روور در طول عمر يکصد ساله اش توليدکننده خودروهای مشهوری همچون آوستين، موريس، لندروور، رنج روور، مينی ماينر، ليلاند، جگوار و ام جی بوده است

روور که فروش آن به شرکت چينی، "بنگاه صنعت خودروسازی شانگهای" آخرين شانس بقای آن به شمار می رفت، آخرين شرکت خودروسازی در بريتانياست که مالکيت آن در اختيار بريتانياييها باقی مانده و با ورشکستگی آن، بيش از پنج هزار تن از کارکنان شرکت شغل خود را از دست می دهند و هزار کارمند باقيمانده آن برای تکميل خودروهای در دست ساخت به کار ادامه خواهند داد.

تونی بلر، نخست وزير بريتانيا اعلام کرده است که يکصد و پنجاه ميليون پوند به هزينه بازخريد کارکنان روور که شغل خود را از دست می دهند و شرکتهايی که از طريق فروش تجهيزات و مواد اوليه به روور درآمد خود را تأمين می کنند، اختصاص داده است.

دولت بريتانيا پنجاه ميليون پوند نيز به بازآموزی کارکنان روور و آماده کردن آنان برای ادامه کار در ديگر شرکتها تخصيص داده است.

در حال حاضر اوراق کردن کارخانه های روور و فروش دستگاهها و قطعات آنها در دستور کار گردانندگان اين شرکت قرار گرفته است و در حال حاضر، مارک "ام جی" که به يکی از خودروهای مشهور مسابقه تعلق دارد ارزشمندترين سرمايه باقيمانده برای شرکت روور به شمار می رود.

کارخانه روور در لانگ بريج در دهه شصت ميلادی بزرگترين کارخانه خودروسازی جهان بود و دويست و پنجاه هزار نفر در آن کار می کردند

علاوه بر پنج هزار تن از کارکنان روور که از دست دادن کارشان قطعی شده، امکان از دست رفتن کار حدود هيجده هزار نفر که در تأمين مواد و قطعات برای شرکت روور فعالند نيز وجود دارد.

کارخانه روور که در لانگ بريج در مجاورت بيرمنگام، دومين شهر بزرگ بريتانيا قرار دارد، در طول عمر يکصد ساله اش توليدکننده خودروهای مشهوری همچون آوستين، موريس، لندروور، رنج روور، مينی ماينر، ليلاند، جگوار و ام جی بوده است.

توليد خودروهای آوستين و موريس سالهاست که متوقف شده؛ لندروور، رنج روور و جگوار همچنان در بريتانيا توليد می شوند اما مالکيت آنها به شرکت آمريکايی فورد فروخته شده، مينی ماينر را شرکت آلمانی بی ام و در بريتانيا توليد می کند و ليلاند نيز تحت مالکيت شرکت هلندی داف درآمده است.

کارخانه روور در لانگ بريج در دهه شصت ميلادی بزرگترين کارخانه خودروسازی جهان بود و دويست و پنجاه هزار نفر در آن کار می کردند اما پس از آن صنعت خودروسازی در بريتانيا رو به افول گذشت، کارخانه های خودروسازی بريتانيا مازاد نيروی کار داشتند و سخت نيازمند سرمايه گذاری بودند، مردم نيز علاقه ای به خريد مدلهای قديمی که شرکتهای خودروسازی بريتانيا همچنان به توليد آنها ادامه می دادند، نشان نمی دادند.

اعتصابهای کارگری نيز بر اين مشکلات اين افزود و کارخانه روور در لانگ بريج مجموعاً ۵۲۳ اعتصاب پشت سرگذاشت که زيان برجای مانده از آن سيصد و پنجاه ميليون دلار برآورد می شود.

مارگارت تاچر، نخست وزير بريتانيا در سالهای دهه هشتاد ميلادی، رنج روور، يکی از محصولات پرطرفدار روور را سوار می شد، وی که رياست دولت بريتانيا را با برنامه برخورد با اتحاديه های کارگری و پايان دادن به اعتصابها آغاز کرد، به سر مايکل ادواردز مأموريت داد تا روور را که آن موقع آستين روور ناميده می شد دگرگون کند.

خانم تاچر همچنين کوشيد روور را به شرکت آمريکايی فورد بفروشد اما موفق نشد.

روور در نهايت به مالکيت شرکت هوا و فضای بريتانيا درآمد و در سالهای دهه نود ميلادی به شرکت آلمانی بی ام و فروخته شد، اما رسانه های آلمانی اين شرکت بريتانيايی را به دليل وضعيت مالی آن "بيمار انگليسی" خواندند که همنام يکی از فيلمهای مشهور آن دهه است.

سرانجام، چهار سال پيش، شرکت بی ام و روور را به قيمت فقط ده پوند به شرکت بريتانيايی فونيکس فروخت.

کارشناسان می گويند مشکل روور اين بوده که توان مالی کافی برای رقابت در بازار جهانی را نداشته و منتقدان می گويند محصولات ام جی روور اساساً نسخه "بزک شده" مدلهای قديمی است، زيرا اين شرکت پول کافی برای طراحی خودروهای جديد ندارد.

منتقدان همچنين متعقدند که ام جی روور بحران هويت دارد.

با کنار رفتن روور، ديگر تمام کارخانه های توليد کننده خودروها در بريتانيا به شرکتهای خارجی تعلق دارند، هرچند اين خودروها همچنان با همان عنوانهای قديمی بريتانيايی خود توليد می شوند.