 | | | | | | | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
"چرا سازمانهای مدافع حقوق بشر سکوت کرده اند؟" | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
حتی در حالی که سرگرم نوشتن هستم از اين می ترسم که يک نفر در خانه مرا بزند و مرا با خود ببرد. از اين می ترسم که برای هميشه جهان مرا فراموش کند. از سال ۱۹۴۵ مردم بلوچستان همواره منتظر روزی بوده اند که دنيا سرانجام متوجه رنج و عذاب بلوچ ها بشود. نمی دانم آيا روز جهانی صلح، سبب خواهد شد که مصيبت ها و احساس بيگانگی کردن مردم بلوچستان به پايان برسد. "منطقه جنگی" که من در آنجا زندگی می کنم وضعيت بسيار بدی دارد. بمباران هايی که توسط دولت صورت می گيرد سبب شده که ما غالبا با اجساد متلاشی شده کودکان خودمان مواجه شويم. اجساد بلوچ های بزرگسال در تابوت به ما تحويل داده می شود. به ما گفته می شود که آنان در حين "عمليات نظامی" کشته شده اند و ما حتی اجازه نداريم آنها را با برگزاری مراسم مذهبی به خاک بسپاريم. هزاران بلوچ در بازداشت سرويس های مخفی دولتی هستند. هيچ اتهامی به آنان وارد نمی شود و هرگز تحت محاکمه قرار نمی گيرند. بسياری از آنان هرگز پيدا نمی شوند. از خودم می پرسم که آيا اين گوآنتاناموی پاکستان نيست؟ چرا سازمان های مدافع حقوق بشر و سازمان ملل متحد در اين مورد سکوت اختيار کرده اند؟ برای هر فرد عاقل و منطقی، سرمايه گذاری به معنی ساختن مدرسه، دانشگاه و ساير تسهيلات است و هيچ کس نمی تواند با آن مخالفت کند. ولی اين منطقه هم مرز با هند نيست و با هيچ تهديد خارجی نيز مواجه نيست. بنابراين هدف از ساختن اين اردوگاه ها چيست؟ اگر قرار بود با زور اسلحه، صلح برقرار شود در آنصورت افغانستان، عراق و سرزمين های فلسطينی نشين هنوز در آتش نمی سوختند. می دانم بسيار مشکل است که من داستان وطن و سرزمينم را به گوش جهان خارج برسانم. ولی نمی دانم چرا خبرنگارانی که با يک هليکوپتر نظامی برای تماشای مراسم به خاک سپاری نواب اکبر بوگتی آورده شده بودند نمی توانستند سئوالاتی را در اين زمينه مطرح کنند. به نظر من رسانه های پاکستان بيشتر از آن که قربانی سياست های دولت باشند، قربانی خودسانسوری هستند. بلوچ ها مردم روشنفکر و مستقلی هستند و اگر دولت پاکستان پس ازعمليات نظامی متعدد در طی ۵۰ سال گذشته هنوز نتوانسته اين موضوع را درک کند، نمی دانم آينده ما چه می تواند باشد. برای هزاران بلوچ صلح هنوز دست نيافتنی است. ما سال هاست که حتی يک روز هم در صلح زندگی نکرده ايم حتی در روز ۲۱ سپتامبر. من از بزرگترهای خانواده اين ضرب المثل را شنيده ام که: "اگر به طرف خانه مردم سنگ پرتاب نکنی خانه خودت در امان خواهد بود." | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
صفحه اصلی صدای شما
