يادم هست که پيش از انقلاب مردم احساس عقبماندگی می کردند که فردی با آن شکل و شمايل و با آن خرج و برجی که داشت به عنوان سلطان وجود داشته باشد

-----------------------------------

الگوی حکومتی که در قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران ارائه شده است را می توان با روش مشروطه اعمال کرد که البته امکان دارد در مواردی نياز به بازنگری در اين قانون اساسی وجود داشته باشد که خود قانون اساسی اين امکان را فراهم آورده است.

حتی در اين قانون اساسی سازوکاری برای محدود کردن قدرت زيادی در نظر گرفته شده که در اختيار يک فرد [رهبر] قرار دارد اما اين سازوکار هيچگاه به کار گرفته نشده است.

در قانون اساسی بنا بود مجلس خبرگان بر رهبری نظارت داشته باشد در حالی که در عمل، عکس آن صورت گرفت و مجلس خبرگان به نهادی فرمايشی تبديل شد که بايد اعضای آن مورد تأييد نهاد ديگری که زيرمجموعه رهبری است قرار بگيرند.

اگر اين قانون اساسی آن گونه که پيش بينی شده بود به مرحله عمل در می آيد، می شد از دل آن الگوی حکومتی مشروطه و دموکراتيک بيرون کشيد، حتی با وجود ولی فقيه.

در اين روش، رهبری در مقابل مجلس خبرگانی که نماينده حقيقی ملت است پاسخگوست و توانايی لازم برای نظارت بر رهبری را دارد و اگر رهبری از خواست و اراده اکثريت مردم تخلف کند، مجلس می تواند او را مورد پرس و جو قرار دهد و حتی عزل کند.

هدف اين است که ما در جامعه ای زندگی کنيم که در آن عدالت، رفاه، آزادی و توسعه وجود داشته باشد و ما نمی دانيم ابزارهايی که پيشتر از آنها استفاده نکرده ايم چقدر در رساندن ما به اين هدف موفق و کارآمد خواهند بود.

من معتقدم اگر کسانی که قانون اساسی جمهوری اسلامی را به اجرا درآوردند نگاه مخالف با مقوله دموکراسی نداشتند و با مشروطيت حقيقی قدرت مخالف نمی بودند و دنبال ولايت مطقه نمی رفتند، می توانستند و هنوز هم می توانند حکومتی دموکراتيک و مشروطه در ايران پياده کنند.

در جامعه ما هنوز دغدغه های دينی وجود دارد و با توجه به اين واقعيت بهتر آن است که همين الگويی که اکنون در قالب جمهوری اسلامی وجود دارد مشروطه و دموکراتيک کنيم، نه اينکه دنبال الگوهای ديگری برويم که نمی دانيم چه کسانی می خواهند پياده کنند و چه از آب درخواهد آمد.

هدف اين است که ما در جامعه ای زندگی کنيم که در آن عدالت، رفاه، آزادی و توسعه وجود داشته باشد و ما نمی دانيم ابزارهايی که پيشتر از آنها استفاده نکرده ايم چقدر در رساندن ما به اين هدف موفق و کارآمد خواهند بود.

در مورد الگوی مشروطه سلطنتی هم، مردم ايران مثل مردم انگليس يا ژاپن نيستند که فکر کنند حتماً بايد نمادی سلطنتی در رأس مملکت وجود داشته باشد، چون اگر چنين تفکری داشتند نبايد در سال 1357 تصميم می گرفتند که سلطنت را به جمهوری تبديل کنند.

يادم هست که پيش از انقلاب مردم احساس عقبماندگی می کردند که فردی با آن شکل و شمايل و با آن خرج و برجی که داشت به عنوان سلطان وجود داشته باشد.

جامعه ما اقتضا ندارد که شغل و منصبی تشريفاتی وجود داشته باشد و در حالی که بسياری از مردم در فقر به سر می برند هزينه هايی صرفاً برای داشتن نمادی سلطنتی صورت بگيرد.

اگر در ميان مردم ايران کسانی نسبت به سلطنت ابراز علاقه می کنند هم در مقام مقايسه ميان پيش و پس از انقلاب است که می گويند آن زمان بهتر از حالا بود نه اينکه طرفدار سلطنت باشند.