سمينار ايرانيان مهاجر در کانادا

در اين قسمت، ابتدا نامه يکی از خوانندگان صفحه صدای شما خوانده می شود که مهاجر ايرانی در کاناداست و درآن پس از اشاره به اينکه از زندگی خود راضی است تنها نگرانی خود را ازدست رفتن هويت ايرانی فرزندانش توصيف می کند.

راضيه رضوی، از شرکت کنندگان در سمينار، يکی از اصول حفظ هويت و فرهنگ ايرانی را زبان فارسی می داند و پس از اشاره به چند مدرسه و يک کتابخانه قديمی موسوم به نيما در مونترال که تسهيلات لازم برای حفظ زبان فارسی را فراهم می آورد والدين را مسئول حفظ فرهنگ و زبان فرزندانشان می شناسد که به گفته او بايد با فرزندان خود فارسی صحبت کنند و آنها را برای فارسی صحبت کردن ترغيب نمايند.

الهه شکرايی که خود را از "نسل ما قبل اول" توصيف می کند، می گويد هنگامی که در سال ۱۹۶۷ برای تحصيل به کانادا آمد، هرگز فکر هميشه ماندن در اين کشور به ذهنش خطور نمی کرد. خانم شکرايی معتقد است که بايد به علل اشتياق به مهاجرت درميان ايرانيان و به ويژه جوانان پی برد.

شهريار طاهری نيز دراين رابطه می گويد که بعد از آمدن به کانادا به عنوان پناهنده سياسی تصورنمی کرد که برای مدتی چنين طولانی در کانادا بماند. او سپس به تاسيس اولين مدرسه زبان فارسی فقط با تعداد ۱۷ دانش آموز اشاره می کند که به گفته او هدف از آن جلوگيری از دو گانگی فرهنگی در صورت بازگشت به ايران بود.

يک ايرانی ساکن هلسينکی در نامه خود علل مهاجرت ايرانيان به کشورهای ديگر را برشمرده بود، ازجمله فقدان آزادی بيان، تعصبات مذهبی، عدم امنيت مالی و جانی، اشتياق به تحصيل به ويژه درميان جوانان، فقر و عدم اطمينان به آينده. اين ايرانی سپس می نويسد که اگر اين شرايط در ايران فراهم آورده شود بسياری از ايرانيان به کشورشان بازخواهند گشت.

ويکتوريا برزی، با اشاره به اين نامه می گويد که شرايط نامبرده ارزشهای جهانی و خواسته طبيعی تمام انسانهاست و اين دولتها هستند که بايد جوابگوی اين گونه خواسته های طبيعی شهروندان خود باشند. به اعتقاد او فقدان اين ارزشهاست که باعث شده تا ۴۴% ازجوانان ايرانی خواهان گريز از کشورشان باشند.

حسين صميمی موضوعی را مطرح می کند که به گفته او شايد قابل قبول برای بسياری نباشد و آن اين است که اگر در قالب های فکری مهاجران تغييری حاصل نشود آنها نمی توانند که با جامعه ميزبان پيوند پيدا کنند و اگر حفظ هويت ايرانی به معنای آن است که بعد از گذشت بيست سال مهاجرنتوانند درجامعه ميزبان پيشرفت داشته باشد و فعال شود شايد همان بهتر که هويت خود را از دست بدهد.

مهدی غفوری به عنوان يک پدر از تجربه خود می گويد و معتقد است که حفظ هويت ايرانی و زبان فارسی موضوع پيچيده ای است که هنوز درمورد آن تحقيقی جامع که راه حلی ارائه دهد انجام نگرفته است. او معتقد است که بايد ميان حفظ هويت ايرانی و قابليت تطبيق با محيط اطراف و خواسته های جامعه ميزبان تعادل برقرار شود.

مسعود رئوف به موضوع تغيير هويت در داخل جامعه ايران می پردازد و می گويد که تغيير هويت تنها مختص به ايرانيان مهاجر نيست. به عقيده آقای رئوف در ايران نيز که ارزشهای اسلامی ترويج داده می شود مشکل هويت وجود دارد.