امسال يونيسف با طرح شعارهايی، تلاش می کند دختران بيشتری را به مدارس جذب کند

احمد ضيا مسعود معاون اول رييس جمهور افغانستان ضمن سخنرانی در اين مراسم گفت که با آغاز سال جديد آموزشی، ميليون ها دانش آموز به مدارس باز می گردند و امسال تعداد آنها در مقايسه با سالهای گذشته بيشتر خواهد بود.

امسال سازمان حمايت از کودکان سازمان ملل متحد يا يونيسف نيز با شعارهای " فراگيری علم بر مرد و زن فرض است" و "وجود دختر با سواد برای خانواده افتخاراست" برای جذب بيشتر دختران به مدارس تلاش کرده است.

احمد ضيا مسعود ضمن اشاره به مشکلات عرصه های آموزشی، به کمبود مکاتب، آموزگاران و حقوق ناکافی آنها پرداخت. آقای مسعود گفت در حال حاضر دولت به هر آموزگار يا معلم ماهانه حدود صد دلار آمريکايی می پردازد، ولی شماری از آموزگاران حاضر در مراسم به اعتراض پرداختند و گفتند که حقوق ماهانه آنها بيش از ۴۰ دلار آمريکايی نيست.

احمد ضيا مسعود گفت دولت توانايی بازسازی عرصه های آموزشی به ويژه اعمار مکاتب در تمامی کشور را در کوتاه مدت ندارد.

شما چه فکر می کنيد؟ وضعيت آموزش و پرورش در افغانستان چگونه است و چگونه بايد باشد؟

اين موضوع به همراه طرح نظرات شنوندگان روز جمعه 25 مارس در برنامه صدای شما برای افغانستان از راديو بی بی سی پخش شد.

ديدگاه های شما

نظر به دو دهه جنگ در افغانستان اگر همین طور پیش برود خوبه و اینکه من در ایران هستم ازمدرسه بیرونم کردند ولی ترجیح میدهم در همان خرابه ها درس بخوانم، نه در ايران مورد مسخره قرار بگیرم وافسوس میخورم چرا ریس جمهور ما وقتی که به ایران می آید فقط درباره آب هیرمند گفتگو میکند، زیر بنای اصلی کشورما درس خواندن است هیچ بحثی روی آن صورت نمی گیرد، در حالیکه ما دانش آموزان انتظار داریم رئیس جمهور ما یه روزی با ما گفتگو داشته باشند واصلا در فکر مهاجرین نیستند. اسماعيل عزيزی - شيراز

راستى که درگذشته دور و نزديک افغانستان بى سابقه است که در همين سال تعليمى خورشيدى بيش ازپنج ميليون شاگرد درليسه ها ومکاتب "سياه" شوند (نام نويسى نمايند) وچه خوب که تقريباً يک پنجم اين عدد را شاگردان دختر مى سازد. البته که اين خودتصويربرجسته از بلند رفتن آگاهى پدران ومادران در افغانستان مىباشند که باعث شادى است. امکان دارد اين تغيرتفکر ناشى از تغيرمکان شان بوده باشد زيرا خودشان درکشورهاى همجوار در پوست خود اهميت آموزش واسناد تعليمى را حس کردند. ولى نگرانى درآن است که هنوزتعداد بزرگ دختران ازدانش وآموزش همگانى بصورت اجبارى محروم مى شوند. عدم نصاب واحد تعليمى٬ سطح آموزشى٬ فضاىآموزشى٬ کمبود آموزگار٬ مدارس و مواد درسى٬ شيوه هاى ناهمگون ونادرست آموزشى وبلاخره کمبودى موادغذايى و وتامينى شاگرد وواکنش آن درتمرکزمغزى و ونيروى گرفت درس از چالشهاى مهم ديگر اند که دولت ومردم افغانستان با آن سالها روبرو خواهند بود. ميرحفيظ الدين صدرى آلمان

به نظر من وضعیت آموزشی در افغانستان و بخصوص در شهر مزار شریف روز به روز بهبود پیدا میکند. ولی تا هنوز رشوه ستانی ها از شاگردان توسط استادان و مدیران مکاتب از این جا و آن جا شنیده میشود. به فکر من وزارت معارف با همکاری دفتر سازمان ملل یا یونیسف یک برنامه طویل المدت برای تربیت معلمین را هر چه زودتر روی دست بگیرند، زیرا در ولایت بلخ در سطح قریه جات تا هنوز معلم مکتب خوانده نداریم. ملایان مساجد پسران و دختران را علم قرآن و احادیث تدریس میکنند. کدام برنامه خاص و یا مواد درسی منظم و تعیين شده ندارند. پیشنهاد من این است که اگر وزارت و دولت بتواند معاش ساحوی برای معلمین تعین نمایید تا فارغ التحصیلان صنف دوازدهم در دهات جذب گردند. قيس علی

وضعیت تعلیمی در افغانستان از هر نگاه نگران کننده است، درین شکی نیست که تمایل آموزش در سراسر افغانستان محسوس و مبرهن است، اکنون ميلیونها فامیل در شهرها و اطراف کودکان خود را به امید تعلیم و تربیت سالم به مکاتب ارسال میکنند، ولی متاسفانه سطح تعلیمی کشور روز بروز بدتر میشود و بجز تبلیغات واهی توجه عملی برای بهبود وضعیت صورت نمی گیرد، به هزاران کودکان معصوم در زیر خیمه ها بالای زمین مرطوب حتی در شهر کابل به مکتب میروند، معلمین کافی وجود ندارد، آنکه وجود دارند بجز تعداد انگشت شمار اکثرا فارغین صنف دوازدهم بوده که از تجربه کافی بهره مند نمی باشند، وسایل درسی کافی نیست از لابراتوارها و کتابخانه ها در مکاتب خبری نیست ... لذا ضرورت تبلیغات و شعارهای تشویقی که توسط یونیسف و غیره ارگانها صورت میگرد بکلی منتفی است و دست اندرکاران را لازم است به عوض کمیت و شعارهای واهی به کیفیت تعلیمی کشور توجه مبذول دارند، در غیر آن اطفال معصوم ما در عوض فراگیری تعلیم و تربیه سالم به کوچه و بازار روی آورده و با گذراندن روز در قهوه خانه ها و بستنی فروشی ها با مشاهده فيلم های خرافاتی و مبتذل به گمراهی و ابتذال روی خواهند آورد. احمد منيب - کابل

سطح خدمات آموزشی در افغانستان بسیار پایین میباشد، معلمان از دانش کافی برخوردار نیستند، مدیریت در مکاتب در سطح بسیار پایین است. ما از دولت و وزارت معارف میخواهیم که برای رفع این چالش ها اقدامات مؤثری ارائه نماید. مريم - کابل

وضعیت آموزشی در افغانستان حتی در کابل بسیار خراب است. اولا که معاش استادان ناکافی است که هیچ استاد با علاقه که دارد برای شاگردان درس داده نمی تواند به خاطریکه او در هنگام درس فکر و هواس اش دنبال خانه و عیالش است. دوم اینکه هرکس در منطقه اش استاد و شاگرد میباشد که خود سبب تنبلی و درس ناخوانی میگردد به طور مثال یک شاگرد در مکتب محل درس میخواند در آنجا که تمام استادان نیز از همان محل میباشد اگر شاگرد درس نخواند میتواند به خاطر منطقه ای بودن کامیاب شود. شما به عنوان نمونه از شاگرد که از صنف دوازده فارغ میشود پرسان کنید اگر در کورس درس نخوانده باشد تعداد کثیری شان حتی یک مضمون مکمل یاد ندارد. این مسایل ضعف شاگرد نه ضعف استاد باید دانست چونکه استادان هم بدون کدام آمادگی داخل میشوند. شاگرد چیزی را نمی فهمد وقتیکه چیزی را نفهمید طبیعی است که سوال هم نمی تواند من یک تعداد استادان را میبینم که از طرف یک وقت کار آزاد میکند ولو هرکار که باشد در وقت تایم مکتب بعضی اوقات لباس خودرا تبدیل میکند بعضی با همان لباس کارگری خود داخل مکتب میگردد که خود سبب بی نظمی میگردد به طور مثال او برای یک شاگرد گفته نمی تواند که چرا لباس درست نپوشیده ای چراکه خودش لباس درست به تن ندارد یعنی لباس کارگری با لباس معلم بسیار فرق دارد. در این مورد معلم را نمی توان مقصر دانست او مجبور است که کار کند چرا که معاش او کفایت نمیکند اولاد او گرسنه است. دولت باید معاش کافی برای معلمان پرداخت کند و کار درست از آنها بگیرد. من مطمئن استم اگر ده سال همین وضعیت در مکاتب ادامه پیدا کند دیگر ما دیگر ما ده فیصد شاگرد کامیاب و نود فیصد ناکام یا کامیاب به نام خواهد داشتیم. به امید فضای بهتر اموزشی در افغانستان. ناظر حسين نظير

به نظر بنده تلاش سازمان ملل و حکومت افغانستان در تشویق کودکان خصوصا دختران در فراگیری علم قابل قدر است. اما هنوز دولت در این راستا اقدام چشم گیر نکرده است. مثلا آماری که دولت از شاگردان شامل در مکتب در سال گذشته داده است اکثر در شهرها می باشد که مردم خود شان اقدام به فرا گیری علم می کنند نه در اطراف و جاهای دور دست که هنوز شا گردان دختر نمی توا نند شامل مکتب شوند. در چنین مناطقی دو مشکل جدی و جود دارد که دولت مسئولیت دارد در راستای رفع آن اقدام جدی کند. 1 نبودن مکتب 2 زدودن خرافات و تشویق مردم در فرستادن اطفال شان در مکتب. من از بسیاری مناطق این چنین اطلاع دقیق دارم و خانوادها حاضر نیستند دختران حتی 9 ساله شان را به مکتب بفرستند. به نظر من دولت باید در این راستا و آگاهی مردم اقدام کند. دانش - باميان

واقعیت این است که مردم افغانستان پس از سالها دربدری و این همه رنجی که کشیده اند امروز خیلی احساس نیاز به سواد و سواد آموزی دارند اما با تاسف بسیاری از کسانی که خیلی معلمان لایق بوده اند هنوز هم نتوانسته اند موفق به تدریس در مدارس یا دانشگاه شوند... اگر دولت بخواهد به مردم خدمت کند باید جلوی رشوه خواری ها و تقلبکاری را در تمام ساحات اداری و به خصوص در قسمت معارف بگیرند. البته این هم با وجود کمبودمعلم و بیسوادی بيشتر مردم افغانستان در این زمان طبیعی هم است . به نظرم راه با سواد کردن این ملت براه انداختن یک نهضت سواد اموزی سرتاسری است رحيمی - قم

وضعیت آموزش و پرورش بدون شک در افغانستان از هر زاویه ای که به حلاجی گرفته شود نگران کننده است. نبود معلمین مجرب مسلکی، نبود امکا نات در سی وادامه آموزش در فضای باز یا زیرخیمه های مندرس، مضاف بر مشکلات امنیتی و اختلاف کودکان چا لش ها ی اند که ، در روند آموزش وپرورش قرار دارند. امیدوار هستیم، با تطبیق صا دقانه دی ، دی ، ار و تامین نیازها ی کو دکان چالش ها ی نظا م امو زشی سمت و سوی جدید بیابد. سیروس احمد بدخشانی - کابل

بنده مدت اندکی میشود که از افغانستان به کانادا عزیمت نموده ام. وقتی من در افغانستان بودم میدانستم که وضعیت آموزش در افغانستان قابل قبول نیست ولی حالا میدانم که واقعآ اولاد افغانستان در وضعیت بدی قرار دارند. ولی بد نیست ذکر کنم که افغانها از نگاه ذهن توانایی هر چیز را دارند فقط تنها چیزی که آنها را تهدید میکند فقر و کم اعتنایی دولت در مقابل شان هست که باعث ضعیف بودن و عقب ماندن شان از تکنولوژی میشود. تقاضای بنده از دولت افغانستان این هست که در این مورد کوشش زیادتری به خرج دهد و این مبلغ ناچیز که افغانستان در بودجه سال 1384 در نظر گرفته هست کافی نخواهد بود. اجمل جاويد - تورنتو

ما وضعيت آموزش و پرورش در كشورمان را زماني ميتوانيم مثبت و رضايت بخش ارزيابي كنيم كه اولآ در هر قريه حداقل يك مكتب وجود داشته باشد كتب درسي همچو سابق با اهداف سياسي يا مذهبي درست نشده باشد كه به طور مثال به يك طفل هفت ساله از جهاد و تفنگ و طياره بحث نمايد. چاپ كتب و آماده نمودن مواد درسي وزارت آموزش و پرورش را استادان مجرب ما (با تحصيلات عالي) بايد با مشورت و همكاري با بنياد هاي تعليمي بقيه كشور هاي پيشرفته دنيا مانند فرانسه، آلمان، آنگلستان و در قسمت ترجمه يا چاپ كتب با كشور دوست ايران، به اجرا درآورند تا مواد درسي، كامل و مواثر باشد. مواد درسي بايد با استانداردهاي بين المللي مطابقت داشته باشد تا اگر فرضآ يك جوان افغان با ديپلمش به اروپا يا آمريكا برود، به وي نگويند كه اين ديپلم افغاني قابل قبول شان نيست. دوم بايد همين كتب به تمامي مكاتب در هر گوشه و كنار كشور تقسيم شود تا مطمئن شويم كه همه تحت يك سيستم درسي قرار دارند. سوم بايد كتب با گذشت هر يكي دو سال دوباره تجديد شود تا به اين شكل مواد درسي با عصر و زمان تطابق داشته باشد، چون اين ها همه مهم اند. چهارم بايد معلمين از تنبيه كردن شاگردان با استفاده از چوب يا حروف نا مطلوب جدآ پرهيز نمايند چون همچو برخورد بالاي اطفال تاثيرات منفي گذاشته آنها را بی روحيه و بي علاقه نموده بسياري تاثيرات جانبي هم دارد. پنچم بايد مكاتب يا دانشگاه هاي ما با بنياد ها تعليمي و فرهنگي كشورهاي دوست ارتباطات و قراردادهاي تعليمي داشته باشند تا شاگردان زير اين قرارداد ها بتوانند عازم آنجاها شده براي مدتي تحصيل نمايند. ششم بايد مكاتب و دانشگاه هاي مدرن و بزرگ با استندرد هاي بين االمللي در كابل و خارج از كابل (در بقيه ولايات) اعمار شود تا از هجوم مردم آن مناطق به شهرهاي بزرگ براي فرا گرفتن درس و تعليم جلوگيري شود. همايون - مونترال کانادا

سیستم آموزشی درکشورکهنه پیچیده وخیلی مستبدانه است و ترس خاصی ازمعلمین و مقامات مسئول وجود دارد. به عنوان کسیکه دوازده سال درمدارس کشورحضور داشته است سیستم آموزشی درافغانستان را منفعل وفاقد کارآیی باستاندارد های امروزی میدانم. شناسایی استعدادها وجود ندارد. دانش آموزان ازآزادی عمل و بیان جهت رفع مشکلات شان برخوردار نیستندو حق دفاع و مقاومت بجا در مقابل مسولان را ندارند و به همه چیزوهمه کس باید بگویند چشــــــــم. ترانه - دوشنبه

طوريکه همه ميدانيم جنگهای تحميلی چندين سالهء گذشته در داخل کشورکه باعث تلفات هنگفت انسانی و ايجاد خسارات فراوان مالی – اقتصادی وفرهنگی گرديد ، ضربهء بس سنگينی را بر پيکر سيستم نوپای تعليمی ما نيز وارد ساخت که جبران آن مدت طولانی ومبالغ گزافی راايجاب خواهد نمود. حالا که ماميخواهيم بعداز يک دورهء رکود تعليمی وآموزشی در حاليکه هنوز هم اثرات نامطبوع بی نظميهای اجتماعی از ميراث دوره های جنگ ستيزی گذشته در جامعه حکمفرماست ، بطرف ثبات تعليم وتربيه وجبران کاستيها قدم گذاريم، بايد اوليای امور معارف کشور چند مساله را بطور جدی در نظر داش! ته باشند: 1-توجه به احيا وتوسعهءامور تعليم وتربيه در سطح دهات کشور. 2-جلب کمکهای بی غرضانهء جامعهء جهانی بدينمنظور. 3-رشد متوازن معارف در تمام ولايات کشور. 4-مساعد نمودن زمينه ها وفرصتهای تعليمی برای دختران دردهات وقصبات. 5-مجهز ساختن معلمين ومربيون به ميتودهای جديد درسی. 6-ايجاد زمينه های تشويقی برای آموزگاران. احمد خسرو - کابل

در یک جمله مختصر می خواهم که برایتان بگویم که بسیار کسانی را دیده ام که به نسبت وضعیت بد آموزش و پرورش در افغانستان حتی از صنوف ابتدای مکتب بیرون آمده و به کار های شخصی پرداخته اند!خواه فعالیت های قانونی و یا غیر قانونی چرا بخاطریکه نظام آموزشی در افغانستان بکلی وجود ندارد! و برای اطفال صرفاً تلف وقت بوده و هیچ چیزی را نمی آموزند، در سه سال اخیر وعده های بسیاری در برای بهبود وضعیت معارف سپرده شده است ولی تا اکنون حتی مواد درسی که از 25 سال بدین سوء مورد استفاده قرار گرفته بود هم تبدیل و یا اصلاح نشده است ؟ پس شما خود می دانید که در این باره چه باید کرد.؟! حسين - باميان