اين تحقيق توسط دانشگاه ميسوری - کلمبيای آمريکا و با مشارکت 39 داوطلب که برای مدتی طولانی از بازی های ويديويی و رايانه ای استفاده کرده اند، صورت گرفته است. محققين در حين آزمايش بر روی اين افراد متوجه شدند که مغز آنها در مقابل تصاوير واقعی از خشونت - مثل حمله مسلحانه - واکنشی نشان نمی دهد؛ اما به تصاوير ناراحت کننده ديگر مثل جسد حيوانات يا کودکان بيمار واکنش نشان می دهد. پس به اين نتيجه رسيده اند که کاهش يا فقدان واکنش مغز به تصاوير خشن و جنگی با بروز رفتار خشونت آميز مرتبط است.

نتايج اين تحقيق درحالی منتشر شده که بحث و نگرانی در اين مورد در جوامع غربی اخيرا به شدت بالا گرفته است: شمار رو به افزايشی معتقدند استفاده از اين گونه بازی ها - به خصوص برای ذهن تاثيرپذير نوجوان - می تواند عاملی ترغيب کننده به ارتکاب جرم باشد؛ و در واقع بی رحمی و خشونت را به رفتاری قابل قبول برای کاربر بازی تبديل می کند.

پدر و مادر يک نوجوان بريتانيايی که در سال 2003 کشته شد، همچنان بر اين عقيده اند که قاتل او، تحت تاثير بازی های خشن ويديويی دست به اين قتل زده است.

تاکنون تحقيقات زيادی در مورد تاثير اين نوع بازی ها بر افراد در گروه های سنی مختلف صورت گرفته که اغلب آنها هم به همين نتيجه رسيده اند که ميان استفاده از بازی های ويديويی و رايانه ای با موضوعات جنگی و خشن و رفتارهای خشونت آميز ارتباطی مستقيم وجود دارد.

در مقابل، برخی استدلال می کنند که نتيجه اين گونه تحقيقات در واقع نشان می دهد که افراد خشن بيشتر از ديگران جذب اين گونه بازی های می شوند و نه اينکه بازی های خشن ويديوئی و رايانه ای باعث بروز رفتار خشونت آميز شده اند.

کاهش عاطفه

در اين تحقيق، از امواج مغز عکسبرداری و يکی از فعاليت های آن به نام واکنش پی - 300 اندازه گيری شده است. ميزان پی - 300 در واقع نشان می دهد که مغز ما با ديدن يک تصوير چه جنبه های عاطفی را به آن نسبت می دهد. معمولا وقتی از ديدن تصويری متعجب يا ناراحت می شويم ميزان پی - 300 ما افزايش می يابد و بالعکس اگر عاطفه ای در ما برانگيخته نشود، ميزان آن کمتر می شود.

گروه تحقيقی دانشگاه ميسوری - کلمبيا می گويد: "وقتی به داوطلبان اين تحقيق، که از کاربران بازی های خشن ويديوئی و رايانه ای با سابقه طولانی هستند، گفتيم می توانند رقيب خود را "تنبيه" کنند، آنهايی که کمترين ميزان واکنش پی - 300 داشتند، خشن ترين راه را انتخاب کردند."

منتقدان اين تحقيق می گويند که افرادی که از اين نوع بازی های استفاده می کنند پس از مدتی حساسيت خود را نسبت به تصاوير خشن از دست می دهند اما اين تحول مغزی به رفتار خشونت آميز در زندگی واقعی منجر نمی شود.

نظرات شما

در کشورهای توسعه يافته که دارای قوانين جداگانه و گسترده ای در رابطه با مسائل رايانه هستند محدوديت های سنی بسياری در رابطه با بازی های رايانه ای ، با درنظر گرفتن ميزان خشونت و سکس و.. در يک بازی ، وجود دارد که مصرف کننده را تا حد معقولی محدود می کند . از آنجا که کودکان و نوجوانان استقلال اقتصادی ندارند و برای خريد بازی های رايانه ای بايد به منبعی ديگر(والدين) متکی باشند والدين می توانند نظارتی مستقيم بروی بازی هايی که فرزندانشان انجام می دهند داشته باشند . خصوصا در کشوری مانند ايران که بدليل وجود يک دولت ناکارآمد و بازار سياهی بسيار گسترده، هيچ گونه نظارت دولتی بروی فروش بازی های رايانه ای وجود ندارد و محدوديت های سنی توسط فروشندگان رعايت نمی شود . اما جدای از تاثير مخربی که ممکن است بازی های رايانه ای بروی نوجوانان داشته باشد و راهکارهای مقابله با آن .. بايد به نقش مثبتی که اعمال خشونت مجازی در جهت تخليه بار روانی خشونت طلبی موجود در اقشار سنی اندکی بالاتر ايفا می کند نيز اشاره ای کرد ، که در بسياری موارد مانع از بروز خشونت حقيقی در سطح جامعه می شود . برای نمونه وقتی يک شخص بالغ در آمريکا يک فيلم بسيار خشن را مشاهده می کند ناخواسته بسوی اعمال خشونت کشانده می شود و ممکن است در عمل حتی پرخاشگری بکند ، چنين شخصی علاوه بر يک بار روانی متشنج ، ابزار خشونت را نيز در اختيار دارد ( از سلاح های متنوع سرد تا انواع سلاح های گرم سبک و نيمه سنگين که می تواند با دادن يک اسم عوضی از يک شرکت معتبر نقدا خريداری کند). ولی بازی های رايانه ای در اينجا می توانند با تخليه اين بار روانی اين اشخاص را از انجام خشونتهای حقيقی بدور بدارند. شايان - ديترويت

راستش من از ۵ سالگی بازی کامپيوتری ميکنم چه آن وقت و چه حالا موقع بازی خودم رو جای شخصيت يا شی قرار ميدهم چون هيجان بالايی داره اما دو ساله که سعی ميکنم ديگه بازی نکنم يا کمتر بازی کنم چون دو ساله تغييرات زيادی روی افکار ورفتارم ايجاد کرده مثلا وقتی موقع تير اندازی بی هوا تير ميخورم بی اختيار می پرم يا موقع ماشين رونی صدای گاز دادن رو همراه بازی در می آرم با سرم اليی می کشم با اون چپ و راست ميشم ولی اين بازی ها به نظر من اعتياد آوره من خودم قبلا روزی ۱۷ تا ۱۸ ساعت توی تابستون بازی ميکردم اما در کل اين بازی ها خيلی خوبه چون آدم رو از تنهايی و بی هم بازی بودن و... در می آره. حسن - تهران

اين فاجعه عصر ماست ! آينده سازان اين کره خاکی خواسته يا ناخواسته به سمتی می روند که در نهاد آنها نبوده اما نهادينه خواهد شد . فرزندان ما ياد می گيرند بدون مدارا و بدون هيچ دليلی تنها به صرف اين که روی اشخاصی نام دشمن گذاشته می شود به آنها حمله کنند و به بدترين وجه ممکنه آنها را تارو مار کنند و اين آموزش تلخ در شيرين ترين لحضات زندگی آنها جاری شده در بازی هايشان . کودکان ما از اولين سالهای زندگی خود بدون اين که آگاهی آشکاری در مورد شخصيت خود داشته باشند ياد می گيرند به پليس به مردم به زنها و مردها حمله کنند و قوانين را زير پا بگذارند . اين روند رو به رشد مسلما آغاز حوادث تلخ تر و فاجعه بار تری در تاريخ است چون ذهنيت نسل امروز و فردای ما ، اين حوادث را عادی قلمداد می کند و متاسفانه با به وجود آمدن زير شاخه های گوناگون و رنگارنگ پوچ گرايی ديگر چه پناهگاهی برای اين نسل سوخته باقی می ماند؟؟ و سوال بزرگتر اين است که اگر مانع اين بازی های جذاب و مهيج شد آيا جايگذينی برای فرزندان پيش بينی شده که در همين سطح آنها را مجذوب کنند و از آنها کودکانی ترسو و بی اعتماد به نفس نسازد؟؟ مرجان مشتاقی - بجنورد

به نظر من تاثير بازی های خشن از تاثير فيلم های خشن کمتر است. اگر قرار است نگرانی وجود داشته باشد، بهتر است اول در مورد فيلم های خشن باشد. در فيلم های خشن ما افراد واقعی را می بينيم که مرتکب خشونت می شوند و اين به نوبه خود موجب می شود که ارتباط بهتر و قوی تری برقرار شود. خشونت بازی های کامپيوتری چون در دنيای مجازی است، تبلور کمتری در رفتارهای دنيای واقعی افراد پيدا می کنند. در ضمن از نظری ديگر می توان به جنبه های مثبت بازی های خشن نيز اشاره کرد که تا حدودی حس ماجراجويی و پرخاشگری افراد را ارضا می کند. به نظر من اين مباحث جای کار زيادی دارن! آرش - تهران

به نظرمن بازيهای ويديويی هيچ گونه تاثيری روی رفتار ندارد و اين خود انسان است که شخصيت و رفتار خود را شکل ميدهد. داريوش - قائميه

ازوقتی که کوچک بودم بازيهای آتاری وسگا و بطورکلی کامبيوتر يکی از دلمشغوليهای ما بوده و بايد قبول کنيم که بازيهای رايانهای علاوه بر سرگرمی و احيانا تخريب ذهن افراد نقش آموزشی هم دارد و در شناخت اطراف ما و يادگيری بهتر موثراست. فرامرز شاهرخی - تهران

من ۲۳ سال سن دارم و از ۸ سالگی اولين تفريحم بازی های ويديويی است و احساس ميکنم که بيشتر اين روحيات ماست که تعيين ميکنه چه نوع بازی را انتخاب کنيم تا اينکه بازی روی روحيات ما تاثير بگذاره. من خودم آدم آرومی هستم و بازی های پر هيجان و خشن را دوست ندارم ولی معمولا کسانی که اصولا خشن و هيجان طلب هستند بازی های خشن را انتخاب ميکنند . من شخصا کسی را نديم که بعد از بازی کردن رفتارش عوض بشه. امير پورشريعتی - تهران

بازی های رايانه ای يک دنيای مجازی را در اختيار کسانی که به دنبال دنيای مورد نيازشان هستند در اختيار قرار می دهد. اينکه عده ای با اين بازی ها نسبت به خشونت حساسيت کمتری نشان می دهند، در بين انسانهايی که در يک منطقه خشن هم زندگی می کنند يکسان است و تنها تفاوت اين است که فرد می تواند در اين دنيا وارد شود يا خير. اگر کسی به دنبال خشونت باشد، آن را در دنيای خارجی هم دنبال می کند. البته بازی های رايانه ای هم بايد دارای يک بازی های آموزنده و غير خشن هم باشند تا کسی که به دنبال خشونت نيست بتواند يک بازی مناسب را انتخاب کند که متاسفانه بيشترين آمار مربوط به بازی های خشن است! شهاب برادران ديلمقانی - تهران

مسلم هست که ضرر دارد و می بايد از ساخت اينگونه بازيها جلوگيری کرد. آريا - تهران

واقعيت اين است که تمام تحقيقات انجام گرفته در مورد اثر فيلم ها و بازی های خشن نشان داده اند که درصد بسيار کوچکی از مخاطبان آنها در عمل تحت تاثير آنچه ديده اند مبادرت به خشونت ميکنند. اگر ما برای وجود انسان و ذات او ارزش قايل باشيم, همين درصد کوچک هم فاجعه است. اما متاسفانه قدرت مراکز تجاری که از طريق ارائه بازی ها و فيلمهای خشن کسبدرامد ميکند, بهمراه کم توجهی والدين, باعث ميشود که نتايج اينگونه تحقيقات در عمل موثر نباشند و يا اثر آنها محدود باشد. رامين - برمينگهام آلاباما

بازی های رايانه ای کاملا اثر مختل کننده دارد و تشديد کننده خشونت در کودکان است.شخصا اين را تجربه کرده ام. سحر