 | | | | | | | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آمريکا با بدبينی دنيا در مورد عراق روبروست: نظرات شما | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
افکار عمومی جهان نسبت به جنگ عليه تروريسم دولت جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا، خوشبين نيست و مردم در غالب کشورها می گويند جنگ در عراق خطر حملات تروريستی را در همه جای دنيا افزايش داده است. با اين حال اگر خود مردم عراق خواهان ماندن اين نيروها تا فيصله کامل بحران اين کشور باشند، نظر مردم به شدت عوض شده و دو سوم گفته اند که آمريکائيان بهتر است که در عراق بمانند. البته اين سناريو در افکار عمومی کشورهايی مانند عربستان سعودی، مصر و ترکيه تاثير چندانی نداشته و بيشتر آنها همچنان معتقدند که نيروهای نظامی آمريکا بايد هر چه سريعتر خاک عراق را ترک کنند. در مقابل، بر اساس اين نظرسنجی مردم ايران نسبت به ادامه حضور نيروهای خارجی در عراق ديد مثبت تری داشته اند. بسياری از تحليلگران از نتيجه اين نظرسنجی در ايران ابراز تعجب کرده اند چون ميزان حمايت از حضور نيروهای آمريکايی در کشور همسايه عراق تقريبا دو برابر شده البته در صورتی که خود مردم عراق اين موضوع را بخواهند. در نظرسنجی قبلی 36 درصد از مردم ايران گفته بودند که اگر مردم عراق خواستار ماندن نيروهای آمريکايی باشند با اين موضوع موافقند اما در نظرسنجی تازه اين رقم به 76 درصد رسيده است. در خود عراق نظر موافق و مخالف تقريبا برابر است. 49 درصد از مردم عراق خواستار بيرون رفتن هر چه سريعتر نيروهای آمريکايی هستند و مابقی گفته اند آمريکايی ها بمانند. از حدود 42 هزار نفر در ماه های اکتبر 2005 تا فوريه 2006 (يعنی پيش از موج تازه ای از خشونت های شديد در عراق) برای نظرخواهی سوال شده است. تحليلگران بر اين عقيده اند که نظر جهانی از هر زمان ديگر در تعيين سياست خارجی کشورهای مختلف تاثيرگذارتر است. نظر شما در مورد اين نتايج اين نظرسنجی چيست؟ تغيير در نظر ايرانيان را چگونه ارزيابی می کنيد؟ لطفا به زبان و خط فارسی و با بيانی فشرده بنويسيد!
چيزی ظاهر و آشکارا است، که جهان در قبال سياست آمريکا چه در عراق، چه در افغانستان، و چه در کشورهای ضعيف البنيه ديگری مخالف است. چراکه امريکا به بهانه های دروغين خود ميخواهد به اهداف سياسی واقتصادی خود نايل گردد. پس جهان امروز حقيقت را درک کرده، و آمريکا هيچگاه برنده اين نبرد نخواهد شد، بلکه به يک ناکامی فجيع روبرو شده، کشورهای استعماری خود را ترک ميکنند. عزيزی - کهمرد - باميان خطرناک تر از جنگ و ترور، عادت مردم به کشته شدن است. همين چيزی که مردم عراق در چهل ساله اخير بهای آن را می پردازد. به عقيده من فرقی نمی کند که فرزندان عراق به دست صدام تلف می شدند و يا اکنون که به دست متعصبان مذهبی و يا امريکاييان. بنا بر اين خروج و يا عدم خروج نيروهای بيگانه از عراق به اصل موضوع يعنی شرافت انسانها تاثيری نمی گذارد. به اميد روزی که همه انسانها به اندازه و ميزان حق خود از هستی قانع باشند و تعرض به ديگران به بهانه حفظ منافع ملی و يا . . . سبب پايمالی حقوق ضعيفان نگردد. در هر صورت نيت اشغال عراق شيطانی بود و اکنون حضور نيروهای اشغالگر نيز شيطانی است و خروج آنان مخاطره آميز. شهروز - عربستان برای درستی يک موضوع نمی توان به رای اکثريت در اين مورد تکيه کرد، چون بسياری از مواقع در طول تاريخ اين همين اکثريت بودند که اشتباه تصميم گرفتند. اين موضوع بيشتر معنا پيدا خواهد کرد که اکثريت مردم از سياست چندان آگاهی ندارند، همانطور که در مسائل علمی از متخصصين در موضوع مربوط به تخصصش استفاده می شود و نه از اکثريت مردم. اگر آمريکا و ديگر کشورها در خاورميانه به امنيت و پيشرفت کمک کنند، من که محل زندگيم در همين منطقه است به نفع است و نه اينکه مثل سابق اين خاورميانه به حال خود رها شود. ما بايد مسائل را نسبی ببينيم و قضاوت کنيم، و نه اينکه مدام از کشورهای پيشرفته حمايت کنيم. مردم آن کشورها نگران سطح زندگی مردم خاورميانه هيچ وقت نخواهند بود و حمايت يک خاورميانه ای از آنها مضحک خواهد بود. شهاب برادران ديلمقانی - تهران آمريکا اگر هرچه زودتر بتواند آرامش را در عراق برقرار کند نزد افکار عمومی وجه قابل قبول تری خواهد داشت و لزوما نبايد عراق را تا استقرار کامل آرامش ترک کند چون مردم عراق دارای فرهنگ قبيله ای ميباشد و نبود يک نيروی برتر باعث جنگ داخلی خواهد شد اما کشورهايی مثل ترکيه که دارای دموکراسی و يا عربستان که رفاه اجتماعی را برای مردم خودتامين کرده اند نگران بر هم خوردن وضعيت خود ميباشند و بيشتر تمايل به ثبات وضع موجود دارند اما در ايران شايد افرادی که از ديکتاتوری اسلامی به تنگ آمده و هيچ اميدی هم به تغيير اوضاع توسط خود مردم ندارند از حضور آمريکا خرسند و حتی آرزوی ياری رسانی آمريکا به ايران را در جهت سرنگونی حکومت فعلی دارند که دور از منطق هم نيست. علی - تهران باقی ماندن آمريکاييها در عراق در موقعيت فعلی به نفع ايران است. زيرا در صورت حمله احتمالی اسرائيل و آمريکا عليه تاسيسات اتمی ايران، رويارويی و ضربه زدن به نيروهای آمريکايی و انگليسی در عراق با توجه به قدرت بالای ايران در جنگهای نامنظم و نفوذ ايران در عراق کار بسيار آسانی است، ضمن اينکه با اين کار دامنه درگيری به عراق و احتمالا به کشورهای همسايه اسرائيل کشيده ميشود. در نتيجه نه تنها نفت ايران بلکه کل منطقه بروی دنيا قطع ميشود و اين يک پيروزی است . اميرحسين چراغی - کرج به عنوان يک ايرانی که در غرب زندگی می کند و از نزديک با فقر مردم امريکا و کارتن خوابهای آمريکا در کاليفرنيا و نيويورک روبرو می شوم و نيز وقتی که آنها ۷۵ ميليون دلار برای تحقق دموکراسی به ايران اختصاص می دهند درحالی که ۱۰۰ ميليارد هزينه عمليات نظامی مانند عراق حاضر هستند خرج کنند برای من خير خواهی بوش جای ترديد دارد همانگونه که روحانيون حاکم بر ايران در اين شرايط بحرانی صحبت از ايرانی بودن ميکنند در حاليکه باعث مهاجرت ميليونها ايرانی شدند و از اين بابت هم معذرت خواهی نکرده اند. هر وقت اکثريت ايران به روحانيون حاکم خوش بين شدند امکان خوش بينی به آمريکا هم هست. سعيد سلطا نپور - تورنتو آمريکا فقط و فقط دنبال منافع خودش است و بس برای منافع خود دست بهر کاری ميزد آنهم بنام آزادی بيچاره آزادی که اگر ميدانست اينقدر بنام او جنايت ميشود هر گز بوجود نمی آمد. علی منصوری - امارات متحده دبی صدام حسين و ماشين نظاميش بختکی بازمانده از دنيای قديم بود که بايد نابود ميشد. امريکا بهتر بود در همان پايان جنگ کويت او و رژيمش را کنار ميگذاشت. در آن مقطع واکنش جهانی به چنين اقدامی بسيار مثبت تر از امروز ميبود. اما به هر حال نميتوان گفت که نبرد عليه تروريسم با نابودی رژيم صدام متحمل ناکامی شده است. اين نبردی سخت و دنباله دار است که نميتوان با ساده انگاری منتظر پيروزی زود هنگام در آن بود. بنيادگرايی اسلامی اکنون به عنوان ايدئولوژی اصلی تغذيه کننده خشونت و تروريسم در منطقه در حال رشد و بسيج نيرو است و غرب اگر مايل است در اين جنگ پيروز شود، بايد به سوی اتخاذ موضعی يکپارچه و قدرتمندتر از آنچه تا کنون داشته است، عليه اين ايدئولوژی نکبت بار برود. فريد - تهران هرگز نبايد از نظر دور داشت که صدام که بود! حاميان و پشتيبانانش چه کسانی يا دولتهايی بودند. اين دول غربی بودند که صدام را سرکار آوردند از او حمايت کردند و در پايان زمانی که تاريخ مصرف او تمام شد بهترين سود را از وجود او بمنظور اشغال عراق و حضور فيزيکی در منطقه بردند. اما بهانه اصلی چه بود؟ سلاح کشتار جمعی. اکنون بعد از ۲ سال هيچ سلاحی پيدا نشد، در عوض موجی از ترور و خشونت برعليه مردم بيگناه شکل گرفته. مسبب کيست؟ صدام و اشغالگران. اشغال گران می بايست با يک برنامه ريزی همزمان با فعاليت مثبت جهت حذف تروريستها اقدام به خروج از عراق نمايند. عراقيان به اشغالگران بده کار نيستند بلکه آرامش و گذشته خود را طلبکارند. امير - دوبی اکنون که شاهد برگزاری انتخابات قابل قبول در سطوح بين المللی در عراق هستيم به نظر من بهتر است برای اين منظور نيز يک رفراندم کاملا آزاد با مشارکت همه اقشار ملت عراق برگذار شود . نظر من نتيجه ان رفراندم خواهد بود. کامبيز شاهديان - تهران به نظر من حداقل برای نو محافظه کارانی مانند رايس - چنی و بقيه چندان اهميتی نداشته باشد که ديگران در مورد آنها چه فکر ميکنند يا چه نظری دارند حالا شايد برای گروههای معقول تری مانند دموکراتها نتايج اين نظر سنجی ها مهم باشد ولی دست کم نه برای نو محافظه کارانی مانند دور اطرافيان بوش. آنها کار خود را ميکنند و خواهند کرد مگر در مورد حمله به عراق نکردند؟؟ مگر در مورد بودجه سازمان ملل يا معاهده کيوتو به افکار عمومی و حتی نظرات دولتهای همپيمان بی اعتنا نبودند ؟؟ به نظر من که از حد يک نظر سنجی فراتر نميرود! علی ع- تهران اولاً ما بايد منشا حمله امريکا به عراق را کاملاً زير سوال ببريم، حتماً خواهی گفت که عراق يک خطر جهانی همان وقت بود، عراق همان وقت نه خطری بود و نه دولتی بود که می توانست سلاحی هسته يی توليد نمايد، چرا که همان سلاحهايی را هم که داشت سلاحهای فرسوده روسی بود و اين نمی توانست بهانه خطرناک بودن دولت صدام باشد ولی حالا اين واضح و روشن است که عراق يک خطر جهانی امروز تلقی ميشود. حتی عراقی ها هم منتظر چنين روزی نبودند. اگر به گذشته امريکائی ها در جنگ دوم جهانی بپردازيم متوجه می شويم هم امريکايی ها و هم اروپائی ها بخاطر اشغال و يا شيوه جنگ بهتر، از هر اقدامی استفاده نموده اند جز اين ديگر چاره نداشته اند اما در حالت فعلی کسانی که با امريکا در عراق مقابل هستند جز اين چاره ديگر ندارند جز اينکه شيوه های خطر ناکتری يعنی ترور را به پيش بگيرند. خالد - پيشاور آمريکا در عراق کار بزرگی کرده است. قبل از حمله به عراق تصور عراق بدون صدام برای اکثريت مردم جهان سخت بود. چون برداشتن اين ديکتاتور بسيار دشوار و ناشدنی می نمود. به هر حال اين مهم با سرعت باور نکردنی به وقوع پيوست. حالا عراق شرايط کاملا جديدی دارد. اگر آمريکا از عراق خارج شود مسلما آينده عراق هرج و مرج و جنگ های تن به تن و خيابانی خواهد بود که هيچ کس خواهان آن نيست. پس آمريکا بايد بماند و کار را با تشکيل دولت ملی و سرکوب تروريست های مجال يافته تمام کند. به نظر من آمريکا با تمام توان در عراق ظاهر نشده و بايد نيروهای بيشتری وارد کند. شايد زمانی که اداره عراق در دست گماشته های آمريکايی بود (برمر و غيره) ملت عراق راحت تر به وحدت و تشکيل دولت آشتی و ملی می رسيدند. اما در شرايط فعلی هر گروه و فرقه ای ساز خود را می زند و خود را در برابر گروه ديگر می بيند. آمريکا نبايد شکار خود را به گرگ های درنده بسپارد. شهرام چاووشی - اصفهان استان تروريسم فقط بهانه است اصل قصه مشکل طلای سياه است که بدست سازمان سياه افتاده و اين مشکل حل ناشدنی است. محمد - اسلو در معادلات بين المللی منافع ملی حرف اول را ميزند. صدام کی بود. غير از يک دست پرورده بلوک غرب. حمله امريکا و هم پيمانانش او به عراق به بهانه مبارزه با تروريست نه تنها به باعث کاهش حملات تروريستی نگرديده که حتی افزايش نيز مشاهده ميشود. در لندن، در ايران ، در خود عراق حملات تروريستی زيادتر شده است. امير - مشهد شما چرا عامل ايجاد ترور را در خارج از کشورهای خود جستجو می کنيد؟ اصلاً عراق، ايران، سوريه، افغانستان و ... را چه به ترور؟ ترور يعنی وحشت افکنی. اما مگر در اين دنيا فقط غربيها ممکن است وحشت کنند؟ بمبارانها و گسيل نيروهای تا بن دندان مسلح به اين سو و آن سوی جهان برای مردمان جهان وحشت نمی آفريند؟ من تا بحال در مورد غربيها ديد مثبتی داشتم اما حضور آنها در همسايگی ايران و تهديدات هر روزه آنان و منکر شدن حق ايران از بديهی ترين نياز خود، يعنی تأمين انرژی خود، مرا به اين فکر واداشته که آنچه عامل و موجب ترور و وحشت در جهان است خود آمريکا و همپالکی های اروپايی او هستند و نه مردم بدبختی که وقتی هيچ مفری ندارند، هيچ تريبون و امکانی برای گفتگو ندارند، درهيچ جايی آنها را جزو آدم به حساب نمی اورند،به سلاح روی می آورند تا شايد کسی هم به حرف آنها گوش فرا دهد! مجيد - تهران نظرسنجی همانند رای گيری است و نمی شود روی کسانی که از آنها نظرسنجی می شود حساب کرد. در رای گيری افراد گوناگون رای ميدهند گروهی تحصيل کرده اقتصاد و سياست و دانشگاهی و گروهی بيسواد و اصلا نميدانند که رای يعنی چه و فقط رای ميدهند ... در نظر سنجی هم نميشود نظرسنجی درست بدست آورد و تعصبات و عدم آگاهی مردم در نظرنسجی منطقی نيست... من در اين رابطه می گويم اگر برعکس اين مسئله پيش می آمد يعنی عراق قدرت آمريکا و يا انگليس و يا استراليا را داشت مردم امريکا و انگيس و استراليا چه نظر ميدادند و حمله را تاييد می کردند و بطور کلی تدبير سخت افزاری (جنگ) به جای تدبير نرم افزار يعنی (تدبير و گفتگو) را گرفته است. می شد با گفتگو با صدام مسئله را بهتر حل کرد و درگيری شيعه و سنی که در آينده زياد خواهد شد و نظاميان تربيت شده که شيعه هستند جنگ با سنی ها بوجود خواهند آورد اگر امريکائيها از عراق خارج شوند. عمران - تهران بايد با شجاعت و نگاهی نو به معادلات کنونی سياسی خاورميانه و پی آمدهای خروج نا هنگام نيروهای ائتلاف بين المللی به رهبری ايالات متحده از عراق در اوضاع سياسی اين منطقه نگريست. از نظر تاريخی در همين تاريخ اخير ما چند مورد ازخروج نا هنگام نيروهای ايالات متحده از کشورهايی نظير سومالی برای بررسی داريم. براستی ماحصل عقب نشينی نيروهای آمريکايی برای مردم سومالی به جز سالها جنگ داخلی و ويرانی کشور بدست جنگ سالاران چه بود؟ کيارا - اردبيل | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
صفحه اصلی صدای شما
ديدگاه های شما
