مونا، 52 ساله از غزه پزشک، فعال حقوق بشر و حقوق زنان

من پيش از اين درباره روز جهانی صلح چيزی نمی دانستم و فکر نمی کنم شمار فلسطينی هايی که اين روز را بشناسند زياد باشد.

گرچه ما از روز جهانی صلح اطلاع نداريم، ولی خوب می دانيم که زندگی کردن زير اشغال نيروهای اسرائيلی چگونه است. هر روز ما به دليل اين اشغال که همه جنبه های زندگی ما را کنترل می کند، در عذابيم.

ما مجبوريم در يک زندان بزرگ به نام نوار غزه زندگی کنيم. اشغال، ما را از دسترسی مايحتاج اساسی يک انسان محروم کرده است. ما اجازه نداريم آزادانه به کشور وارد يا از آن خارج شويم. کدکان ما گرسنه هستيم، بيماران به درستی و در زمان مناسب درمان نمی شوند. خيلی از آنها جان خود را از دست می دهند. همه ما در هر زمان ودر هر کجا که باشيم، با خطر درگير شدن در يک حمله نظامی رو به روهستيم.

بسياری از کودکان فلسطينی که تعدادشان روز به روز بيشتر می شود دچار استرس ناشی از حادثه هستند. فقر، نبود آب سالم و قطع برق از مشکلات رايج هستند.

من در رويای آن روزی هستم که ديگر نگران امنيت دختر کوچکترم نباشم. در طول سال ارتش اسرائيل به غيرنظاميان حمله کرده است. در آخرين درگيری ها در نوار غزه که ۲۷ ژوئن آغاز شد، ۲۲۶ فلسطينی کشته شند.

من هر چه بيشتر به صلح فکر می کنم. آنچه ما امروز بدان نياز داريم صلح است. مردم فلسطينی دهها سال است که از نبود صلح و ثبات سياسی در عذاب بوده اند. صلح بدون راه حل برای مشکل آوارگان، يم صلح جامع نخواهد بود. تا زمان تحقق صلح من تلاش خودم را خواهم کرد و ديگران را نيز به تلاش برای دستيابی به يک فلسطين آزاد، سکولار و مردمسالار ترغيب می کنم.

بازگشت به صفحه اصلی