اميلا ناجی بغداد، عراق

در حقيقت بايد از بی بی سی تشکر کنم که من را در جريان اين خبر قرار داد.

من از چندين نفر از دوستان و آشنايانم سئوال کردم که آيا هرگز اسم چنين روزی را شنيده بودند؟ پاسخ همه آنان منفی بود درحالی که صلح چيزی است که در عراق بيشتر از همه چيز به آن نياز داريم.

در صورتی که در روز ۲۱ سپتامبر صلح در کشور من برقرار شود و همه پديده های ناشی از اشغال، مانند جنگ و خونريزی از بين برود، چه پيش خواهد آمد؟

در آنموقع ما چه کارهايی ممکن است بکنيم؟

فرودگاه های ما مملو از عراقی هايی خواهد شد که از نقاط مختلف جهان به وطنشان بازمی گردند.

در حالی که هزاران مهندس، دانشگاهی، تکنيسين، هنرمند، نويسنده به کشور باز می گردند جنب و جوش زيادی در مرزهای بين المللی ما مشاهده خواهد شد. اين عده کسانی اند که در اثر جنگ، خشونت و کشتار از عراق خارج شده بودند.

پس از يک دوره نسبتا طولانی، اين اولين باری خواهد بود که نوجوانان خواهند توانست بدون ترس والدينشان از اين که فرزندانشان بطور تصادفی هدف تيراندازی قرار گيرند، به مدرسه يا دانشگاه بروند.

همه خواهند توانست آزادانه رفت و آمد کنند و رستوران ها و کافه ها پر از مشتری خواهد شد.

دختران جوان اجازه خواهند داشت که به اتفاق خانواده هايشان برای خريد بروند در حالی که قبلا والدين اين نوجوانان از بيم ربود شدن يا حمله به فرزندشان اجازه خروج از منزل را به آنان نمی دادند.

ما خواهيم توانست دوباره به ديدار خويشاوندان و دوستانمان برويم در حالی به علت وخامت وضعيت امنيتی، قبلا اين گونه معاشرت ها برای ما ممنوع بود.

و بالاخره اين که، همه خواهند توانست در روز بين المللی صلح، کارشان را از سرگيرند.

بازارها دوباره باز خواهند شد. کسب و کار بدون وقفه ادامه خواهد داشت. تعداد بيکاران کمتر خواهد شد و از اين رو شمار مردم گرسنه کاهش خواهد يافت.

پزشکان هم خواهند توانست برای معالجه بيماران، مطب های خود را دوباره باز کنند.

ممکن است شما بگوييد من در حال خواب و خيال هستم ولی خوب من اين حق را دارم که يک آدم خيالباف باشم.

بازگشت به صفحه اصلی