"هر دو طرف بر اساس اعتقاد به رهبران خود و با هيجانی که بر آنها حاکم بود دست به عمليات زده و به روی يکديگر اسلحه کشيده بودند، اين رهبرانند که بايد مسئول اين برادرکشی شناخته شوند"

"ما آن زمان در منطقه ای به اسم ميسور مستقر بوديم و از سه طرف در محاصره قرار داشتيم.

از دو طرف، عراقيها به ما مسلط بودند، در سوی ديگر گروههای کرد مسلحی بودند که در آن منطقه برای خودشان پايگاهی داشتند و در جانب ديگر هم، آن گونه که بعداً فهميديم، مجاهدين خلق در حال پيشروی بودند.

آن کردهای مسلح هميشه در منطقه محل استقرار ما آزادانه رفت و آمد می کردند و به پايگاه خودشان که بين مواضع ايران و عراق قرار داشت می رفتند، اما در آن زمان که در محاصره قرار گرفتيم به ما دستور داده شد که همه آنها را زير آتش شديد بگيريم و هيچکدام را زنده نگذاريم.

سپس به ما اعلام کردند که عقب نشينی کنيم و فقط تجهيزات و مواد خوراکی که امکان حمل آنها را داريم برداريم و هر چيز ديگر که باقی ماند را نابود کنيم، حتی به ما دستور دادند که جاده ای را که از طريق آن به عقب بر می گشتيم را پشت سر خودمان کاملاً بمبگذاری و تخريب کنيم.

به تمام نيروهای مستقر در ديگر مناطق هم بيکباره دستور عقب نشينی داده شد.

ما همچنان در محاصره بوديم و اگر محاصره ادامه می يافت، خوشبينانه ترين سرنوشتی که برای ما ممکن بود پيش بيايد اين بود که همه اسير شويم.

"به ما دستور داده شد که همه آنها را زير آتش شديد بگيريم و هيچکدام را زنده نگذاريم، عقب نشينی کنيم و فقط تجهيزات و مواد خوراکی که امکان حمل آنها را داريم برداريم و هر چيز ديگر که باقی ماند را نابود کنيم، حتی جاده را پشت سر خودمان کاملاً تخريب کنيم."

با آغاز شکست مجاهدين خلق بود که محاصره شکسته شد و ما توانستيم خودمان را به اسلام آباد برسانيم.

ارزيابی ما آن زمان از عملياتی که مجاهدين به آن دست زده بودند اين بود که از لحاظ نظامی کاملاً اقدام نادرستی بود، چراکه تنها راه جاده را گرفته و به صورت عمقی پيش آمده بودند، بدون اينکه پشتيبانی از عقب يا دو طرف خود داشته باشند.

به نظر می رسيد که اميد آنها فقط پيوستن مردم محلی به ايشان بوده، در حالی که مردم فقط سعی کرده بودند از آنها فرار کنند.

احساسی که من آن زمان نسبت به مجاهدين خلق که عليه کشورشان دست به عمليات زده بودند داشتم اين بود که آنها خيانت کرده و همگی مستحق مرگند، الآن هم با اينکه کاملاً با جنگ ايران و عراق که آن زمان در آن شرکت داشتم مخالفم، اما بازهم معتقدم که مجاهدين خلق در آن زمان مستحق مرگ بودند.

هر چند، از نگاهی ديگر، بين دو طرف درگير در اين عمليات هيچ تفاوتی نمی بينم، چون اينکه هر دو طرف بر اساس اعتقاد به رهبران خود و با هيجانی که بر آنها حاکم بود دست به عمليات زده و به روی يکديگر اسلحه کشيده بودند، اين رهبرانند که بايد مسئول اين برادرکشی شناخته شوند.

اگر بار ديگر موقعيتی همچون سال 1367 که عمليات مرصاد رخ داد پيش بيايد و بار ديگر گروهی از خارج، با حمايت ارتش خارجی، دست به حمله به ايران بزنند، قطعاً سرنوشتی همچون مجاهدين خلق در عمليات مرصاد پيدا خواهند کرد.

عملياتی که مجاهدين خلق به آن دست زدند ابزاری شد در دست حاکمان ايران که مخالفان خود را چه بحق و چه بناحق با آن سرکوب کنند و همين موضوع روند اصلاحات و حرکت بسوی دموکراسی در ايران را به تأخير انداخت.

اکنون اگر بخواهيم بسوی دموکراسی گام برداريم، بايد خطاهايی که در گذشته رخ داده را بپذيريم و افرادی که آن زمان به کشور خود حمله کرده و به روی هموطن خود اسلحه کشيدند را اگر ديگر آن تفکر آن زمان را نداشته باشند، بايد پذيرايشان باشيم.

کسی که ديروز عليه مردم کشور خود اسلحه کشيده است، اگر خطای خود را پذيرفته و امروز می خواهد به کشور خود خدمت کند، قطعاً بايد او را در آغوش گرفت. "