اينکه چه چيزی باعث شد سپاهان بدون مشکل برای دومين بار جواز صعود به بازيهای جام قهرمانان آسيا را بگيرد مشخص نيست. آنهم در حضور بيش از هشتاد هزار تماشاچی که اين روزها برای فوتبال ايران يک شگفتی محسوب می شود.

استقلال که در بازی رفت، علی رغم باخت، در خانه حريف دو گل زده بود، در خانه خود تنها به برد يک بر صفر نياز داشت تا ناکامی در سومين دوره ليگ برتر را جبران کند و حضور در مسابقات آسيايی برايش خاطراتی حسرت بار نباشد.

اما سپاهان تيمی نبود که اجازه دهد به اين زودی ها يکی از دو قهرمان سنتی فوتبال ايران، هر چند هم که غير سنتی بازی کند، به اوج باز گردد.

ضربه اول را سپاهان با سيد مهدی سيد صالحی زد تا استقلال، بر روی کاغذ، برای برد به دو گل احتياج داشته باشد.

دو دقيقه بعد گرچه شرايط برای ايجاد يک نقطه عطف در بازی فراهم بود؛ اما کميل سوسکو، دروازه بان سپاهان ضربه پنالتی يدالله اکبری، هافبک استقلال را گرفت: سپاهان تيمی نبود که تسليم شود.

سپاهان محرم نويدکيا، هافبک بازی ساز خود را در اختيار نداشت. از آنسو استقلال در پی بحران ايجاد شده در بازی رفت، امير قلعه نويی، مربی جوانش را در جمع تماشاگران می ديد.

بسياری از کارشناسان اعتقاد دارند آنچه کار را برای استقلال تمام کرد تعويض عليرضا منصوريان هافبک استقلال و جايگزين کردن او با فراز فاطمی ديگر مهاجم استقلال در دقيقه ۵۸ بازی بود.

استقلال ظاهرا فراموش کرد که سپاهان موفقيت را به ارتباط بازيکنان ميانی و خط حمله اش مديون است. آنها با اين تعويض خط ميانی را تقديم سپاهان کردند و محمود فکری و يدالله اکبری را در مقابل هافبکهای سپاهان تنها گذاشتند.

نتيجه اينکه سيد مهدی سيد صالحی و سپاهان کمتر از ده دقيقه پس از اين تعويض، تير خلاص را به استقلال زدند.

آيا از دست رفتن پنالتی يدالله اکبری مسبب عقب نشينی استقلال شد؟ آيا صدای امير قلعه نويی از ميان تماشاگران به نيمکت استقلال نمی رسيد؟ آيا درک صحيح بازيکنان فرهاد کاظمی، مربی سپاهان، از تعبير "هماهنگی مغز و عضله" باعث برد اين تيم شد؟ يا بازيکنان استقلال مانعی ساده تر از آن بودند که رسانه ها می گفتند؟

آيا می توان گفت که قهرمانی سال گذشته سپاهان در ليگ برتر آغاز دورانی تازه در فوتبال ايران بود؟ يا صعود دوباره به رقابتهای آسيايی تنها اتفاقی است که برای بار دوم رخ داده؟