، قیمت نفت در حال افزایش بود و مدتی بود که جورج بوش فرمان مسدود کردن حساب‌های افراد مرتبط با برنامه هسته‌ای ایران را صادر کرده بود. زمانی که درباره آن صحبت می‌کنیم فاصله سه ماهه بین تصویب قطعنامه‌های دوم و سوم شورای امنیت است و هنوز پنج ماهی مانده تا تحریم‌های بانکی با تحریم شش بانک ایرانی آغاز شود.

بیشتر پروژه‌های یونااویل در ایران در حوزه فعالیت شرکت مناطق نفت خیز جنوب بود (هر چند که به آن محدود نبود). با توجه به این که بیش از هشتاد درصد نفت ایران را این شرکت تولید می‌کند شاید این موضوع چندان جای تعجب نداشته باشد. یونااویل برای قراردادهای نفتی ناگزیر بود که نظر تصمیم گیرندگان اصلی را به خود جلب کند. یونااویل در سال ٢٠٠٨ برای جلب نظر یک شرکت بسیار معتبر خارجی در ایمیلی خود را چنین معرفی می‌کند که "بر اساس فعالیت فعلی و ارتباطات خاص" با این "مدیران کلیدی" در ایران کار می‌کرده است:

۱-شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب

- سیف الله جشن ساز

- سیف الله خواجویان

- علی آغاجریان

۲- شرکت توربین جنوب

-محمد جان ابوالحسنی

-نصرت اله سلیمانی

-مرتضی حجی مانی

-نگهدار محمدی

۳-شرکت ملی گاز ایران

-علیرضا مشهدی عزیزی

-محمد حامد امام جمعه

۴-پتروشیمی شیراز

-محمد مسعود جرئت

۵- پتروشیمی خارک

-صفرعلی بابایی

-علیرضا علی احمدی

در این معرفی‌نامه همچنین آمده "علاوه بر مدیران ارشد، ما ارتباطات محکمی در تمام سطوح با این نهادها داریم که نشانه یک عنصر حیاتی در یک تجارت موفق است."

مهمترین شرکت‌هایی که یونااویل در ایران با آنها کار کرده عبارتند از: شرکت مناطق نفت خیز جنوب، شرکت توربین جنوب، شرکت کالای تهران، شرکت کالای کیش، شرکت ملی گاز ایران، پتروشیمی خارک و پتروشیمی شیراز. یونااویل در کیش دفتر داشت و در هشتگرد کارگاه صنعتی.

زمانی یک شرکت استرالیایی -از مشتریان یوناویل- در ایران پروژهایی را اجرا کرده بود اما نمی‌توانست پولش را از کارفرما بگیرد، بنابراین دست به دامن یونااویل شد و آنها نیز معتمدان خود را در ایران بکار گرفتند تا با آشنایی‌های وسیع خود از جمله با "رئیس پلیس ایران" (که در آن زمان اسماعیل احمدی‌مقدم بود) این شرکت بتواند پولش را بگیرد. روشن نیست آیا آشناهای یونااویل توانستند شرکت استرالیایی را به پولش برسانند یا نه اما آنها از تلاش یونااویل بسیار سپاسگزار بودند.

بقیه ماجرا را در لینک‌های زیر بخوانید: