پری پيات شهری است که برای کارگران نيروگاه اتمی چرنوبيل ساخته شده بود. جايی که بيست سال پيش فاجعه هسته ای چرنوبيل، بدترين حادثه از اين نوع به وقوع پيوست، ساکنين، شهر را 36 ساعت بعد از وقوع حادثه ترک کردند.

چهل و نه هزار تن از ساکنان، اين شهر را با عجله تخليه کردند. مقامات به آنها گفته بودند فقط اسناد و اثاثيه ضروری شان را برای دو سه روز بردارند. در فاصله زمانی خيلی کوتاه همه خانه های اين شهر غارت شد.

پری پيات يک شهر نمونه بود. بلوک های آپارتمانی با های درختان صنوبر و گل های سرخ علامت گذاری شده بود. شهری بود برای زوج های جوانان و خانواده هايشان.

گفته می شود که هنرمندان آلمانی و روسی برروی ديوارهای شهر نقاشی کرده اند تا نشانی باشد از کسانی که مجبورشدند شهرشان را ترک کنند.

بچه های بزرگتر صبح روز انفجار، با آنکه می دانستند انفجاری در نيروگاه به وقوع پيوسته است به مدرسه رفتند اما نمی دانستند که تشعشعات هسته ای می تواند خيلی خطرناک باشد.

بعد از بيست سال، عدم مراقبت از اين شهر، ساختمان ها را به خرابه مبدل کرده است. نقاشی های روی ديوارها پوسته می شود و پوسترهای تبليغ برای باشگاه نوجوانان انقلاب اکتبر - ' اکتبريست' - هنوز به چشم می خورد.

در داخل يکی از مدارس شهر آلبوم عکسی به چشم می خورد. در صفحه اول اين آلبوم نوشته شده: بگذار کودکان ما با سعادت و خوشبختی در دنيای آفتابی و روشن زندگی کنند.

اينجا مهد کودک شهر پری پيات پود. خوشبختانه در روز شنبه، يک روز پس از وقوع فاجعه هسته ای، مهد کودک تعطيل بود.

در اين مهد کودک ماسک های ضد گازبه چشم می خورد. عکاسان برای بهتر شدن عکس هايشان آنها را همه در سراسر ساختمان پراکنده کرده اند.

زمين بازی برای کودکان شهر از آلوده ترين مکان ها به تشعشات هسته ای است. اين ميدان بازی که قرار بود به تاريخ اول مه، درست پنج روز بعد از فاجعه افتتاح شود، هيچ وقت استفاده نشد.

طبيعت وحشی شهر متروک را دوباره تصاحب کرده است. گرازهای وحشی در خيابان ها گشت و گذار می کنند. درختان خيلی بلند در رديف های غيرطبيعی، حتی داخل بعضی آپارتمان ها روئيده اند.

نيروگاه هسته ای، که اين شهر را برای قرن ها غيرقابل سکونت کرده است، در فاصله دو و نيم کيلومتری قرار دارد. عکس ها از: فيل کومز