"رنج و مصيبت زن افغان به توصيف نمی آيد"

من وقتی در مدرسه اين خبر را شنيدم، فهميدم که جانم در خطر است و ديگر به خانه نرفتم. به همراه همسر و دو فرزندم ناچار شدم خود را مخفی کنم. دوران سختی برای من و خانواده ام شروع شد: بيشتر از سه ماه آوارگی کشيديم و در به در بوديم و در خانه دوستان و اقوام مختلف زندگی کرديم.

من بيشتر از سختی های خودم، برای خواهرم بدريه ناراحت بودم. چون نمی دانستم بر سر اين دختر جوان چه آمده و او را به کجا برده اند. اول خيال می کردم که با او، که دختری ۱۳ ساله بود و هيچ گناهی نداشت، کاری نمی کنند و زود آزادش می کنند. اما متأسفانه سرنوشت شومی در انتظار خواهرم بود. وقتی جستجوی او را شروع کرديم، به همه جا سر زديم، اما هيچکس درباره محل اسارت او خبر درستی به ما نداد و تا امروز هيچ اثری از او به دست نياورده ايم.

اين بدترين مصيبت زندگی من است که تا امروز مرا عذاب می دهد. گاهی دلم می خواهد که تمام زنان افغانستان روبنده خود را کنار بزنند تا من روی همه زنها را ببينم تا شايد بتوانم خواهرم را در ميان آنها پيدا کنم و دلم آرام بگيرد.

زمانی که زندگی مخفی داشتم، تمام کارمان اين بود که در ترس و وحشت گوش به اخبار باشيم، به اين اميد که خبر خوبی بشنويم، اما روز ششم جدی (۲۷ دسامبر) آن خبر شوم را از راديو شنيديم و فهميديم که کشورمان علاوه بر آن همه ظلم و استبداد، حالا به اشغال بيگانه هم درآمده است.

موقعی که صدای ببرک کارمل از راديو پخش شد، هنوز باورم نميشد و از ماجرا بی خبر بودم. من متحير بودم و نمی دانستم کارمل چگونه و از کجا پيام می فرستد. فقط به ياد دارم که او بشارت داد که با سقوط امين يک دوران تازه در افغانستان شروع می شود.

کودتای هفت ثور و اشغال افغانستان توسط نيروهای شوروی سرچشمه تمام مصيبت ها و تيره روزی مردم ما بود که عواقب سنگين آن تا امروز ادامه دارد. اينهمه رنج و بدبختی از همان روز شوم شروع شد. گلالی حبيب

صادقانه بگويم که از سقوط امين خوشحال شدم، چون فکر می کردم فرجی شده و حالا می توانم از مخفيگاه بيرون بروم و رد و نشانی از خواهرم به دست بياورم. امين چنان اختناق وحشتناکی حاکم کرده بود که مردم از ابراز واکنش ناتوان بودند.

بعد از سقوط امين بود که مردم از فجايع بيشماری که در زمان او صورت گرفته بود با خبر شدند و فهميدند که هزاران نفر از عزيزانشان در شکنجه گاه های او به قتل رسيده اند. هزاران زن و مرد توسط عمال حکومت به سياهچالهايی از قبيل زندان "پل چرخی" رفته بودند و ديگر از آنها خبری نشده بود. چيزی که به ياد دارم اين است که آن روزها سراسر افغانستان در ماتم و عزا فرو رفته بود. همه در جستجوی مقتولان و زندانيان سياسی بودند.

کشور تحت اشغال

در چنين فضايی بود که نيروهای شوروی به افغانستان سرازير شدند. من به خيابان رفتم و با مشاهده تانکهای ارتش روس در بهت و حيرت فرو رفتم. اين احساس تمام مردمی بود که به تماشای نيروهای اشغالگر آمده بودند. حسی از نفرت و سرافکندگی مرا فرا گرفته بود که غيرقابل توصيف است.

در اولين روزهای اشغال کشور مردم بهت زده بودند، اما چيزی نگذشت که مقاومت آنها شروع شد. پيش از اين در زمان تره کی و امين مردم با رژيم دست نشانده به مبارزه برخاسته بودند. مردم در شهرهای هرات و کابل قيام کرده بودند و جنبش آنها با خشونت سرکوب شده بود. روسيه سعی کرده بود عوامل خود را در افغانستان بر سر قدرت نگاه دارد، و حالا که موفق نشده بود، خود مجبور به مداخله شده بود.

کودتای هفت ثور و اشغال افغانستان توسط نيروهای شوروی سرچشمه تمام مصيبت ها و تيره روزی مردم ما بود که عواقب آن تا امروز ادامه دارد. اينهمه رنج و بدبختی از همان روز شوم شروع شد.

نيروهای روس در همه جا حضور داشتند و ابتدا آرام اوضاع را کنترل می کردند، اما وقتی مقاومت مردم را ديدند بر شدت عمل خود افزودند. اکثريت مردم از ورود آنها به شدت خشمگين بودند و خشم و نفرت خود را به هر شيوه ای نشان می دادند.

زن و مرد در برابر اشغالگران

مردم به زودی نشان دادند که آماده هستند که مبارزه کنند و بهای سنگين آن را هم بپردازند. در شهر و روستا زن و مرد، کوچک و بزرگ بالای بام رفتند و با فريادهای "الله اکبر" خشم و نفرت خود را از اشغالگران فرياد کردند. سربازان روس به طرف مردم تيراندازی می کردند، اما مردم بدون هراس به مبارزه ادامه دادند.

هدفی جز اين ندارم که صدای رنج و محروميت زن افغانی را به گوش همه برسانم. عقيده دارم که با شناختن رنج ها و دردهای ما کم کم راه غلبه بر اين شرايط دشوار و تحمل ناپذير هموار می شود. گلالی حبيب

زنان افغان در سالهای مقاومت با دليری و فداکاری، در ميدان مبارزه شرکت کردند. با شجاعت جبهه را تقويت می کردند، از مبارزه فرزندان خود پشتيبانی می کردند، با سربلندی به ديدار زندانيان سياسی می رفتند و به آنها دلگرمی می دادند. تمام مردم افغانستان، غير از عده ای معدود با تمام وجود با نيروهای اشغالگر مبارزه می کردند. البته قربانی هم زياد داديم. خانواده ای نيست که در اين دوران سياه کشته و معلول نداده باشد. از خانواده خود ما چند نفر گرفتار زندان و شکنجه شدند و يا در جنگ جان خود را از دست دادند.

من در تمام اين دوران تلخ در افغانستان بودم، فشار خفقان وحشتناک بود، اما دلم رضا نداد که از کشور بيرون بروم. در بدترين شرايط به کار خودم که سوادآموزی به کودکان بود ادامه دادم. تا روزی که توانستم به سر کلاس رفتم و به کودکان درس دادم.

طالبان در هرجا قدرت را به دست گرفتند، تمام مدارس دخترانه را تعطيل کردند. من به ناچار در خانه خودم کلاس درست کردم و به کار سوادآموزی ادامه دادم؛ تا وقتی که تهديد عوامل طالبان به حد خطرناکی رسيد. هم دختران را زير فشار گذاشتند که به کلاس نيايند و هم خودم را تلفنی تهديد کردند که حق ندارم به دختران درس بدهم.

با مشاهده خطر طالبان با خانواده به پيشاور (پاکستان) رفتيم و چند ماهی آنجا مانديم. در آنجا شرايط سختی داشتيم و با کمبودهای فراوان دست به گريبان بوديم، اما هر طور بود در غربت هم کار سوادآموزی به طفلان افغان را از سر گرفتم.

من در جوار کار معلمی با نشريات زنان همکاری دارم. زنان افغان بايد مشکلات خود را به صدای رسا بازگو کنند. من خودم در نشريات گوناگون از تجارب خودم می نويسم و زنان ديگر را تشويق می کنم که از سختی های خود بنويسند، تا تاريخ پر از درد و رنج زنان ما به فراموشی سپرده نشود.