حسين رضازاده نخستين مدال ايران را در بازيهای آتن بدست آورد

سهم کاروان ورزشی ايران از بازيهای آتن 6 مدال بود. ايران در جدول مدالها و رده بندی تيمی در جای بيست و نهم ايستاد که نسبت به بازيهای 2000 سيدنی دو پله سقوط کرد.

با وجود کسب شش مدال ظاهرا تيم ايران نتيجه خوبی بجای گذاشت. اما بسياری از ورزشکارانی که انتظار می رفت مدال کسب کنند حتی از راهيابی به مراحل بالاتر بازماندند.

از بيش از سی ورزشکار ايرانی در آتن فقط چهار ورزشکار به فينال مسابقات راه يافتند. شايد بيشترين ضعف ايران در بازيهای آتن متوجه تيم ملی کشتی ايران باشد.

هيچکدام از سيزده کشتی گيری که در آتن حضور داشتند، نتوانستند به مدال طلا دست يابند و سهم تيم کشتی از مدالها فقط دو نقره و يک برنز بود.

حذف عليرضا دبير قهرمان دارنده مدال طلا در بازيهای سيدنی در مرحله مقدماتی يکی از شگفتی های مسابقات کشتی آزاد بازيهای آتن بود.

مدال آوران ايران در آتن حسين رضازاده - طلا هادی ساعی - طلا عليرضا حيدری- نقره مسعود جوکار - نقره يوسف کرمی - برنز عليرضا حيدری - برنز

منصور برزگر سرمربی تيم کشتی آزاد پس از مسابقه دبير اعلام کرد که شکست دبير ربطی به او ندارد و کسانی که او را به تيم ملی "تحميل" کردند بايد پاسخگو باشند.

گفته می شود که چند ورزشکاری که از آمادگی جسمانی کاملی برخوردار نبودند به آتن اعزام شدند.

درهمين خصوص، به گزارش ايرنا، اميررضا خادم رئيس کميته جوانان و تربيت بدنی کميسيون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، اعلام کرد که در اين باره فدراسيونها تصميم گيری کرده اند و اکنون بايد پاسخگو باشند."

نظر شما چيست؟ آيا مديران ورزش ايران درباره انتخاب ورزشکاران اعزامی به آتن شخصی عمل کرده اند؟ آيا اصولا ورزش ايران نسبت به بازيهای سيدنی پيشرفت کرده است؟ جايگاه ورزش ايران نسبت به ساير کشورهای آسيائی چيست؟ نقاط ضعف و قوت کاروان ورزشی ايران در آتن چه بود؟ آيا وضعيت ورزش ايران تا چهار سال ديگر تغيير اساسی خواهد کرد؟

ديدگاههای شما

آمريکا اول شد. و هيچ کس نمی پرسد چرا؟ من به عنوان يک ايرانی مقيم در آمريکا شاهد بودم زمانی که مدرسه می رفتم، آمريکايی ها برای ورزشکارها ارزش قائل هستند. بنده در مدرسه يک بار در زمين ورزش با سرعت دويدم يکی ار معلم ها که مرا ديد، من را به تيم دو مدرسه معرفی کرد. آمريکا که۱۰۰ مدال را نصيب خود می کند برايش زحمت هم می کشد. به خداوند قسم که اگر اين امکانات و زحمتها برای ورزشکاران ايرانی انجام می شد آنها حتما در تمامی ورزشها مدال آور بودند. ايرانی ها استعداد دارند و همين الان اين چند مدالی هم که داريم از خود ورزشکار ها داريم نه از مسئولين. آنها حتی اهميت هم نمی دهند که کی برد و کی باخت. به هر حال از اين نارسايی در زمينه ورزش من هم متاسفم. محمد علی نوری - نيويورک

حضور ايران در آتن بسيار بد و ناهماهنگ بود و اگر حضور افرادی همچون رضا زاده که يک پديده استثنايی قرن ميباشد نبود وضع ايران بدتر از اين هم ميشد. مشکل ايران را در همان مراسم افتتاحيه ميتوان ديد. يک تيم بی حوصله با پوشش نامرتبط با جشن افتتاحيه المپيک با چهر هايی عبوس و گرفته. خوب چنين تيمی توقع بهتر از اين نميتوان داشت. قهرمانانی که گرفتار نان شب هستند و اگر تامين هم شوند با تضعيف روحيه شديد دست به گريبان هستند توقع اوج گرفتن نميتوان داشت. متاسفانه با وضع کنونی ورزش در ايران مسلما در المپيک پکن بدتر از اين هم خواهيم شد. جوانانی که هيچ امکانی ندارند و خالی از روحيه هستند. جوانانی که تنها قشر محدودی ميتوانند از امکانات ورزشی استفاده کنند آن هم با صرف هزينه های سنگين. جوانانی که هيچ روحيه ای ندارند و شادی به عنوان گناه کبيره شناخته ميشود. مسلما نام آوران عرصه جهانی نخواهند شد. حساب آقای رضا زاده را کنار بگذاريد . المپيک فقط وزنه برداری نيست . رامين - تهران

با توجه به ضعف مديريت در کشور، نتايج ورزشکاران بيش از حد انتظار بود. همانطور که ديديد در المپيک سيدنی يک مربی فهيم بلغاری چگونه وزنه برداری ما را دگرگون کرد يا در ورزش واليبال يک مربی کره ای واليبال ما را به کجا رساند يا حتی ايويچ در مدت کوتاه حضور خود چگونه در فوتبال ما اثرگذار بود؟ حال ببينيد ما چه برخوردی با اين مربيان داشتيم. در ورزش امروز ديگر غيرت و حميت وزنه بزرگی نيست و علم و تکنولوژی حرف اول را ميزند و ما همچنان ادعا ميکنيم از اين دانش بهره منديم ( و لابد قادر به صدور آنهم هستيم! ) برای کشوری که تا يک ماه مانده به شروع مسابقات هنوز ترکيب اصلی را نشناخته و کشتی گيری در حاليکه در يکسال گذشته يک کشتی هم نگرفته چگونه ميتوان انتظار طلا داشت؟ تازه نزديک بود آقای خادم هم با وساطت آقای هاشمی طبا افتخارآفرينی کند!! از اين ماجراها عبرت نگرفته ايم و بازيکنان ساختارشکن و بعضا پا به سن گذاشته ای چون هاشميان و عزيزی را بدون صلاحديد مربی به تيم ملی دعوت ميکنيم تا اگر فردا شکست خورديم نتوانند نبود عزيزی و هاشميان را بهانه کنند. متاسفانه مديريت ما حاضر به قبول مسئوليت نيست و توان مديريت هم ندارد و با هر شکستی هم دنبال مقصر ميگردد چون اعتراف به اشتباه در قاموس ما گناهی نابخشودنی است. فرهنگ - تهران

به هر حال و با هر استرس وحشتناکی که بود مسابقات المپيک تمام شد که سهم ايران شش مدال بود که خودمان هم می دانيم که در اواخر يکی دو مدال با ارزش را از دست داديم . من به عنوان يک ايرانی که تمامی مسابقات تيم های ايران را دنبال می کنم به اين نتيجه رسيدم که هر زمان ما دچار غرور شديم، ضربه شديدی متحمل شديم اما از طرفی هر زمان بدون ادعا کار را ادامه داديم موفق بوديم. مجيد - کرج

نمی دانم مسئولان ورزش ايران اين پيامها را می خوانند يا نه اما اميدوارم به وجدان خود رجوع کنند و وعده هائی را که چهار سال قبل به مردم می دادند به خاطر بياورند. می خواستم از آقای مهرعليزاده رئيس سازمان تربيت بدنی بپرسم چرا در تلويزيون گفتند مردم ايران به جز در کشتی وزنه برداری و تکواندونبايد در رشته ديگراميد مدال داشته باشند تا کی بايد به اين رشته ها دل خوش کنيم؟ چهار سال بعد از سيدنی زمان کمی بود تا در رشته ديگر سرمايه گذاری نکنيم؟ وعده های شما برای المپيک بعدی شروع شده اما تا المپيک بعدی هم ما و هم شما زنده ايم تا ببينيم که دوباره به اميد چند مدال از کشتی و وزنه برداری در روزهای آخر المپيک عاجزانه از مردم بخواهيد تا برايتان دعا کنند. پويا - اهواز

تا مدتی ديگر تغييرات عظيمی را در ورزش ايران می بينم چرا که تازه شروع به زمينه سازی در آن شده و حداقل تا چهار سال آينده صد در صد تغيير خواهد کرد. داوود - اهواز

بايد مانند کشورهای چين و ژاپن، پايه‌ای کار کرد و تا زمانيکه تيم کشورمان وابسته به اندک ستاره‌ها و قهرمانهای استثنائی خود باشد، پيشرفتی محسوس در اين زمينه محتمل به نظر نمی رسد. سروش - تهران

۱- يکی از مشکلات ورزش ما ضعف مديريت در دستگاههای خرد و کلان مربوطه از آموزش و پرورش تا سازمان تربيت بدنی است. در ژاپن بچه های مدرسه هر سال در کليه رشته هايی که در مدارس تدريس می شود، در يک مسابقه شرکت می کنند. يا مثلاً در هر تابستان مسابقات بيس بال بين دبيرستانها برگزار می شود، و چنان مهم است که مسابقات آن به صورت مستقيم پخش می شود. حتی امسال المپيک بود، کماکان پخش مسابقات ادامه داشت. ۲- مشکل ديگر نگرش جامعه به ورزش است زيرا افرادی که در ورزش ما شرکت دارند، به هر دليل از طبقات پايينتر اجتماع هستند. چراکه افراد فرهيخته، ورزش را نفی می کنند، به اين استدلال که آينده ای ندارد. ۳- تفکر سنتی در ورزش که ورزش را چيزی می داند که در آن بايد پشت حريف به خاک ماليده شود. ۴- ورزش امروز يک علم پيشرفته است. و ما هنوز به سختی آن را به عنوان علم قبول داريم. کيوان - توکيو

به نظر من در کشور ما مديران ورزش در انتخاب ورزشکاران در کار مربی دخالت می کنند و حتی خود رييس فدراسيون کشتی می گويد که من خودم عليرضا دبير را برای تيم ملی انتخاب کردم. ولی با اين وجود به نظر من کاروان کشتی از المپيک سيدنی بهتر نتيجه گرفت چون در المپيک سيدنی ما تنها در کشتی يک مدال طلا گرفتيم ولی در آتن ما با دو نقره و يک برنز به کار خود پايان داديم . در ضمن در رده بندی الويت با مدال طلا هست و ممکن است يک کشور با پانزده مدال نقره و بدون مدال طلا پايين تر از يک کشور که دارای يک مدال طلا هست قرار بگيرد و اين دليلی بر بهتر بودن ورزش آن کشوری که با يک مدال طلا بالاتر از کشوری که پانزده مدال نقره هست نيست. چون کشور اتيوپی به خاطر تبحر در رشته دو می بينيم که همه مدال هايش را فقط در همين رشته بدست آورده و توانسته بالاتر از ايران قرار بگيرد واين اصلاً به معنی بهتر بودن ورزش اتيوپی نسبت به ما نيست. ورزش يک کشور در صورتی دارای پيشرفت هست که بتواند در رشته های مختلف نتايج خوبی بگيرد و نه اينکه در يک يا دو رشته خاص نتايج خوب بگيرد . ابوالفضل - مشهد

تصميم گيری شخصی در هر موردی مخصوصاً ورزش در ايران زياد است و اگر واقعاً شايسته سالاری بود موفقيت بيش تری حاصل ميشد. ولی حالا هم با توجه به شرايط موجود بد نيست. مصطفی - مراغه