از روز دوشنبه 19 دی ماه (9 ژانويه) به مدت يک هفته در شهر بانکوک جشنواره دوستی ايران و تايلند برگزار می شود.

در اين هفته همچنين قرار است نشست هايی هنری برگزار شود که مثلا در حوزه سينما از چهره های مطرحی مانند مجيد مجيدی حضور خواهند داشت.

قدمت هنر و فرهنگ ايرانی همواره سوژه ای جذاب برای علاقمندان تاريخ و هنر در جهان بوده است. اما توجه به آثار هنری ايران در خارج از کشور، گاه پررنگ تر و گاه کم رنگ تر بوده است. اخيرا به نظر می رسد فعاليت نمايندگی های فرهنگی ايران در کشورهای مختلف بار ديگر رو به فزونی گذاشته است. البته در کنار نمايندگی فرهنگی جمهوری اسلامی، سازمان های خصوصی فرهنگی ايرانی در خارج از کشور هم در اين گونه برنامه ها حضور داشته اند. از جمله به تازگی در بريتانيا نمايشگاه بزرگی تحت عنوان "امپراتوری فراموش شده: جهان ايران باستان" برگزار شد که بازديدکنندگان زيادی هم داشت.

در اين دست از نمايشگاه ها و جشنواره ها معمولا از تعدادی هنرمند هم خواسته می شود تا هنر تجسمی و صنايع دستی ايران (مثل خاتم، مينياتور، نقاشی، قلمزنی، منبت کاری، ...) را به طور عملی به نمايش بگذارند و حتی نمايش های سنتی مانند زورخانه را اجرا کنند. اما ترتيب دهندگان اين برنامه ها فقط به اين گونه فعاليت ها بسنده نمی کنند و در کنار برگزاری سمينار ها و سخنرانی ها درباره تاريخ و فرهنگ باستان ايران، فيلم های مطرح در جشنواره های بين المللی را نيز به نمايش می گذارند.

نظر شما در باره برگزاری نمايشگاه و جشنواره درباره آثار فرهنگ و هنر ايران (قديمی و جديد) در کشورهای خارجی چيست؟ تاثير اين گونه برنامه ها را در شناساندن ايرانيان به ديگران چگونه می بينيد؟ در صورتی که نمايشگاه يا جشنواره ای درباره آثار باستانی ايران در داخل کشور برگزار شود، از ديدن آن استقبال خواهيد کرد؟ از ديدن آثار هنری کشورهای خارجی در ايران چه طور؟ چرا؟

نظرات خود را برای بفرستيد. لطفا به زبان و خط فارسی و با بيانی فشرده بنويسيد!

نظرات شما

من فکر ميکنم قاعده بر اين است که تاريخ و فرهنگ يک ملت بصورت خالص و آن چنان که هست در اين جشنواره ها ارائه شود. در صورتی که مطمئن هستم که هنوز در عرضه عناصر کاملا" ايرانی اتفاق نظر وجود ندارد. بيشتر اين عناصر دستمايه سياسی دولتها قرار ميگيرند و دائم دچار تحريف می شوند. وقتی در کنفرانسهای بين الملی در مورد شاهنامه و هزار و يک شب حضور موثر نداريم - شرکت در جشنواره هايی مثل جشنواره های بانکوک معنی ديگری پيدا می کند. حتما" بودجه خوبی در اين جشنواره خرج خواهد شد و از طرفی ميتواند عاملی برای تبليغات سياسی هم باشد، اما با هزار و يک شب و شاهنامه اين کار را نميتوان کرد. اين ناهماهنگی در شرکت کردن در بعضی جشنواره ها خيلی معنی دارد. راستی چرا نبايد در برخی موارد شرکت کنيم و در برخی موارد خود را به فراموشی بزنيم؟ برای مثال اگر کنفرانسی در مورد شناساندن شکسپير باشد و انگليسی ها نيايند و بعد در بانکوک بيايند و فيلم و تئاتر پخش کنند و از تاريخ باستان انگليس بگويند، برای شما تعجب ندارد البته يکی از عناصری که ميتواند ايرانی (شيعه شده) را به درستی تعريف کند همين عدم وجود هماهنگی و توجه است. شهاب - تهران

قدمت فرهنگ و هنر ايرانی بر هيچکس پوشيده نبوده و نيست اما آنچه به دست فراموشی سپرده شده غنای اين هنرهای اصيل و به روز رسانی آن است و اين نمايشگاه های هنری بی گمان ياد آوری عظمت و جبروت اين امپراتوری بزرگ و فراموش شده است. مطمئنا فزونی اين حرکت ها کمک شايانی به تصور غلط و کوته نگرانه جهانيان نسبت به فرهنگ ايرانی خواهد بود. اين نمايشگاه ها يادآور هنری ست که می رود تا به خاطره ها بپيوندد. و به عقيده من بايد جز وظايف دولت گنجانده شود تا نه تنها ساير مليت ها بلکه ايرانيان نيز با تمدن گذشته خود آشنا تر شده و آن را وارد زندگی خود کنند. اين درد بزرگی برای تمام ايرانيان است که بدانند لباس روز شهری مثل نيويورک مهر ميرزا کوچک خان است و در همين زمان در ايران جوانان به شدت به دنبال مدل های غربی و عجيب هستند و حتی يک بار هم مهر ميرزا کوچک خان نديده و با خط نستعليق زيبای آن کوچکترين آشنايی ندارند. مژگان - بجنورد

فکر نميکنم تاثيری داشته باشد. در گذشته نيز نمونه اين نمايشگاه ها زياد برپا شدند و فايده ای نداشت. زيرا اولا عليرغم ادعاهای فراوان چيز زيادی نداريم که برای ديگر ملل جالب باشد و اگر از بعد تاريخی هم بنگريم بيشتر تحقيقات صورت پذيرفته که باعث خودشيفتگی ما نيز شده است از جانب اروپائيان بوده است که در اين زمينه آنها بيشتر از ما ميدانند. ثانيا اين نکته تامل برانگيز است که ساير ملل مانند آمريکا و اروپا و چين و ژاپن و ... برای شناساندن خود به ما در کشور ما نمايشگاه برپا کرده اند که ما دنبال اين راه هستيم؟! چون به قول خود ما مشک آن است که خود ببويد. سعيد - تهران

ايران از مهدهای کهن تمدن ميباشد. بطور حتم هر فعاليتی که در انعکاس فعاليتهای هنری ايران در طول تاريخ باستان و معاصر صورت پذيرد و توام با برنامه ريزی هدفمند انجام گيرد موثر و کارامد خواهد بود. مهيار حسينی - تهران

تمدن ايران زمين همواره بايد در معرض ديد تمامی مردم دنيا قرار گيرد تا همه اين شکوه وجلال نياکان ما را ببينند چرا که اين تمدن سراسر صلح ودوستی است و فکر می کنم به اصلاح ديدگاه های مردم دنيا کمک کند. محسن گچساران

فکر ميکنم اين گونه نمايشگاه ها به شناساندن ايران ديروز و امروز به ديگر ملل کمک زيادی ميکند. بنظر من حمايت دولت از برنامه های هنری و فرهنگی در ايران بسيار کم است و اين امر باعث فراموش شدن بسياری از جنبه های فرهنگی ما شده. فکر ميکنم برپايی نمايشگاه های فرهنگی هنری در ايران در صورتی ميتوانند بازديد کنندگان زيادی داشته باشند که تبليغات درستی داشته باشند اما متاسفانه در ايران نمايشگاه های هنری تبليغات صحيحی ندارند يا بهتر بگوييم تبليغاتی ندارند و اين خود يکی از علل خلوت بودن نمايشگاه هاست. حسين - کرج

به عقيده بنده نمايشگاه ها و همايشهای فرهنگی ساير کشورها هميشه می تواند برای مردم يک کشور جالب توجه بوده، مورد استقبال واقع شود. آثار برپايی اينگونه جشنواره ها بسيار با ارزش و تاثير گذار بر صنعت توريسم و موجب تغيير نگرش منفی بسياری از مردم کشورهای مختلف نسبت به ابران و ايرانی می شود.من خودم از چنين برنامه هايی داخل ايران استقبال می کنم. سپهر - تهران

چون تاريخ ايران هيچگاه به صورت زيبا و جذاب بيان و نمايش داده نشده است، برای همين کسی تمايلی به شرکت در اين نمايشگاهها ندارد. اگر فيلم و بازی های رايانه ای در اين زمينه به شکلی جذاب و واقعی ساخته شود، از اين نمايشگاهها استقبال زيادی خواهد شد. علاقه مردم به تاريخ آمريکا هم به همين دليل است چون با ساخت فيلمهای جذاب همه تاريخ آمريکا را به خوبی شناخته اند و برای همين است که اگر نمايشگاهی در رابطه با فرهنگ و تاريخ آمريکا برگزار شود آنگاه بسياری از ايرانيان از آن استقبال چشمگيری می کنند. شهاب برادران ديلمقانی - تهران

به راه اندازی نمايشگاههايی همچون امپراتوری فراموش شده ... و يا ديگر نمايشگاهها ، بسيار ارزشمند بوده و در معرفی تاريخ و فرهنگ و تمدن ايران و اسلام در ايران تأثير بسزايی دارد . من وقتی در لندن از همين نمايشگاه ياد شده ديدن کردم ، ازاينکه شاهد اشتياق مردم ، به ويژه جامعه غير ايرانی بودم ، سخت شادی کردم تا آنجا که چندين بار اشکم را زدودم . واقعيت اين است که در دوره شاه اينگونه کارها بيشتر برای جلوه دادن شخص شاه در تاريخ بود، نه تمدن ايرانی و پس ازانقلاب بيشتر سرشار ازشعارهايی که جامعه اروپائی ازآن درکی ندارد و نمی پسندد ، بود . پس از انقلاب بااينکه تلاش زيادی درمعرفی ايران شد ، ليکن به دو دليل کاملأ روشن اين معرفيها جلوه نداشت و موفق نبود. اول اينکه همه فعاليتها سخت آماتوری بود وهرگز سازمانهای ذيربط موفق به ارائه يک برنامه حرفه ای ، شبيه آنچه که در غرب رواج دارد ، نشدند . دوم اينکه برنامه های تدوين شده همراه با شعارها و خط و ربط مورد دلخواه برگزار کننده ارائه گرديد نه نياز و خواست مشاهده کننده. در نتيجه هرگز نتوانستيم يک فيلم يا يک نمايشگاه و يا برنامه کامل ، مشتمل بر تاريخ و فرهنگ وتمدن ايرانی /اسلامی و حتی بازده و فرآيند و نتايج انقلاب که برابر با معيارهای جهانی تدوين شده و قابل پخش در سرتاسر جهان باشد تهيه کنيم. درکلام ديگر دستگاه های تبليغاتی ما موفق نشدند مثلا برای من ايرانی که در خارج زير باران تبليغات سوء هستم يک فيلم يا يک برنامه مستند ، با معيارهای جهانی تهيه کنند که از آن به عنوان سلاح بهره برده و پاسخ مستدل برای ياوه گويی داشته باشم . لذا همواره به آثاری که ديگران ساخته اند متوسل شده ام که هرگز حاوی همه آنچه که در ايران گذشته و می گذرد، نبوده و صدها اشکال ،انحراف و اشتباه داشته است . خسرو کريمی - انگلستان