 | | | | | | | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
"صلح در اينجا کلمه ناپسندی است" | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
من خبر روز جهانی صلح، را از بی بی سی شنیدم. شاید امروز هم روزی مانند روزهای دیگر باشد. اینکه برای کار به کلمبو بروم و امیدوار باشم که انفجاری رخ نخواهد داد. در اینجا اکنون "صلح" کلمه ناپسندی محسوب می شود. همینطور کلمه "بین المللی" و "سازمان های غیر دولتی" که به نظر عده ای کلمات توهین آمیز است. بسیاری از مردم سریلانکا از برقراری آتش بس بسیار منتفع شدند ولی خشونت های تلافی جویانه سبب می شود که شورشیان از جنگل خارج شوند. چنین به نظر می رسد که ترور کادیرگامار، وزیرخارجه یا بمبگذاری در موتر، در شرق سریلانکا سبب شد که مکانیسم جنگ برای جنگ، دوباره احیاء شود. ناگهان تنها چاره انتخاب بین جنگ یا تسلیم شدن است و اینکه شما یا با ما هستید یا علیه ما هستید. عجیب است که بسیاری از بودايی ها نمی توانند این ایده که شيوه دیگری وجود دارد را بپذیرند. مردم هم اکنون احساس خطر می کنند و به همین جهت اگر یک روز فرصت برای استراحت و نفس کشیدن داشته باشند، تصمیم گیری هایشان در روز بعد بهتر خواهد بود. اگرچه فکر نمی کنم چنین اتفاقی بیفتد. پست های بازرسی همه جا دیده می شود. من هر روز دست کم ده مرد مسلح را می بینم. پلیس برای عبور اتومبیل حامل وزیران، ترافیک را متوقف می کند و به همه این احساس ناراحت کننده دست می دهد که ممکن است همانجا بمبی منفجر شود. هیچ چیز قابل مقایسه با زندگی مردم در شمال و شرق سریلانکا نیست. خانه های مردم بمباران می شود. از آب محروم می شوند. فرزندانشان را برای سربازی می برند. دسترسی به کمک های بشردوستانه پیدا نمی کنند و غیره و غیره.... ولی زندگی ادامه پیدا می کند و این واقعیتی است که احتمال اینکه در یک حادثه رانندگی کشته شوید بیشتر از این است که هدف یک حمله تروریستی قرار گیرید. آنچه بیشتر دردناک است این است که ترس از جنگ سبب پایمال شدن آزادی های مدنی و مدنیت در کل می شود. خود من به خاطر نوشتن مطالب اینترنتی که افراطی هم نبوده تهدید به مرگ شده ام. من فکر می کنم این موضوع درباره طرف دیگر نیز صدق می کند جز اینکه آنها ناراضیان را واقعا می کشند.روز جهانی صلح، در حقیقت معلول را از بین می برد نه علت را. منظورم این است که اگر ما برای یک روز جنگ را متوقف کنیم این سبب نخواهد شد که شورش های سال 1983 یا ترور راجیو گاندی کان لم یکن شوند. با این وجود، به عقیده من تعیین یک چنین روزی باارزش است. اگرچه به نظر می رسد در حال حاضرداشتن یک روز صلح امکان پذیرنیست زیرا خشونت باعث بروز خشونت های بیشتر می شود. هنگامی که آتش بس رعایت می شد من می توانستم سریلانکا در 20 سال دیگر را مجسم کنم و به بینم که چه جای خوبی برای زندگی است. آنقدر خوب که من با امیدهای زیاد پس از تحصیل به سریلانکا باز گشتم. این امید اکنون تبدیل به یاس شده ولی من هنوز اعتقاد به کشورم را از دست نداده ام. صلح جهانی؟ من چیزی در این باره نمی دانم ولی فکر می کنم سریلانکا می تواند به صلح دست یابد. زندگی و خلاقیت زیادی در این کشور دیده می شود و فکر می کنم که همین عوامل قوی تر از آن است که بگذارد کشور ما متلاشی شود. | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
صفحه اصلی صدای شما
