|
سیاست نفتی عربستان سعودی | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
به دنبال تصمیم سازمان کشورهای صادرکننده نفت، اوپک، برای بالابردن میزان تولید، قیمت نفت در بازارهای جهانی کمی پایین آمده اما نه به آن مقداری که بسیاری از تحلیلگران فکر می کردند. عربستان سعودی، بزرگترین کشور صادرکننده نفت در اوپک، در راس کشورهایی بود که خواستار افزایش تولید بودند. انگیزه های اين کشور ترکیبی ازعوامل اقتصادی و سیاسی است. عربستان سعودی مدتهاست که می گوید به عنوان بزرگترین کشور تولید کننده نفت و کشوری که بزرگترین ذخایر نفتی جهان را داراست، مسئولیت خود را جدی گرفته است. عربستان می داند که قیمت های کلان غیرواقع گرایانه یا نوسان شدید قیمت ها به نفع اقتصاد جهان نیست. اما در عین حال نفت حساس ترین عنصر تشکیل دهنده روابط عربستان با مهم ترین متحدش، ایالات متحده آمریکاست. به دنبال وقایع یازدهم سپتامبر سال 2001 و از زمانی که آمریکایی ها به طور علنی تعهد عربستان به ریشه کن کردن افراطی گرایی اسلامی را به زیر سئوال بردند روابط دو کشور با مشکلاتی روبرو شده است. برای شاهزادگان عربستان سعودی که از هر طرف تحت فشار هستند- از طرف متحد مهمی چون آمریکا، از طرف جمعیت اکثرا جوانی که تشنه اصلاحات است، و از طرف اسلامگراهای افراطی که هدفشان سرنگونی سلطنت سعودی است- حربه نفت از هر زمان دیگری پرارزش تر شده است. از آن گذشته، خاندان سعود ارتباطات نزدیکی با کسانی دارد که بعضی ها در واشنگتن آنها را خاندان بوش می خوانند. از این رو به نظر می آید که شاهزادگان سعودی با وجود مخالفتشان با جنگ، جورج بوش را به رقیب دموکرات او يعنی جان کری ترجیح می دهند. شعارهای سناتور کری در حمايت از اسرائيل آنها را نگران می کند، با این که این گونه شعارها در تمام دوره ها در انتخابات رياست جمهوری آمریکا مرسوم بوده است. آنها همچنین نگران آنند که آقای کری به قول هایی که می دهد عمل کند و از جورج بوش تندروتر از آب درآید. بنابر این با این که حربه نفت قدرتی را که در دهه 1970 داشت، از دست داده است اما همچنان برای چانه زدن های سیاسی به درد می خورد. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||