ورزش کردن هم مثل غذا خوردن و مسواک زدن باید در برنامه های روزانه خانواده ها گنجانده شود

محمد علی آبادی، رئیس سازمان تربیت بدنی ایران با انتقاد از کم بودن سرانه ورزش در ایران گفت، یک تحقیق دانشگاهی نشان داده توان حرکتی دختران ایرانی معادل توان حرکتی بانوان 37 تا 40 ساله فرانسوی است.

به گفته آقای علی آبادی هر چقدر زنان ضعیف باشند، فرزندان و خانواده های آنان نیز دچار ضعف خواهند بود و نتیجه، افزایش فرزندان و جوانان ضعیفی خواهد بود که در برابر بیماری ها، نا هنجاری های جسمی و اعتیاد آسیب پذیرند.

آقای علی آبادی معتقد است که دست اندرکاران باید هزینه ورزش را در ایران کاهش دهند تا همه مردم قادر به استفاده از امکانات ورزشی باشند.

این نخستین بار نیست که دست اندر کاران امور ورزشی از کم تحرکی یا وضعیت نامناسب ورزش جوانان و نوجوانان به ویژه دخترها در ایران خبر می دهند.

برخی کارشناسان امور ورزشی می گویند، به طور مرتب و منظم ورزش کردن باید به صورت فرهنگ در خانواده ها رواج پیدا کند و تا زمانی که ورزش در زندگی مردم نهادینه نشود، تفاوت وضعیت جسمی، از این دست که در این تحقیق معلوم شده، دور از انتظار نیست.

لیدا رزاقی، کارشناس تربیت بدنی در این باره می گوید، ورزش کردن هم مثل غذا خوردن و مسواک زدن باید در برنامه های روزانه خانواده ها گنجانده شود.

بچه ها به ویژه دخترها چون قرار است در آینده مادر شوند، باید از همان ابتدا که خودشان را می شناسند ضرورت ورزش و نرمش کردن را هم بشناسند.

خانم رزاقی می گوید، اگر به موضوع ورزش به صورت جدی توجه شود حتما فرزندانمان نسل به نسل سالم تر خواهند شد.

این کارشناس تربیت بدنی همچنین می گوید در مقوله آمادگی جسمانی در کنار ورزش حتما باید به تغذیه درست هم توجه کرد.

از فرانسه چه خبر؟

در همین حال، س.ب خانم میانسال ایرانی ساکن فرانسه درباره برنامه زندگی و ورزش خانم های فرانسوی که در تحقیق مورد نظر رئیس سازمان تربیت بدنی ایران هم به آنها اشاره شده می گوید: در پاریس وحومه اگر بعد ازظهرها به اماکن و سالن های ورزشی مراجعه کنید حتی جا برای پارک کردن اتومبیل تان هم پیدا نمی کنید چون خانم های فرانسوی به سه موضوع توجه ویژه دارند: ورزش، پیاده روی، تغذیه سالم و استفاده از انواع و اقسام قرص های ویتامین.

به گفته این خانم ، سبک زندگی خانم ها در فرانسه مانند برخی شهرهای بزرگ دیگر دنیا به گونه ای است که به غیر از برنامه مرتب ورزشی که برای خود دارند، در طول روز هم خواه ناخواه فعالیت جسمانی دارند.

اشاره وی به سفرهای میان شهری و استفاده از مترو، بالا و پایین رفتن از پله ها در ایستگاههای مترو و پیاده روی برای رسیدن به ایستگاههاست.

او همچنین می گوید در مدارس هم به غیر از ساعات ثابت ورزش، شنا حتما جزیی از برنامه هفتگی دانش آموزان است.

خانم س.ب می گوید شهرداری های مناطق در شهرهای مختلف فرانسه علاوه بر امکانات ورزشی رایگانی که در اختیار شهروندان قرار می دهند به خانواده های کم در آمد کمک می کنند تا بدون دغدغه های مالی به فعالیت های ورزشی مورد علاقه شان بپردازند.

در هر حال به نظر می رسد افزایش میزان فعالیت جسمانی و سالم سازی نسل جوانان و نوجوانان یک شبه اتفاق نمی افتد بلکه باید برای آن برنامه ریزی های بلند مدت انجام گیرد تا پاسخی مناسب و درخور عاید شود.

به نظر شما چه اقداماتی در جهت رسیدن به این اهداف موثر است؟ شما چند روز در هفته ورزش می کنید؟ آیا به تغذیه خود توجه کافی دارید؟ آیا در کنار درس و کلاس های علمی مختلف برای فرزندانتان برنامه ریزی ورزشی دارید؟ در محله ای که زندگی می کنید چقدر امکانات ورزشی در اختیار دارید؟

نظرات شما

من بدلیل کار خاص خود در یک کمپ صحرایی با تعدادی همکار چینی از یک شرکت نفتی زندگی میکنم.یک بار یکی از آنها در توضیح دلیل ورزش کردنش در محوطه کمپ به من گفت:در کشور ما بر خلاف ایران گزینه های فراوانی برای خوشگذرانی هست که نیاز به بدن قوی و سالم دارد. وحید - تهران

ما هر چی مشکل داریم به خاطر وجود آدمهایی با استانداردهای بسیار پایین در راس قدرته . وجود مدرک دکترا و آیت الله دلیل نمیشه اونا توانمندی و استاندارد فکری بالایی داشته باشن. نگاهی به اطرافتون بندازین امثال رسول خادم-احمدی نژاد-خامنه ای-خانم ابتکار-... اینا شدن گردانندگان مملکت در حالیکه پیش از این شاه رو داشتیم(فقط من باب مثال) که به چند زبان دنیا مسلط بود نفت رو خوب می شناخت و آخرین هواپیماهای روز دنیا رو از زمین بلند می کرد و ... اگر مصاحبه اوریانافالاچی رو با او بخونید یا کتاب سقوط ۷۹ رو می فهمید دنیا چگونه براش ارزش قایل بود و به طبع بر! ی ما ایرانیها.در مقابل رساله یکی از آقایون یا وصیت نامه خمینی رو هم بخونید. خلاصه اینکه استانداردهای فکریتونو بالا ببرید تا بتونید پیشرفت کنید. علی

همه ی نظرات را تا اینجا مطالعه کردم. شخصا ۱۰ یک دهه هست بطور نسبتا حرفه ای در کنار شغل و کار دولتی که دارم ورزش می کنم و ۲و دوره نایب قهرمان و یک دوره هم قهرمان اول شدم ولی دیگه اونقدر الان دلسرد و بی انگیزه شدم که حتی دو هفته یکبار هم بزحمت سراغ ورزش میرم. من مشکل ورزش رو در این مسائل می بینم:۱-مسوولین ورزش ایران با الفبای ورزش بیگانه اند.استیل بدن همین آقای علی آبادی رییس ورزش داد میزنه که اصلا جزو خانواده ی ورزشکارها نیست.این تیپ افراد کی بفکر ورزش بودند؟اینها فقط از روی سیاست سر کار اومدند و بفکر گذران امور هستند.آخه اگه یک سبزی فروش بشه رییس صنف مهندسین,چی سرش میشه برای ارتقای مهند! ی مملکت؟ ۲-دانش آموزان ایرانی کمرشون زیر بار درش و کنکور داره میشکنه و ایکاش صدای شکستن کمرشون رو کسی میشنید.از بچه ی دوره ی ابتدایی گرفته تا دانش آموز پیش دانشگاهی وقت سر خاراندان برایشان نمامده.نظم پوسیده ی اموزش و پرورش ایران فقط معیارش نمره و خرخوانی بچه ها هست.این دانش آموز اگر بهترین ورزشکار مدرسه باشه اصلا برای نظام آموزشی سر سوزنی اهمیت نداره.همین معضل در بین کارمندان هم هست.من کارمند که با وجود داشتن عناوین بالای ورزشی نه تنها از سوی مسوولین ادارات دولتی هیچ تشویق یا تسهیلاتی ندیدم بلکه تا بوده توی سرم زدند دیگه چه انگیزه ای برام می مانه که ورز! ش کنم؟شخصا اگر مسوولیتی در دولت می داشتم اولویت استخدام رو با تحصیلکردگانی که ورزش می کنند می گذاشتم اونوقت می دیدید که آیا ورزشگاه هاو باشگاه های ورزشی پر می شد یا نه؟ اما در جامعه ای که از معلم ورزشش گرفته تا رییس سازمان تربیت بدنی و رییس جمهورش به تن پروری و بی تحرکی خو کردن و به ورزش و ورزشکار واقعی ذره ای تنها ذره ای اهمیت نمیدن چه انتظاری باید داشت؟ فقط قهرمانان ورزش در حد جهانی براشون مهمه اونم بخاطر جنبه ی تبلیغاتی موضوع وگرنه چی میفهمن اینها از ورزش؟شهرداری های این دیار بجای ارائه ی تسهیلات به ورزش و ورزشکاران و باشگاه های ورزشی فقط ب! کر پر کردن جیبشون در قبال گرفتن عو! ارض مالیات ساخت و ساز و...هستند.خودشون شدند عاملی برای طرد افراد از ورزش.شخصا با پشتمار و علاقه ی بالایی و گاهی به تنهایی در مناطق دور افتاده و بدون کمترین امکانات ورزشی به ورزشم بطور مستمر ادامه می دادم اما در حال حاضر در باشگاه معروف ورزشی ما فقط معدود شماری دارن ادامه میدن.چرا؟چون شهریه ی بالا رو همه نمیتونن پزداخت کنن.مشکلات خیلی بیشتر از اینی هست که نوشتین و اصلا مساله ی حجاب و پوشش خانم ها فکر می کنم واقعا یک جزء کوچک این پازل نابهنجار هست. ۳-در رسانه های گروهی و فیلمها و سریالهای ایرانی نه تنها فرهتگ پیاده روی و دوچرخه سواری نشون داده نمیشه بلکه به تمسخر گرفته میشه(بارها دقت کردم و دیدم این موضوع رو شاید یک فرد غیر ورزشکار اصلا توجهش به این نکات جلب نشه)فقط و فقط فرهنگ تجملات و ماشین سواری و تن پروری نشون داده میشه.اصلا شما کدوم مسوول دولتی یا شخص معروفی رو در ایران دیدیدن که سوار بر دوچرخه باشه؟ برعکس در ممالک متمدن این صحنه ها رو همه روزه و فراوون می بینین. شخصا برای آینده سازان این مملکت و مسوولین بی فکر این دیار خاک گرفته متاسفم و مسائلی رو که نوشتم سالهای سال هست در ذهن دارم و همه جا بازگو می کنم و خوشحالم که بی بی سی هم توجهی به اون کرد. پیروز باشید. فرهاد - ایران

این خانم س.ب انگار اون خانمهای فربه وچاق پاریسی رو نمی بینند که از فرط کم تحرکی و ورزش نکردن معظل بزرگی برای جامعه فرانسه شده اند. اتفاقا در غرب مکانهای ورزشی زیاده ولی مردم از بسفربه شدهاند حوصله رفتن به این مکانها رو ندارند. لیلی - لندن

به نظر من این مشکل در ایران فقط مخصوص دختران نیست. پسران نیز میل چندانی به ورزش کردن ندارند. در دانشگاهی که من درس میخوانم حدود ۱۰۰۰۰ دانشجو دارد، و امکانات مرزشی مختلفی نیز دارد. اما به طور قطع می‌توانم بگویم کمتر از یک درصد دانشجویان از این امکانات استفاده میکنند و سالنهای ورزش همیشه خالی است. بنابراین مشکل نه حجاب است و نه کمبود امکانات ورزشی. مشکل اصلی فرهنگ ورزش کردن و درک لزوم آن برای سلامتی و شادابی است. امین - تهران

زنای ایرونی میتونن تو خونه ورزش کنن تا جلوی نا محرما .پس حجاب دلیل نمیشه که زنا نتونن حرکت کنن . البته درسته که یکم سخته اما این طوری خدا راضییه . اگه خدا ازتون راضی باشه بدونین که سالم ترینین. رویا - تهران

به نظر من نبود ویا کمبود مکانهای ورزشی و سطح پائین دانش فردی از اصلی ترین علت های این موضوع است. مصطفی الموتی

من خودم مدتی است در انگلستان زندگی می کنم. قبول دارم که اینجا شرایط و امکانات به گونه ای است که همه بیشتر به فکر ورزش هستند، ولی من در ایران هم خیلی مشکلی در مورد ورزش ندیدم. تقریبا همه اعضای خانواده ام در ایران باشگاه می روند. چراکه از ابتدا پدر و مادرم اعتقاد زیادی به ورزش داشتند. تا جایی که خواهر و برادرم به صورت نیمه حرفه ای در مسابقات تکواندو و چند رشته دیگر شرکت می کنند. حتی خواهرم فوتبال داخل سالن هم کار می کند. به نظر من آنچه که در این زمینه قابل انتقاد است فقدان فرهنگ ورزش در کل جامعه و به خصوص در خانواده هاست. خیلی از خانواده ها! ایرانی تنها به ورزش در سطح مدارس و تماشای تلویزیون بسنده می کنند ومشکل اصلی همین است. باران - لندن

ما در تهران امکانات ورزشی داریم ولی هزینه زیادی باید بپردازیم که در توان بیشتر مردم نیست. محمد - تهران

مسلم است که در مانتو يا چادر نميتوان تکان خورد و بتدريج قابليت عضلانی دختران ايران ضعيفتر و ضعيفتر ميشود. مگر آنکه خود آنها رقاص باشند يا ورزشکار. حجاب مايه عقب افتادگی کل جامعه ايران و مايه خجالت قرن بيست و يکمی های ايران است. تا حجاب است نه توريستی به ايران ميايد نه دختران ايران عضلانی و چابک بار ميايند نه اجتماع پسران از متلک گفتن دست برميدارند. نوانديشی اسلامی ملاک ترقی ايران است. محسن - هلسینکی

اگه به تاریخ ایران در 100 سال گذشته نگاهی بندازیم میبینیم که زنان همیشه اکثریت خاموش و منفعل جامعه بودند و بجرات میشه گفت که در 99% خانواده ها تحرک و ورزش فقط مخصوص آقایون بوده وبرای خانمها یک نوع سبکسری محسوب میشده. مسایل مذهبی هم طبق معمول مزید برعلت! در دهه های 20-50 بخاطر اجباری بودن سپاه دانش و ظهور گرایشات غربی، وضع ورزش و آزادی بانوان بهتر شد تا اینکه با اومدن انقلاب، محدودیتها در ورزش و نوع پوشش بانوان ورزشکار بیشتر شد. همینطور در مورد پیاده روی و نرمش صبحگاهی در پارکها که هر از چندگاهی منکرات؛ بخاطر پوشش و سایر مسایل انگیزه ورزش رو در افراد کور میکرد. خود من سال اول دبیرستان موقع ورزش که یکیش دو 36 متر بود پام توی مانتوم گیر کرد و با ملاج خوردم زمین طوریکه هم پام شکست هم سرم! اما جدای از این مسایل زنان ایرانی بیشتر از قبل به تندرستی اهمیت میدن و هرچند بیشتر بخاطر تو فرم موندن سعی میکنن با انواع روشهای لاغری از قافله عقب نمونن. ولی خوب به هر دلیلی هم که هست بهتر از ورزش نکردنه! فقط امیدوارم بزودی استفاده از متد کاذب لاغری مثل قرصهای رنگارنگ و رژیمهای سخت و غیر سالم که این روزا در بین جوونای ایرانی بشدت رایج شده، از بین بره و جای خودش رو به ورزش اصولی بده... سارا ن. - سوئد

اين نتيجه حجاب افراطی اسلامی اجباری است. درهمه جوامع اين چنينی دختران با اين مشگل دست به گريبانند. ... پیمان - رشت

درود،وقتی خانمهاودوشيزه گان ايرانی اجازه وحق ورودبه ورزشگاههای کشورراندارندچه انتظاربيجاييست که فرزندان آينده کشور راتندرست وپويا بخواهيم؟نه ؛تازمانيکه درقانون وهم دربرداشت جامعه زنان رامساوی وبه چشم يک انسان نبينيم مشگلات زيادی خواهيم داشت زيرادختران امروزمادران فردای ايرانند. مصطفی شیرازی - دوسلدورف

من تا وقتی درایران بودم نمیدانم چرا اصلا حال و حوصله ورزش کردن نداشتم اصلا محیط ایران منو افسرده کرده بود از وقتی آمدم کانادا سرشار از انرژی شده ام و ورزش یکی از کارهای روزمره ام به شمار می آیدکاری که در ایران اگر هم خانم ها انجام بدهند بیشتر به خاطر چشم و هم چشمی است تا سلامتی . نیلوفر - هلیفکس کانادا

بنام خدا , حجاب به هیچ عنوان جلودار ورزش بانوان نیست زیرا خیل عظیم ورزشکار زن که با حجاب به ورزش حرفه ای حتی فوتبال والیبال و اسکی میپردازند مشاهده میشوند . این عدم تحرک به تعصبات غلطی است که قبلا در دوران قبل از انقلاب بیشتر رایج بوده است اتباط دارد . من نمیدانم چرا عده ای منتظر بهانه ای هستند تا مشاهده اندام زنان را تجدد و مدرنیته و تمدن بنامند.
م ورزشکار - تهران

آخر کجای دنيا دختران جوان چنين لباس وحشتناکی مجبورند بپوشند تمام مسئله به حجاب و پوشش و فرهنگ اسلامی که زن را موجودی منفعل فرض ميکند دارد تازه اگر علاقه هم داشته باشند در زمينهای سرپوشيده است و هرگز هم در سطح بين الملل و کسب افتخار نخواهد بود همه جا بچه ها را تشويق ميکنند يک رشته ورزشی انتخاب و ادامه دهند. بیتا - آمریکا

در ايران امكانات ورزشي سالني در حد متوسط است ولي فقط ورزش سالن به درد خانمها نميخورد و سرانه ورزشي رو باز هم كه براي خانمها در سطح خيلي پاييني هست و اين يكي از دلايلي است كه توان حركتي دختران بسيار كمتر است. علیرضا - تهران

نه تنها زنان فرانسوی بلکه اینجا در افریقا یخصوص زنان سفید پوستی هستند که بیش از 70 سال دارنداما به علت تغذیه درست و ورزش- بدور از ارتروزو پوکی استخوان که بیماری شایع زنان ایرانی است براحتی راه می روند. زهره - آفریقای جنوبی

در بسیاری از کشورهای جهان شرایط برای انواع و اقسام ورزشها خود بخود مهیاست . مثلا در بسیاری از کشورهای جهان خانمها هم مثل آقایان در خیابانها می دوند یا دوچرخه سواری می کنند . خوب در مورد این ورزشهای ساده و بسیار مفید دولت این کشورها که سرمایه گذاری خاصی انجام نداده بلکه مثل ما مردم ایران گرفتار محدودیتهای مذهبی و فرهنگی نیستند لذا خیلی راحت بانوان می توانند ورزش کنند و فقر تحرک نداشته باشند متاسفانه این مشکل گریبانگیر بسیاری از کشورهای اسلامی است . این هم از ثمرات و برکات فرهنگ مذهبی است. بهنام

همانطور که دوستان دیگر هم خاطرنشان کرده اند تا زمانیکه خانمها در زندان لباس نامناسب (مانتو و چادر) گرفتار باشند به شکلی درست به وضعیت جسمانی خود نمی توانند بپردازند. همچنین نبود فرهنگ ورزش و تحرک برای بانوان مشکل را دو چندان می کند. . ش.ا - تهران

وقتی شکم گنده و اندام ناموزون و اضافه وزن و سر و وضع ناآراسته را به راحتی می توان زیر چادر پنهان کرد دیگر چه انگیزه ای برای ورزشو تناسب اندام می ماند؟ علیرضا - تورنتو

با سلام؛ مقايسه خوبی است فقط قبل از نتيجه گيری بايد بدانيم که توان حرکتی مردان ايرانی در مقايسه با فرانسوی ها چگونه است؟ شايداصلا توان حرکتي ايرانيها کمتر از فرانسوی هاست. البته حجاب ممکن است بی تاثير نباشدولی تنها عامل نيست. کیان - کانادا

اول تشكر از آقاي علي آبادي عزيز كه واقعيت از جامعه را به درستي بيان كرده است و اين موضوع راكاملا درست گفته اند. در اين ارتباط من هميشه در خانه ام بحث داشته ام و هميشه مادرم و مادر خانمم را با خانم خود مقايسه كرده ام با اينكه 25 سال اختلاف سن دارند ولي تحرك و شادابي نسل قديم بيشتر از نسل جديد خصوصا خانمها است و هميشه به اين نتيجه رسيده ايم كه نسل قديم چون در لباس پوشيدن آزادتر بوده اند لذا هميشه سعي كرده اند كه با ورزش اندام خود را قويتر و زيباتر نگه دارند ولي چون نسل جديد درپوشيدن لباس آزاد نيستند هيكل آنها نيز زير چاد ر پنهان است و لذا ا! لا به ورزش علاقه مند نيستند.كمبود ورزشگاهها براي خانمها گران بودن ورزش مثلا استخر كه بليتش 10هزار تومان است نيز مزيد بر علت است عدم پخش ورزش بانوان به دلايل شرعي نيز از تلويزيون نيز موجب شده است كه ورز ش بين خانم كمتر باشدورزش تلويزيون ايران كانال 3 فقط ورزش مردان را نشان مي دهد و در روز حتي نيم ساعت نيز ورزش بانوان را نشان نمي دهندمن پيشنهادمي كنم كه آيات عظام در اين مورد نظر بدهند پارك ورزش بانوان در تمام محله ها و شهرها درست كنند.تلويزيون نيز بيشتر ورزش بانوان كشورهاي مسلمان را نشان دهد. حمید

آقای علی آبادی بهتره به جای نگرانی از سلامت خانمها،تیمهای بانوان را با آن پوشش مسخره!به مسابقات بین المللی نفرستد که باعث خنده دنیا شود. امیر حسین - تهران