آليريو گنزالس جنوب کلمبيا

عده زيادی از ژورناليست ها، سفيران کشورهای خارجی، وزيران کابينه و مادران افرادی که ربوده شده بودند به ديدن اين منطقه می آمدند.

اما کمی بعدتر از اين رخدادها نيروهای انقلابی دوباره تهاجم شان را شدت بخشيدند. در اوايل قربانيان اين خشونت ها را می شد از روی اسم ها يشان شناخت، بعدها قربانيان را می شد شمرد چون تعداد شان زياد و زيادتر می شد، بعدها ديگر حتی شمردن آنها ناممکن بود.

ديگر نمی شد در شب مسافرت کرد راننده های کاميون کاسبی شان را از دست دادند به خاطر اينکه نيروهای مسلح کاميون هايشان را به آتش می کشيد.

در سال ۲۰۰۲ دولت برنامه منطقه بی طرف را خاتمه داد. در سراسر ايالت پل ها را منفجر کردند و نيروگاهای برق مورد حمله قرار گرفت.

ارتش و چريک های چپ به سختی می جنگيدند. در حاليکه گروه های مربوط به شبه نظاميان دست راستی با دولت معاهده امضا کردند.

در سال ۲۰۰۳ توزيع سلاح به شکل گسترده ای انجام می شد. و ما کارشناس اسلحه شديم می توانستيم تشخيص بدهيم که سلاح که شليک شد تفنگ بود يا مسلسل و يا هم تفنگ ۹ مليمتری.

اما شگفتی و تناقض در اين است که زندگی در کوکاتا قشنگ است. تنوع چشمگير جانورها و گياهان کشورم باعث می شود که از زندگی در اين جا احساس غرور می کنم.

زندگی در اينجا يعنی بودن با زنانی که هم مادرند و هم پدر. بچه ها فوتبال، و دو چرخه سواری می کنند زمانی هم در مزارع مشغول کارند. ما می توانيم راننده تاکسی باشيم، هم نجار و هم فروشنده در بازار محله.

زندگی ما را که در حال نوسان از زندگی روستايی به زندگی شهری است، جنگ از هم پاشيده است.

وقتی با زنانی که پسرانشان را در اثر در گيری های خشونت آميز از دست داده اند حرف می زنيد متوجه می شويد که در حرفهايشان خصومت و بد خواهی نيست.

در حاليکه خسته شده اند از اشک و ترس دايمی، عشق به زندگی و زنده بودن را در حرفهايشان احساس می کنيد. ما در مورد روز جهانی صلح چيزی نمی دانيم اگر از آن تجليل هم شود توسط دولت و سازمان های حقوق بشر می شود.

ما در باره صلح چيزی نمی دانيم به نظر می آيد که چيزی ناممکنی باشد چيزی مربوط به دولت مرکزی.

مردم در خيابان ها درباره صلح اين طور عقيده دارند: "اين صلح در حقيقت اختراع کسانی است که جنگ پيشه کرده اند. آتش بس و قراردهای صلح برای زندگی خوب کارساز نيست. تنها در صورتی ممکن است که زندگی خوب داشت که شکم آدم سير باشد و فقر از بين برود."

ساختار بهتر اجتماعی برای اکثريت مهمتر از صلح است. کودکان از تولد جايگاه مشخصی در اجتماع ندارند.

برای جنگجويان صلح وقتی حاصل می شود که طرف مقابل مغلوب شود. برای يک سرهنگ ارتش صلح وقتی ممکن است که پول چريک ها ته بکشد.

باوجود اينکه مردم برای صلح التماس می کنند، واژه مصالحه هيچ وقت به دنيای جنگ راه پيدا نمی کند.

بازگشت به صفحه اصلی