 | | | | | | | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آيينهای تاريخی روز کارگر در جهان | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
پيشينه برگزاری آيين های جشن اول ماه مه به روزگاران دور دست ميرسد و ريشه در فرهنگ يونان و روم باستان دارد، ولی نه به عنوان مراسم روز کارگر، بلکه به صورت جشن فرارسيدن بهار و آغاز موسم کشت و کار. سلت (Celt) ها نخستين قومی بودند که برگزاری جشن اول ماه مه را در سرزمين های باختری اروپا گسترش دادند. آنها در اين روز که برايشان مقدس بود، مراسم ويژه ای به عنوان جشن آتش برگزار می کردند. با گذشت زمان، اقوام ساکسون (ساکنان قديمی نواحی شمال آلمان که در سده های پنج و ششم ميلادی با آنگل ها بر سرزمين انگلستان کنونی مسلط شدند) نيز به تقليد از سلت ها، مراسم شب اول ماه مه (غروب روز سی آوريل) را با آتش افروزی و آتشبازی همراه کردند. در اين شب روستاييان با مشعلهای فروزان بر فراز تپه ها و کوه ها می رفتند و از آن جا با غلتاندن حلقه های چوبی مشتعل بر روی کشتزارها، با فصل زمستان وداع می کردند و مقدم بهار را گرامی می داشتند. در روستا ها نيز مردم آتش روشن می کردند و خود و دام هايشان از روی آن می پريدند و فردای آن روز را به جشن و شادمانی می پرداختند. مخالفت کلیسا از آن جايی که جشن های اول ماه مه جنبه مذهبی مسيحی نداشت، مقامات کليسا برگزاری آن را منع و شرکت در آن را تحريم کردند. ولی مردم عادی بدون توجه به ممنوعيت اعلام شده توسط روحانيان کليسا، همچنان به برگزاری مراسم روز اول ماه مه ادامه دادند. آن دسته از مومنان مسيحی نيز که نمی خواستند شناخته شوند، با زدن ماسک بر چهره خود دراين مراسم شرکت می کردند. دامنه برگزاری جشن های روز اول ماه مه، به عنوان جشن بهار و نوزايی طبيعت از قاره اروپا فرا تر رفت و همراه مهاجران اروپايی به آمريکا و کانادا رسيد. در آمريکا هم برگزاری اين جشن توسط روحانيان متصعب تحريم شد. ولی با گذشت زمان، مقامات کليسايی چه در اروپا (به ويژه در انگلستان) و چه در آمريکا، مجبور شدند در نحوه برخورد خود با اين مراسم که جنبه سنت به خود گرفته بود، تجديد نظر کنند. جشن روز اول مه با انجام تشريفات ويژه ای همراه بود. در اين روز (به ويژه در نواحی روستايی) درختی را به نام درخت مه (Maypole) تزيين می کردند و يا ديرک چوبی بلندی را در زمين فرو می کردند و آن را می آراستند.
تزيين درخت مه هنوز هم در بسياری از نقاط انگلستان سنتی است که به دست فراموشی سپرده نشده است. در اسپانيا درخت مه با تزيينات آويخته بر آن تا آخرين روز ماه دست نخورده باقی می ماند. اين درخت را با ميوه ها و گل های گوناگون می آراستند و در انگلستان نوار های پارچه ای و طناب های رنگارنگ از آن آويزان می کنند. دختر ها و پسرها و حتی زنان و مردان بزرگسال نيز با در دست گرفتن سر يکی از اين نوار ها و يا طناب ها با آهنگ موسيقی دور آن رقص کنان می چرخند. در قديم عقيده جوانان دم بخت بر اين بود، چنانچه دختر و يا پسری سينه به سينه رو به روی هم قرار می گرفتند، آن دو با هم ازدواج می کردند. زن ها هم عقيده داشتند که شستن صورت با شبنم بامداد روز نخستين ماه مه بر طراوت پوست و زيبايی می افزايد. آراستن تاج های گل با گل و گياهان سر سبز صحرايی و همچنين انتخاب دختری به عنوان ملکه بهار، از تشريفات ديگر جشن های روز اول ماه مه است که هنوز هم در بسياری از نقاط انگلستان پا برجاست. هم اکنون در روزگار ما در نواحی مرکزی اسپانيا و مخصوصاً در ايالت لامانچا، غروب روز سی ام ماه آوريل، پسر های جوان در ميدان روستا گرد هم می آيند و همين که زنگ ساعت کليسا دوازه نيمه شب و شروع اول ماه مه را اعلام می کند، با آلات موسيقی در دست به در خانه دختران مورد علاقه خود می روند و سرود های فولکلوری می خوانند که در زبان اسپانيايی به "نغمه های ماه مه" مشهور است. حق خواهی کارگران آمریکا برگزاری روز اول ماه مه به عنوان روز جهانی کارگر نيز همچون برگزاری روز هشتم مارس به عنوان روز جهانی زن، ريشه در رويداد هايی دارد که در ايالات متحده ی آمريکا اتفاق افتاده است.
در نخستين سال های دهه ۱۸۸۰، کارگران آمريکايی به منظور کاهش ساعات کار روزانه به هشت ساعت، مبارزاتی را آغاز کردند. در سال ۱۸۸۴، فدراسيون سنديکاهای کارگری آمريکا درخواست کرد که از روز اول ماه مه ۱۸۸۶ تعداد ساعات کار در حد هشت ساعت در روز در همه جا به صورت قانونی مراعات شود. در ماه آوريل ۱۸۸۶، هزاران کارگر به منظور تحقق خواست خود مبنی بر کاهش ساعات کار به هشت ساعت، در نقاط مختلف امريکا دست به اعتصاب زدند. هر چند برخی از قشر های کارگری در روز اول ماه مه آن سال درخواست خود را تحقق يافته می دانستند، ولی اعتصاب ها همچنان ادامه يافت تا اين که روز سوم ماه مه، سه تن از کارگران ايالت کاليفرنيا در در گيری با پليس کشته و تعدادی هم زخمی شدند. عصر فردای آن روز و به هنگام برگزاری تظاهراتی در اعتراض به کشته شدن آن کارگران که در ميدانی به نام "هی مارک اسکوير" (Haymark Square) برگزار می شد، بمبی منفجر شد که مرگ يک مامور پليس و زخمی شدن هفتاد تن ديگر را در پی داشت. هر چند عامل انفجار بمب هرگز مشخص نشد، ولی هشت تن درارتباط با آن انفجار دستگير و محاکمه شدند. چند ماه بعد سه تن از اين افراد اعدام شدند، يکی هم خودکشی کرد و سه تن ديگر نيز آزاد شدند. سه سال بعد از وقوع اين حوادث، يعنی در سال ۱۸۸۹، دومين انترنالسيونال سوسياليست، طی اجلاس خود در پاريس، روز اول ماه مه را به پاس بزرگداشت کارگران کشته شده آمريکايی، روز جهانی کارگر اعلام کرد. از اين تاريخ به بعد، درچنين روزی در بسياری از کشورهای جهان مراسم ويژه ای برگزار می شود و تعطيل رسمی است. کمونیسم و روز کارگر پس از جنگ جهانی دوم، اتحاد جماهير شوروی و ديگر کشورهای بلوک کمونيست از اين روز به عنوان فرصتی برای به نمايش گذاشتن توان نظامی و سياسی خود استفاده می کردند. پس از فروپاشی اتحاد جماهير شوروی و بر افتادن رژيم های کمونيستی در کشور های اروپای شرقی، برگزاری مراسم روز اول ماه مه فقط به انجام تظاهرات خيابانی کارگران جويای احقاق حقوق خود محدود شد. گفتنی است که روز اول ماه مه در خود ايالات متحده، تعطيل نيست و مراسم خاصی در آن روز برگزار نمی شود. در عوض نخستين دوشنبه ماه سپتامبر در اين کشور، به عنوان روز کارگر تعطيل عمومی است. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد
صفحه بدون عکس
