سميرا چچن

آنها سعی می کردند مرد جوان را طوری قرار دهند که رو به قبله ( مکه) باشد. زخم کوچک ناشی از گلوله در پهلویش به سختی قابل دیدن بود. مردی که در کنارش نشسته بود مرتبا می گفت: "فقط به خدا فکر کن، به خدا فکر کن." اندکی بعد جوان مجروح به آرامی مرد. در آن روز مردان زیادی به همین سرنوشت دچار شدند. مردانی که برای همیشه جوان باقی خواهند ماند.

گروزنی، یک بار دیگر هدف آتش خمپاره قرار گرفته است ولی دیگر این موضوع اهمیت ندارد که چه کسی به آنان حمله کرده است. این یک جنگ بی منطق دیگر بود که زنان و کودکان قربانیان آن بودند. کسانی که نمی دانستند که چرا و به خاطر چه چیزی آنان کشته می شوند. حمله جدید نظامی همه را غافلگیر کرده بود. مردم خودشان را برای چنین جنگی آماده نکرده بودند و زندگی عادی در شهر ادامه داشت.

آن شب تابستانی، یعنی، پنجم اوت، من داشتم برنامه روز بعد را آماده می کردم که درباره پزشکی بود که در اولین جنگ چچن جان خود را از دست داده بود. برنامه من تلاش دیگری بود برای اینکه به همه، زیان های جنگ را نشان دهم. دیدن منظره شهر ویران شده، قلب من را می شکست. ما یکباره از صورت کودکانی که همه چیز برای آنان فراهم بوده به افراد بالغی، با خاطره های وحشتناک تبدیل شده بودیم. در حالی که به خواب می رفتم با خودم فکر می کردم چقدر ما خوشبختیم که می بینیم همه آن چیزها تمام شده است.

صبح، من نه با صدای زنگ ساعت، بلکه با صدای زد وخورد در شهر از خواب بیدار شدم. هنگامی که بمباران منطقه ما شروع شد ساختمان 5 طبقه منزل ما به لرزه درآمد و مادرم زیرزمین خانه مان را برای پناهگاه انتخاب کرد. من به این زیرزمین کوچک و تاریک که بوی نم می داد نگاه می کردم و مجسم می کردم که دفتر کار بزرگ و پرنورم هم اکنون در حال سوختن در آتش است.

روز بعد، یعنی ششم اوت برای اولین بار من شاهد مردن کسی بودم. او تبسمی به لب داشت. من این صحنه را تا آخر عمرم فراموش نخواهم کرد.

اکنون چندین سال است که تلاش می کنم بفهمم بر سر ما چه آمده است. چه اتفاقی افتاده که چچن ها که زمانی به سخاوت و میهماندوستی شهرت داشتند اکنون وجهه یک ملت وحشی و ددمنش را پیدا کرده اند. چه طور شد که آنها به دام این بازی شیطانی که در آن قدرت و پول بیش از جان یک انسان ارزش دارد افتادند؟

همه اینها چندین سال پیش شروع شد. دوران تاریک چچن شروع شد و همه چیز تغییر پیدا کرد. دوره جدید دنیای ظالمانه ای شروع شده بود که در آن مردم تمام اعتقادات خود را نفی می کردند. وهرچه بیشتر دست به دامن خداوند می شدند و گریه می کردند، بیشتر وحشت می کردند. واقعیت این بود که آزادی، آنان را خوشحال نکرده بود.

در آن روزهای ماه اوت، هوا برخلاف معمول سرد بود. وقتی مردم نمی توانند با یکدیگر در صلح زندگی کنند طبیعت هم از آنان روی برمی گرداند. اکنون زیرزمین مرطوب خانه ما تنها محل مناسب برای زندگی شده بود.

جسد مرد جوان که با ملحفه ای پوشانده شده بود در پشت ستونی در همان نزدیکی قرار داده شده بود. صدای گریه نوزادی از زیرزمین خانه مجاور شنیده می شد. یک زن و یک طفل دوماه در آن زیرزمین بودند. پستان زن شیر ندارد و نمی داند با طفل گرسنه اش چکار کند.

در یک طرف مرگ، و در طرف دیگر میل به زندگی-این چهره واقعی جنگ است.

این، کم و بیش چهره گروزنی در طول یکی از زیباترین ماه های سال، یعنی اوت 1996 بود.

روز 21 سپتامبر، روز بین الملی صلح نامیده شده است. کاش می شد که یک صلح 100ساله، اعلام کرد و جنگ را برای همیشه ممنوع ساخت.

کوفی عنان در بیانیه خود گفت: "این روز به خاطر کسانی است که می جنگند تا بتوانند متوجه شوند که چه کاری می کنند".

ایکاش می توانستم کلماتی پیدا کنم که با استفاده از آن بتوانم به پایان تمام این جنگ ها که روح بشر را می کشد، کمک کنم. ایکاش می توانستم احساس تنفر را از مردم بگیرم. احساسی که موجب دیوانگی آنان می شود- از اینطریق می شد جان عده زیادی را نجات داد.

با وجود همه اینها، مردم با عشق و امید زندگی می کنند.تنها عقل بشر وعشق به زندگی، ما را نجات می دهد، در غیر اینصورت کره زمین هم اکنون به یک صحرای مرده تبدیل شده بود. عده بسیار زیادی همین عقیده را دارند. من با این امید زندگی می کنم که روز بین المللی صلح، ابدی شود.

بازگشت به صفحه اصلی