علی ايران

اگر در انگليس و فرانسه تنها زنان و مردان ۷۰ ساله جنگ را به ياد می آورند، اينجا که ما نفس می کشيم صدای آژير خطر بخشی از خاطره جوانان ۲۵ ساله است و در عراق و افغانستان کودکان هر روز دارند وحشت دنيای بی صلح را تجربه می کنند.

اما آيا می شود که نوزادان امروز تا زمان کهنسالی خاطره ای از جنگ نداشته باشند؟ من می گويم، نه. و می گويم نه چون هنوز روح حاکم بر جهان و جهانيان را صلح طلب به معنای واقعی کلمه نمی بينم. تهديد و زور و دشنام در بسياری جوامع، نه فقط روش سياستمردان و قدرقدرت ها، که منش مردمان کوچه و بازار است.

با اين حال دوست ندارم که همه چيز را تيره و تار ببينم و بگويم اميدی نيست. دور و بر خود را نگاه می کنم. کم نيستند دوستانی که با جنگ مخالفند، که در موسسات غيردولتی بر ضد خشونت خانوادگی تلاش می کنند و با حرارت بحث می کنند که حمله نظامی هيچگاه راه حل درازمدت هيچ بحرانی نيست.

اما اين خوشبينی تنها زمانی با واقع بينی همراه می شود که، به اعتقاد من، فرهنگ خشونت طلبی، تقابل و زور تضعيف شود و به کودکان در مدرسه، خون های ريخته شده پيشينيان به عنوان فتوحات افتخارآفرين يک ملت تدريس نشود. جوانان و سالمندان فردا و پس فردا، رنگ آرامش به جهانی که در آن زندگی می کنند نخواهند ديد، مگر آنکه امروز در کودکی و خردسالی بياموزند که راه صلح از جنگ نمی گذرد.

که تلاش برای برقراری صلح با تلاش برای پيروزی در جنگ يکی نيست. در کشوری مثل ايران، جنگ هنوز چيزی از خاطره هشت سال جنگ ويرانگر نگذشته اما باز خطر احساس می شود.

خطر سرشاخ شدن دوباره سياستمدارانی که گفتگو نياموخته اند و جهان را به "با من و بر من" تقسيم می کنند. و در اين سرشاخ شدن سياستمداران، در اين تلاش مذبوحانه مردان بزرگ که هر يک به نوعی سعی در اثبات خويش در جهان دارد، قربانيان مردم عادی اند. همان کودکانی که از ترس درس می گيرند، درسی که خشونت خواهی ناخواهی به آن راه می يابد.

روز جهانی صلح، نماد مهمی است. نمادی که متاسفانه دنيای واقعی را نمايندگی نمی کند، اما دستکم، آرزوی زيبايی است.

اگرچه بسياری معتقدند که صلح جهانی به خاطر ذات بشر، هيچگاه برقرار نمی شود، اما هستند ديگرانی که تلاش در راه آنرا، حتی اگر نشدنی باشد، پراهميت می شمارند و روزها و سال ها در اين راه قدم بر می دارند. روز جهانی صلح را، از ايران، به اينها تبريک می گويم. راهتان پاينده باد.

بازگشت به صفحه اصلی