بعضی از جوانان آمادگی برای امتحان ورودی دانشگاه ها را از ماه ها و شايد سال ها قبل آغاز می کنند

کسرا از رشت: خانواده ام می گويد حتما بايد وارد دانشگاه شوی

"من تقريبا يک سال است که مسافرت خارج از شهر نرفته ام. دوست هايم هم همينطور. خودم از سال سوم شروع (به مطالعه برای کنکور) کردم، بعضی ها از سال دوم شروع می کنند. کسانی که از پيش دانشگاهی شروع می کنند معمولا درس های سال قبل را نمی توانند برسند و به مشکل بر می خورند. اکثر کسانی که می شناسم در کنکور آزمايشی شرکت می کنند.

بعضی از دبيرهايی که کلاس های خصوصی می دهند خوب نيستند و بيشتر وقت بچه ها را می گيرند. مثلا می گويند در يک مدت زمان خاصی درس را تمام می کنند ولی اين کار را نمی توانند انجام بدهند. يکی از مشکلات اساسی همين است.

برای خود من زياد اهميتی ندارد که وارد دانشگاه بشوم. به نظر من کسی که به رشته ای علاقه دارد، مثلا خود من که به رشته کامپيوتر علاقه دارم، می توانم خيلی ساده بروم و کتاب هايی و مدارکی را که شرکت بزرگی مثل مايکروسافت بيرون می دهند بخوانم، امتحان بدهم و قبول بشوم و مستقيم وارد بازار کار شوم. ولی متاسفانه خانواده ها می گويند که حتما بايد به دانشگاه برويد. حتی خودشان هم می دانند که اين موضوع زياد مهم نيست. ولی می گويند حتما بايد به دانشگاه بروی و مدرک داشته باشی."

مادر کسرا: کنکور نباشد بهتر است

"ما خودمان را پايبند کرديم که خانه باشيم. از مسافرت ها و بيرون رفتن ها زده ايم. به هر حال ما به او می گوييم دوست داريم قبول بشی... بايد ازخوابت بزنی از خوراکت بزنی، به هر حال اين ها همه مشکلاتی بوده که برای خانواده ها بوجود می آيد و در آن شکی نيست.

اگر کنکور نباشد و يادگيری مهم باشد و اين بچه ها توانايی خلاقيت داشته باشند خيلی بهتر می شود. مسئله اصلی اين است تحصيل هيچ وقت فراموش شده نيست، چيزی جای علم را پر نمی کند، منتها اين استرس هايی که وارد می شود شايد حتی برای بعضی از بچه ها بيماری بوجود بياورد.

فرزند يکی ازهمکاران من در مرحله اول قبول شد ولی در مرحله دوم قبول نشد. واقعا در خانه آنها چه شلوغی ای بر پا شد. هم بچه، هم مادر، هم پدر... همه آنها انگار که يکی از بستگانشان فوت کرده بود. در حاليکه که او خيلی با استعداد است. استرس او را گرفته بود و می گفت وقتی سر جلسه امتحان رفتم، پدرم يادم آمد که می گفت بايد حتما قبول شوی."

مجتبی از نيريز: دانشگاه نرويم، چه کنيم؟

"يک سال پيش امتحان قبلی ام را قبول نشدم. از يک ماه پيش از کنکور قبلی نشستم و تا شش ماه بعد مطالعه کردم، ولی نه شديد. از شش ماه به اين طرف شروع کردم به خواندن به طور شديد. مسافرت که هيچی، خانه اقوام هم که خيلی کم شده، تفريحم هم خيلی کم شده. اين هفته آخری ديگر دارم خودکشی می کنم.

دانشگاه نرويم چه کار کنيم. اگر (تحصيل) اهميت نداشت که اين همه درس نمی خواندم. چون الآن هر کجا بروی می گويند مدرکت چيست؟ اگر مدرک نداشته باشی انگار هيچ وجود نداری. من اگر قبول نشدم، بايد به خدمت سربازی بروم.

در جامعه ما بايد يا يک پارتی داشته باشی، يا بايد پول داشته باشی، من نه پول دارم نه پارتی. نمی دانم، فقط خدا می داند چه بر سرمان می آيد."

زهره از آران و بيدگل: سرنوشت زحمت چند سال ما در يک روز مشخص می شود

"من زهره هستم و رشته ام رياضی - فيزيک است. من تقريبا از تابستان پارسال شروع به درس خواندن کردم. ولی نه به طور جدی. چند تا کلاس رفتم و تست زدن را شروع کردم. ولی درس خواندن جدی از مهر امسال شروع شد. من زياد درس نمی خواندم، روزی هشت يا هفت ساعت. استرس هست، فشار خيلی زياد است چون رقابت خيلی سنگينی است. و تقريبا می شود گفت سرنوشت زحمت چند سال ما در يک روز مشخص می شود.

يکی از راه هايی که برای آينده ما وجود دارد همان دانشگاه رفتن است. راه های ديگر هم هست. می شود جور ديگر هم زندگی کرد. ولی خوب ما با توجه به اينکه دوازده سال درس خواندم دوست دارم تحصيل را ادامه دهم. من بيشتردوست دارم رشته ای بخوانم که بعدا اگر موقعيت کار دولتی برايم وجود نداشته باشد بتوانم بطور خصوصی کاری انجام بدهم.

من سعی کردم به خودم فشار زياد وارد نياورم که بعدا دچار اضطراب و خستگی بشوم."

نظرات شما

من سال ۱۳۶۷ وارد دانشگاه شدم و در يکی از رشته هايی که بيشتر مادر پدرها به آن علاقه دارند فارغ التحصيل شدم. سه سال پيش به کانادا مهاجرت کردم و برای کار کردن در رشته خودم مجبور شدم که امتحان بورد شامل ۲ امتحان نوشتنی و يک امتحان عملی را بدهم و از طرفی بطور همزمان با اينکه ۸ سال سابقه کار در ايران داشتم ولی ناچار بودم به عنوان دانشجوی کارآموز کار کنم تا تجربه کار در اينجا را بدست آورم و از طرفی به امتحان عملی هم کمک ميکرد. اول از همه هنوز بعد از گذشت سالها و نوشتن امتحانات زياد ترس از امتحان و قبول نشدن در من وجود دارد ولی فارغ التحصيل کانادائی که از نظر سن و تجربه و دانش کمتر است ولی شجاعت بيشتری در نوشتن امتحان دارد امتحان برايش غول بزرگی نمی باشد. از کودکی از همه ما فقط زياد خواندن خواسته اند ولی صحيح درس خواندن را ياد نداده اند. تمام روز در خانه حبس ولی چقدر بازده داريم. چه درصدی از ما با اعتماد به نفس به جلسه امتحان قدم ميگذاريم. آيا می توانيم از دانشمان در روز امتحان استفاده کنيم يا نه و .... به هر حال فقط از بچه ها توقع زياد خواندن و قبول شدن را نداشته باشيم و بهشان درست خواندن و اعتماد به نفس و ... را آموزش دهيم. از کودکی بهشان آموزش دهيم تا زمانی که به سن من ميرسند امتحان برايشان کابوس نباشد. مريم - کانادا

در کنکور شرکت نکنند بهتره! من الان ۳ سال هست دانشگاه را به پايان رساندم البته دانشگاه آزاد صد در صد اسلامی و سرانجام آزاد را ترک کردم و آمدم خارج و الان ميفهمم چرا شرکت کردم و اگر زودتر آمده بودم خارج بهتر از پول دادن به دانشگاه آزاد بود. اميد - ليدز - انگلستان

من پارسال کنکور دادم و الان هم دانشجوی آزاد نرم افزار هستم، البته من هيچوقت نفهميدم اين استرس کنکور که ميگن چيه و الان هم تو شهر خودم درس نميخونم با اين حال راضی هستم و فکر ميکنم درس خوندن تو دانشگاه آزاد و دولتی يا تهران و شهرستن زياد فرق نميکنه. اميد - تهران

همانطوريکه خود من قسمتی از تحصيلاتم را از طريق آموزش از راه دور انجام دادم بد نيست کسانيکه می خواهند حتمآ مدرک بگير ند اين راه را نيز امتحان کنند. جهانشاه - تورنتو

البته رفتن به دانشگاه براي كسي كه پارتي يا پول نداره يك شانسه ولي اين آخر دنيا نيست و بدون دانشگاه هم ميتوان موفق بود و الزاما رفتن به دانشگاه دليل بر موفقيت نيست. من مهندس مكانيك هستم و كار ميكنم و براي كنكور روزي 12 ساعت درس ميخوندم. ولي پس از ورود به دانشگاه بدليل فشاري كه توي دبيرستان بهم اومده بود و فكر ميكردم كار تموم شده تو انشگاه درس نخوندم و در نتيجه كارايي خوبي ندارم و اگر كسي انرژي توي يك تخصص بزاره حتما نتيجه ميگيره ولي همه چيرو با درآمد نسنجيد چون پولدار بودن دليل خوشبختي نيست. قدرت - تهران

من سال 78 كنكور دادم و حالا شرايط بايد خيلي نسبت به آن سالها فرق كرده باشد. من مشكل خاصي با كنكور نداشتم و ندارم ولي استرس حاكم بر كساني كه كنكور مي دهند را خوب درك مي كنم. متاسفانه در ايران به دليل نبود امكان راحت پيدا كردن كار تنها گزينه ممكن، ورود به دانشگاه است. تا زماني كه سيستم آموزشي ما درست نشده و آموزش رسمي بر پايه حفظ مطالب ونه بر اساس پرورش خلاقيت ومهارتهاي فردي است همين آش وكاسه است.به مدارس كشور هاي پيشرفته كه مي نگريم، مي بينيم همه مدارس داراي امكانات آموزشي مناسب چون انواع آزمايشگاه، زمينهاي ورزش، كارگاه، كتابخانه و... هستند و سيستم آموزشي شان آنها را جستجوگر و فعال بار مي آورد . علی فرشباف - تبريز

سعی و تلاش در کسب علم بسیار عالی و قابل تقدیر است البته اگر با شیوه ای درست و البته دائمی دنبال شود و نه اینکه پس از قبولی در کنکور مانند اکثر ایرانیان خواندن کتاب های علمی جرم تلقی شود! ما اگر می خواهیم برنده رقابتها بشویم، باید قهرمان باشیم و قهرمان شدن هزینه ای زیاد و نتیجه ای شیرین دارد. در ایران دانشگاه ها و دانشجویان محل مناسبی برای جولان دادن دشمنان علم آموزی شده است، از امکانات ضعیف آموزشی در دانشگاه ها گرفته تا محل و ساختمان دانشگاه ها ... اما این مسائل نباید دانشجویان را نا امید کند و باید یادشان باشد که زمانی تنها یک دانشگاه در کشور بود و البته از این پس هم باید تعداد دانشگاه ها و امکانات آنها باید آن قدر بیشتر شود که تمام جوانان خاورمیانه ایران را مرکز دانشگاهی موعود خود بدانند. شهاب برادران ديلمقانی - تهران