
مرا به دوش بگير! قدرت در دست کسی است که بتواند مرا به کاری سخت وا دارد، بی آنکه توان اعتراض داشته باشم. کسی که "زردی" خود را با "سرخی" من تاخت بزند، و من تازه احساس کنم که وظيفه ام را انجام داده ام. کسی که نتوانم به او نه بگويم، حتا اگر فکر کنم که توان ايستادن در برابر تمام دنيا را دارم. اگر اينها توصيف درستی از قدرت واقعی باشند، فرزند ۵ ساله من – با جسمی نحيف – قدرتمند ترين فرد در زندگی من است. عکس او را نشان ميدهد، در حاليکه از من ميخواهد او را در هنگام پياده روی در شهر بغل کنم و به دوش بکشم. توضيح درباره ی کمر درد و خستگی البته که بی فايده است!